Σημείο δέκατο τέταρτο: Να διακρίνουν και να αποπέμπουν ή να αποβάλλουν άμεσα κάθε είδους κακούς ανθρώπους και αντίχριστους (Μέρος έβδομο)

Η δέκατη τέταρτη ευθύνη των επικεφαλής και των εργατών είναι «Να διακρίνουν και να αποπέμπουν ή να αποβάλλουν άμεσα κάθε είδους κακούς ανθρώπους και αντίχριστους». Την προηγούμενη φορά, συναναστραφήκαμε σχετικά με το δεύτερο κριτήριο για το πώς διακρίνονται τα διάφορα είδη κακών ανθρώπων, με βάση δηλαδή την ανθρώπινη φύση τους, και καλύψαμε τρεις εκδηλώσεις. Διαβάστε αυτές τις τρεις εκδηλώσεις. (Όγδοον, είναι ικανοί να προβούν σε προδοσία ανά πάσα στιγμή· ένατο, είναι ικανοί να φύγουν ανά πάσα στιγμή· δέκατο, αμφιταλαντεύονται.) Καταλαβαίνετε αυτές τις τρεις εκδηλώσεις, τώρα που κάναμε συναναστροφή γι’ αυτές; (Ναι.) Οι περισσότεροι από όσους έχουν αυτά τα προβλήματα γενικά δεν έχουν την ικανότητα να καταλάβουν την αλήθεια· δεν καταλαβαίνουν ποια είναι η αλήθεια ούτε καταλαβαίνουν τι σημαίνει να πιστεύει κανείς στον Θεό. Επίσης, κάποιοι απ’ αυτούς δεν μπορούν να διακρίνουν τι ακριβώς αφορά η πίστη στον Θεό. Νομίζουν ότι η πίστη στον Θεό είναι μόνο θρησκευτική πίστη και ότι αρκεί να τηρούνται απλώς οι θρησκευτικές τελετουργίες. Δεν καταλαβαίνουν τη σημασία του να πιστεύει κάποιος στον Θεό ούτε καταλαβαίνουν τη σημασία του να κάνει κάποιος καθήκον. Δεν έχουν ξεκαθαρίσει ακόμα μέσα τους αν υπάρχει Θεός και δεν είναι σίγουροι αν το να ακολουθεί κανείς τον Θεό είναι το ορθό μονοπάτι. Όσα χρόνια κι αν πιστεύουν ή όσα κηρύγματα κι αν έχουν ακούσει, δεν μπορούν ποτέ να αποκτήσουν θεμέλια στην αληθινή οδό, με αποτέλεσμα να αμφιταλαντεύονται, ενώ αν συμβεί κάτι που τους δυσαρεστεί, θα μπορούσαν μέχρι και να φύγουν από την εκκλησία ή να προδώσουν την εκκλησία ανά πάσα στιγμή. Ο οίκος του Θεού έχει συγκεκριμένες αρχές για το πώς να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους κάθε είδους. Ανάλογα με τη διαφορετική κατάσταση καθενός, υπάρχουν συγκεκριμένα σχέδια για το πώς να τους χειρίζεται και να τους αντιμετωπίζει κανείς· όσοι πρέπει να αποπέμπονται, θα αποπέμπονται και όσοι πρέπει να αποβάλλονται, θα αποβάλλονται. Παρόλο που μερικοί απ’ αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι κακοί, και πόσο μάλλον αντίχριστοι, με βάση τη φύση των συγκεκριμένων εκδηλώσεών τους και τη στάση τους απέναντι στην πίστη στον Θεό, δεν είναι άνθρωποι του οίκου του Θεού ούτε αληθινοί αδελφοί και αδελφές. Ακόμα και αν παραμείνουν στην εκκλησία, θα δυσκολευτούν πολύ να καταλάβουν τελικά την αλήθεια. Και τι συνέπειες έχει το γεγονός ότι θα δυσκολευτούν να καταλάβουν την αλήθεια; Σημαίνει ότι επειδή δεν θα μπορέσουν ποτέ να καταλάβουν τα λόγια του Θεού και δεν θα μπορέσουν ποτέ να καταλάβουν την αλήθεια, δεν θα καταφέρουν τελικά να φτάσουν στη σωτηρία και δεν θα καταφέρουν να κερδηθούν από τον Θεό. Αυτό σημαίνει ότι, στο τέλος, δεν θα μπορέσουν να γίνουν άνθρωποι του οίκου του Θεού, δεν θα μπορέσουν να γίνουν αληθινά δημιουργήματα, και δεν θα μπορέσουν να εκπληρώσουν το καθήκον των δημιουργημάτων και να επιστρέψουν ενώπιον του Θεού. Επιπλέον, πολλές φορές παίζουν αρνητικό ρόλο στην εκκλησία. Όχι μόνο δεν έχουν θετική επίδραση, αλλά κατά διαστήματα προκαλούν και αναστάτωση και καταστροφές, με αποτέλεσμα να επηρεάζουν την κατάσταση κάποιων ανθρώπων και να αναστατώνουν κάποιους από αυτούς που κάνουν το καθήκον τους. Για τον λόγο αυτόν, η εκκλησία πρέπει να λαμβάνει τα ανάλογα μέτρα για να τους χειρίζεται, είτε με το να τους πείθει να φύγουν είτε με το να τους αποπέμπει ή να τους αποβάλλει. Όπως και να ’χει, δεν πρέπει να τους επιτρέπει να προκαλούν διατάραξη και αναστάτωση στην εκκλησία.

Τα πρότυπα και οι βάσεις για τη διάκριση των διαφόρων ειδών κακών ανθρώπων

2. Με βάση την ανθρώπινη φύση

Ι. Αμφιταλαντεύονται

Οι άνθρωποι που αμφιταλαντεύονται δεν είναι ποτέ σε θέση να επιβεβαιώσουν αν υπάρχει πραγματικά ο Θεός, πόσο δε μάλλον να επιβεβαιώσουν αν ο Θεός στον οποίο πιστεύουν είναι ο αληθινός Θεός. Σήμερα θέλουν να αναζητήσουν εδώ, και αύριο θέλουν να πάνε να τσεκάρουν τι συμβαίνει αλλού, χωρίς να ξέρουν ποια είναι η αληθινή οδός, ενώ τηρούν πάντα στάση αναμονής. Τέτοιους ανθρώπους να τους πείθετε γρήγορα να φύγουν, λέγοντάς τους: «Δεν είσαι ποτέ σε θέση να επιβεβαιώσεις πως το έργο του Θεού είναι η αληθινή οδός και δεν αναζητάς την αλήθεια για να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες σου. Τι αποτέλεσμα θα βγει αν συνεχίσεις να πιστεύεις κατ’ αυτόν τον τρόπο; Αφού δεν αγαπάς την αλήθεια και δεν ευχαριστιέσαι την εκκλησιαστική ζωή, τότε να πας όπου σε ενδιαφέρει, σύμφωνα με τις δικές σου επιλογές. Δεν θέλεις να επιδιώξεις να ξεχωρίσεις από τους υπόλοιπους και να σημειώσεις μεγάλη επιτυχία; Τότε, να βγεις έξω στον κόσμο και να πασχίσεις γι’ αυτό. Ίσως καταφέρεις να γίνεις πλούσιος ή να αποκτήσεις αξιώματα και να κάνεις πραγματικότητα τα όνειρά σου έξω στον κόσμο. Δεν πρέπει να παραμένεις άλλο στον οίκο του Θεού». Τέτοιους ανθρώπους δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να τους εξαναγκάζετε ή να προσπαθείτε να τους προτρέψετε να μείνουν. Αν θέλουν να φύγουν από την εκκλησία, αφήστε τους να φύγουν. Δεν συνάδει με τις προθέσεις του Θεού να ενθαρρύνετε διαρκώς αυτούς τους δύσπιστους και τους προτρέπετε να παραμείνουν. Το έργο του Θεού δεν εξαναγκάζει ποτέ κανέναν, κι όταν όλη την ώρα σέρνεις και τραβολογάς τους αναποφάσιστους, αυτό ενέχει το στοιχείο του εξαναγκασμού. Αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να πάνε να βρουν δουλειά, να βγάλουν λεφτά και να ζήσουν μια καλή ζωή ή να επιδιώξουν εκείνα τα πράγματα που τους αρέσουν προσωπικά. Πάντοτε είχαν τέτοιες προθέσεις, και πάντοτε είχαν τις δικές τους βλέψεις και τα δικά τους σχέδια. Κανείς δεν το ξέρει αυτό, αλλά η συμπεριφορά τους το έχει αποκαλύψει ήδη. Για παράδειγμα, όταν κάνουν το καθήκον τους, πολλές φορές το κάνουν με μισή καρδιά ή πολλές φορές ξεχνάνε, είναι επιπόλαιοι και απλώς λειτουργούν μηχανικά. Συχνά δείχνουν μεγάλη απροθυμία να κάνουν το καθήκον τους, πάντοτε πιστεύουν ότι βγαίνουν χαμένοι, νομίζουν ότι επειδή κάνουν το καθήκον τους δεν μπορούν να βγάλουν λεφτά. Αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους πείθετε να φύγουν. Να τους λέτε: «Κάνεις πάντα το καθήκον σου επιπόλαια και με μισή καρδιά. Στο τέλος, δεν θα καταφέρεις να κερδίσεις την αλήθεια, κι ο Θεός δεν θα σε εγκρίνει· τι απώλεια θα είναι αυτή! Εφόσον δεν σε ενδιαφέρει η αλήθεια, δεν είσαι σε θέση να επιβεβαιώσεις την ύπαρξη του Θεού ούτε την κυριαρχία Του, και ο κόσμος σού φαίνεται υπέροχος, καθώς πιστεύεις ότι, αν επιδιώξεις τα εγκόσμια, θα έχεις μεγάλη επιτυχία και θα ξεχωρίσεις από τους άλλους, τότε καλύτερα να επιστρέψεις στον κόσμο και να πασχίσεις εκεί. Τι νόημα έχει να υπομένεις εδώ τέτοιες κακουχίες;» Πιο συγκεκριμένα, οι άνθρωποι αυτοί νιώθουν πολλές φορές ότι έχουν επαρκείς γνώσεις σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, ότι έχουν κάποιες δεξιότητες και ικανότητες, και θεωρούν πως, αν πάνε έξω στην κοινωνία ή στον κόσμο, θα μπορούσαν να αποκτήσουν και φήμη και περιουσία, να απολαύσουν υψηλή θέση και αποδοχές. Παρ’ όλα αυτά, αφού πιστέψουν τελικά στον Θεό και περιφέρονται λίγα χρόνια, δεν έχουν πάρει καμία προαγωγή ούτε τους έχουν επιλέξει για κάποια σημαντική θέση. Καθώς δεν μπορούν να ξεχωρίσουν από τους υπόλοιπους, νιώθουν μέσα τους μεγάλη θλίψη και μεγάλη απροθυμία. Είναι απρόθυμοι να βαδίσουν στο μονοπάτι της πίστης στον Θεό, πόσο μάλλον να κάνουν το καθήκον τους. Η καρδιά τους είναι μονίμως ανήσυχη και το μυαλό τους περιπλανιέται, και είναι ανεύθυνοι και ασταθείς. Πού και πού, σκέφτονται τους συμμαθητές τους και τους φίλους τους που έχουν πιάσει πολύ καλές δουλειές, έχουν φτάσει σε πολύ υψηλές θέσεις και ζουν μια ζωή ανώτερη από των άλλων, κι αυτό τους κάνει ακόμα περισσότερο να νιώθουν ότι αδικούν πολύ τον εαυτό τους που πιστεύουν στον Θεό· επίσης, νομίζουν ότι είναι άχρηστοι, ανίκανοι και αποτυχημένοι που πιστεύουν στον Θεό και ντρέπονται πολύ να αντικρύσουν τους γονείς και τους προγόνους τους. Αυτό τους οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη αναστάτωση και απροθυμία, και μετανιώνουν πικρά που επέλεξαν εξαρχής να πιστέψουν στον Θεό! Και τότε, το μυαλό τους αμφιταλαντεύεται ακόμα περισσότερο. Σε όλα αυτά τα χρόνια που πιστεύουν στον Θεό και κάνουν το καθήκον τους, όχι μόνο δεν έχει δυναμώσει η πίστη τους, αλλά έχουν χάσει και τον ενθουσιασμό που είχαν κάποτε. Πώς πιστεύετε ότι πρέπει να αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι αυτοί; (Να πείθονται να φύγουν.) Αν τους πείσεις να φύγουν, μπορεί να πουν: «Πιστεύω τόσα χρόνια στον θεό, έχω παρατήσει τις σπουδές μου, τον γάμο μου και τις προοπτικές μου. Τώρα μου λες να φύγω από την εκκλησία —άρα, όλες οι κακουχίες που υπέμεινα όλα αυτά τα χρόνια δεν θα έχουν πάει στράφι; Δεν θα έχω καθόλου μελλοντικό προορισμό, έτσι δεν είναι; Αυτό σημαίνει ότι θα βγω διπλά χαμένος. Δεν είναι αυτοκτονία κάτι τέτοιο;» Μήπως είναι πολύ άκαρδο να τους πείσετε να φύγουν; Είναι σωστό αυτό; (Τέτοιοι άνθρωποι δεν ήθελαν ποτέ να πιστέψουν στον Θεό εξαρχής. Απλώς μπήκαν με τεχνάσματα στην εκκλησία για να πάρουν ευλογίες. Όταν βλέπουν ότι μέλημα της εκκλησίας είναι πάντα να τρώει και να πίνει κανείς τα λόγια του Θεού και να συναναστρέφεται σχετικά με την αλήθεια, τα αποστρέφονται όλα αυτά και θέλουν να φύγουν. Τέτοιοι άνθρωποι πρέπει να πείθονται να φύγουν. Αν και μπορεί να κρατήσεις τους ίδιους, την καρδιά τους δεν μπορείς να την κρατήσεις.) Αν κάνουν το καθήκον τους με κάποια ειλικρίνεια, αλλά απλούστατα δεν έχουν ξεκαθαρίσει την αλήθεια ή γίνονται προς στιγμή κάπως αρνητικοί και αδύναμοι επειδή αντιμετωπίζουν αναποδιές και αποτυχίες ή επειδή κλαδεύονται, σε τέτοιες περιπτώσεις, μπορείτε να συναναστραφείτε μαζί τους σχετικά με την αλήθεια, για να τους βοηθήσετε και να τους υποστηρίξετε. Αν, παρ’ όλα αυτά, υποθέσουμε ότι η αδυναμία τους δεν είναι πρόσκαιρη, αλλά ότι είναι συστηματικά επιπόλαιοι και κάνουν μηχανικά το καθήκον τους, ότι το κάνουν με μισή καρδιά και ότι αρκούνται απλώς στο να μην τους διώξουν —κι αν υποθέσουμε ότι κάνουν το καθήκον τους χωρίς ειλικρίνεια και κίνητρο ή, για να το διατυπώσουμε πιο συγκεκριμένα, ότι δεν έχουν στόχους τους οποίους επιδιώκουν και απλώς περνάνε τις μέρες τους— αν γίνει φανερό ότι τέτοιου είδους άνθρωποι είναι, τότε μπορείτε να τους πείσετε να φύγουν.

Κάποιοι άνθρωποι είναι δύσπιστοι. Αν μπορείς να δεις ξεκάθαρα ότι ουσιαστικά πρόκειται για ανθρώπους που δεν αγαπούν την αλήθεια και δεν θέλουν ούτε καν να κάνουν απλή δουλειά, τότε θα πρέπει να τους πείσεις να φύγουν. Οι βασικές τους εκδηλώσεις είναι ότι δεν διαβάζουν ποτέ τα λόγια του Θεού, δεν μαθαίνουν ποτέ ύμνους, δεν ακούνε ποτέ κηρύγματα και δεν συναναστρέφονται ποτέ σχετικά με την αλήθεια ούτε μιλάνε για αυτογνωσία. Επίσης, δεν τους αρέσει να ακούνε τις βιωματικές μαρτυρίες των αδελφών. Δεν βλέπουν ποτέ ταινίες ή βίντεο με ύμνους ούτε βίντεο με βιωματικές μαρτυρίες που παράγει ο οίκος του Θεού και, ακόμα κι αν δουν, το κάνουν απλώς για ψυχαγωγία ή από περιέργεια, και στην περίπτωση αυτή βλέπουν απρόθυμα λίγο μόνο· και δεν το κάνουν ούτε κατά διάνοια από αίσθημα φορτίου για τη δική τους ζωή-είσοδο, παρά απλώς για διασκέδαση και πλάκα. Πώς περνάνε τον περισσότερο καιρό; Συνομιλούν, κουτσομπολεύουν ή μπαίνουν στο ίντερνετ για να δουν πράγματα που τους αρέσουν. Για παράδειγμα, σε ορισμένους αρέσει το χρηματιστήριο και παρακολουθούν διαρκώς τις εξελίξεις των μετοχών στο ίντερνετ· σε άλλους αρέσουν τα αυτοκίνητα ή τα ηλεκτρονικά είδη και ψάχνουν συνεχώς στο ίντερνετ για να δουν ποιες μάρκες έχουν κυκλοφορήσει νέα μοντέλα ή έχουν αναπτύξει κάποια νέα τεχνολογία· σε άλλους αρέσει να βλέπουν στο διαδίκτυο ειδήσεις από κάποιους χρήστες. Και σε κάποιους αρέσει η ομορφιά, το μακιγιάζ ή τα προϊόντα υγείας και μπαίνουν συχνά στο ίντερνετ για να διαβάσουν θέματα σχετικά με την ομορφιά, την υγεία ή τρόπους να διατηρήσουν καλή υγεία και να επιτύχουν μακροζωία. Τους ανθρώπους αυτούς δεν τους ενδιαφέρουν καθόλου οι διάφορες αλήθειες στις οποίες πρέπει να εισέλθουν οι πιστοί για να σωθούν ούτε οι βιωματικές μαρτυρίες των αδελφών. Εκτός από το ότι κάνουν λίγο καθήκον με απροθυμία, κατά τα άλλα ασχολούνται πάντα, μεταξύ άλλων, με τις μεταβαλλόμενες συνθήκες του άπιστου κόσμου και με το τι νέες τάσεις και σημαντικά νέα συμβαίνουν στον κόσμο, αλλά και με τις εξελίξεις στη δική τους χώρα. Τέτοιες πληροφορίες κοιτάζουν. Επειδή όλη την ώρα κοιτάνε αυτά τα πράγματα, η καρδιά τους είναι πάντα γεμάτη με τέτοια ζητήματα και αγνοούν τελείως τις αλήθειες που θα έπρεπε να καταλαβαίνουν ως πιστοί στον Θεό. Όποιος κι αν συναναστραφεί μαζί τους, δεν το λαμβάνουν υπόψη τους. Δεν τους ενδιαφέρουν ούτε τους απασχολούν ζητήματα που αφορούν τη ζωή-είσοδο, όπως ποιες αρχές πρέπει να ακολουθούν όταν κάνουν το καθήκον τους, ποιες διεφθαρμένες διαθέσεις αποκαλύπτουν και ποια προβλήματα υπάρχουν όταν κάνουν το καθήκον τους, καθώς και ποιες από τις διάφορες απαιτήσεις που θέτει ο Θεός στους ανθρώπους έχουν ικανοποιήσει και ποιες όχι. Ναι μεν κάνουν το καθήκον τους, αλλά απλώς το κάνουν μηχανικά, χωρίς να αναζητούν στο ελάχιστο τις αλήθεια-αρχές. Αν και οι άνθρωποι αυτοί υποστηρίζουν ότι είναι πιστοί στον Θεό, αυτό που τους αρέσει κατά βάθος και στο οποίο επικεντρώνονται είναι τα χρήματα, η θέση και οι τάσεις του άπιστου κόσμου, ενώ τους αρέσει να έχουν επαφές με εκείνους που ακολουθούν τις τάσεις του άπιστου κόσμου. Όταν μιλάνε για ζητήματα του άπιστου κόσμου, το κάνουν με πολύ ζήλο και ανεξάντλητο ενθουσιασμό, μιλάνε εύγλωττα και ακατάπαυστα γι’ αυτά, αλλά όταν συναντούν εκείνους που τους αρέσει να συναναστρέφονται σχετικά με την αλήθεια, δεν έχουν να πουν τίποτα. Όταν ένας αδελφός ή μια αδελφή λέει: «Υπάρχει ένας ύμνος τόσο όμορφος, που έχω μάθει όλους τους στίχους απέξω», λένε επιπόλαια: «Τον έχεις μάθει απέξω. Τι ωραία!» Όταν ένας αδελφός ή μια αδελφή λέει: «Η βιωματική μαρτυρία της αδελφής τάδε είναι πολύ καλή!», εκείνοι λένε: «Υπάρχουν πλέον τόσα βίντεο με βιωματικές μαρτυρίες· και ποιο δεν είναι καλό; Όλα είναι πολύ καλά». Απλώς απαντάνε έτσι επιπόλαια· στην πραγματικότητα, δεν τους ενδιαφέρει καθόλου η αλήθεια και δεν μιλάνε καθόλου την ίδια γλώσσα με τους αδελφούς και τις αδελφές. Όταν κάποιος τους ρωτάει: «Προσεύχεσαι όταν σου συμβαίνουν διάφορες καταστάσεις;» εκείνοι απαντούν: «Πώς να προσευχηθώ; Για ποιο πράγμα να προσευχηθώ;» Ούτε προσεύχονται ούτε έχουν να πουν τίποτα στον Θεό. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν το παραμικρό ενδιαφέρον για οτιδήποτε έχει σχέση με την πίστη στον Θεό, και η καρδιά τους είναι γεμάτη με κάθε λογής πράγματα από τον άπιστο κόσμο. Τι λέτε; Έχουν κάποιο πρόβλημα αυτοί οι άνθρωποι; (Ναι.) Αν βλέπεις ότι κάνουν πάντα το καθήκον τους με μισή καρδιά και, όταν τους ανατίθεται οποιαδήποτε εργασία, είναι πολύ ανυπόμονοι, παραπονιούνται μόλις ταλαιπωρηθούν λίγο, και μετά από μερικά χρόνια που πιστεύουν στον Θεό, αποκαλύπτουν συχνά σκέψεις όπως: «Έχω χάσει πολλά επειδή πιστεύω στον θεό. Αν δεν είχα πιστέψει στον θεό, τώρα πια ο μισθός μου θα είχε ανέβει στο τάδε ποσό και θα μπορούσα να απολαμβάνω την τάδε θέση και τον τάδε πολυτελή τρόπο ζωής». Πώς πρέπει να αντιμετωπίζετε αυτούς τους ανθρώπους; (Θα πρέπει να τους πείθουμε να φύγουν.) Απλώς πείστε τέτοιους ανθρώπους να φύγουν και μην τους βάζετε να κάνουν πια κανένα καθήκον, αφού ούτε απλή δουλειά δεν είναι πρόθυμοι να κάνουν. Θεωρούν υποφερτό το να πηγαίνουν απλώς στις συναθροίσεις ως πιστοί, αλλά όταν κάνουν το καθήκον τους και ακολουθούν τον Θεό, αυτό στέκεται εμπόδιο στα μεγάλα τους εγχειρήματα. Θεωρούν ότι η εκτέλεση του καθήκοντός τους και το γεγονός ότι ακολουθούν τον Θεό στέκεται εμπόδιο στην επιδίωξη της ευτυχίας τους. Θεωρούν πως, αν δεν έκαναν το καθήκον τους, θα είχαν ήδη ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους, θα είχαν γίνει υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι και θα έβγαζαν πολλά λεφτά στον κόσμο. Ποιος ο λόγος, λοιπόν, να τους εμποδίζουμε; Άρα, όλοι ωφελούνται αν τους πείσετε να φύγουν. Αν τους εξαναγκάζατε ή τους προτρέπατε να μείνουν, αυτό θα ήταν τεράστιο λάθος. Έτσι πρέπει να πείθετε τέτοιους ανθρώπους: «Γιατί αποφάσισες να πιστέψεις στον Θεό; Είναι ποτέ δυνατόν να κερδίσεις την αλήθεια αν δεν ενδιαφέρεσαι για την αλήθεια και έχεις συνέχεια αμφιβολίες για τον Θεό; Έχεις ιδέες, πτυχία και ταλέντο. Αν πάσχιζες σκληρά έξω στον κόσμο, θα μπορούσες σίγουρα να γίνεις πρόεδρος ή διευθύνων σύμβουλος μιας εταιρείας, ή να γίνεις εκατομμυριούχος ή δισεκατομμυριούχος. Έτσι που περιφέρεσαι στον οίκο του Θεού, καταρχάς, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις από τους υπόλοιπους· δεύτερον, δεν μπορείς να σημειώσεις μεγάλη επιτυχία· και τέλος, δεν μπορείς να δοξάσεις τους προγόνους σου. Επιπλέον, όταν κάνεις το καθήκον σου, είσαι διαρκώς επιπόλαιος, και γι’ αυτό κλαδεύεσαι, με αποτέλεσμα να είσαι όλη την ώρα κακόκεφος. Γιατί να υπομένεις τέτοια βάσανα; Πρέπει να βγεις έξω στον κόσμο, είτε να ασχοληθείς με την πολιτική είτε με τις επιχειρήσεις, και σίγουρα θα σημειώσεις κάποια επιτυχία. Δεν είσαι σαν κι εμάς εσύ: Έχεις πτυχία και ταλέντο, και είσαι ευγενής. Δεν πέφτεις επίπεδο όταν πιστεύεις στον Θεό μαζί με εμάς τους συνηθισμένους ανθρώπους; Όπως λένε συχνά οι άπιστοι: “Ο κόσμος είναι το στρείδι σου”· πρέπει να εκμεταλλευτείς όσο χρόνο σού απομένει ακόμα στον κόσμο για να επιδιώξεις λίγη φήμη, κέρδος και θέση όσο προλαβαίνεις. Μη μένεις εδώ και αδικείς τον εαυτό σου». Είναι κατάλληλος αυτός ο τρόπος για να τους πείσετε; Πολύ διακριτική διατύπωση, σωστά; (Ναι.) Δεν πληγώνονται, κι επίσης αυτό θέλουν να ακούσουν. Πιστεύω πως αυτή η προσέγγιση είναι ενδεδειγμένη, τους διευκολύνει να αποδεχτούν τις συμβουλές, και μπορούν να φύγουν με θάρρος χωρίς καμία έγνοια. Όταν αντιμετωπίζεις τέτοιους ανθρώπους, αν είσαι σίγουρος ότι πρόκειται για δύσπιστους και βλέπεις ότι δεν έχουν καθόλου ενθουσιασμό για την πίστη στον Θεό, ότι δεν είναι ποτέ ειλικρινείς όταν κάνουν το καθήκον τους και ότι δεν έχουν κερδίσει ποτέ καθόλου ζωή-είσοδο —ούτε φαίνεται πιθανό να το κάνουν σε βάθος χρόνου— τότε θα πρέπει να τους πείσεις να φύγουν. Αν δεν τους πείσεις να φύγουν, θα κάνουν πάντοτε το καθήκον τους με στάση επιπόλαιη και χλιαρή, και μπορεί κάλλιστα κάποια στιγμή να προκαλέσουν μεγάλη συμφορά.

Κ. Είναι δειλοί και καχύποπτοι

Ολοκληρώσαμε τη συναναστροφή σχετικά με τη δέκατη εκδήλωση, δηλαδή ότι αμφιταλαντεύονται. Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στην ενδέκατη εκδήλωση, δηλαδή ότι είναι δειλοί και καχύποπτοι. Τι εκδηλώσεις έχουν οι δειλοί; (Οι δειλοί φοβούνται όταν έρχονται αντιμέτωποι με συλλήψεις και διώξεις. Θέλουν να κάνουν το καθήκον τους, αλλά δεν τολμάνε.) Αυτή είναι μόνο μια μικρή πτυχή. Το βασικό ζήτημα είναι ότι έχουν την εξής οπτική σχετικά με την πίστη στον Θεό: Θεωρούν πάντοτε ότι οι πιστοί στον Θεό μοιάζουν να μην έχουν θέση σε αυτόν τον κόσμο· θεωρούν ότι η πίστη τους στον Θεό είναι κάτι ντροπιαστικό. Ειδικά σε κάποιες χώρες με απολυταρχικό καθεστώς ή σε χώρες που δεν υπάρχει θρησκευτική ελευθερία, στις οποίες οι πιστοί στον Θεό όχι μόνο δεν προστατεύονται από τον νόμο αλλά μάλιστα αντιμετωπίζουν διώξεις, κάποιοι άνθρωποι δεν τολμάνε να παραδεχτούν ότι πιστεύουν στον Θεό και φοβούνται μήπως το μάθουν οι άλλοι. Δεν θεωρούν την πίστη στον Θεό ως κάτι νόμιμο και έντιμο. Παρόλο που ξέρουν ότι πιστεύουν στον αληθινό Θεό, δεν νιώθουν καθόλου τιμή γι’ αυτό ούτε έχουν αυτοπεποίθηση. Όταν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη προβλήματος ή όταν βλέπουν την κυβέρνηση να συλλαμβάνει, να διώκει, να καταπιέζει και να εξοστρακίζει πιστούς, ανησυχούν πολύ μήπως μπλέξουν κι οι ίδιοι. Σε τέτοιου είδους καταστάσεις, κάποιοι παίρνουν γρήγορα αποστάσεις από την εκκλησία, και μάλιστα σπεύδουν να επιστρέψουν βιβλία στον οίκο του Θεού. Άλλοι, επειδή φοβούνται μήπως συλληφθούν, δεν τολμάνε πια να πηγαίνουν σε συναθροίσεις και δεν τολμάνε να χαιρετήσουν τους αδελφούς και τις αδελφές όταν τους συναντούν. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι δεν τολμούν μάλιστα να συναναστραφούν ειδικά όσους είναι σχετικά γνωστοί για την πίστη τους ή έχουν συλληφθεί παλιότερα—τόσο δειλοί είναι. Ακόμα χειρότερα, μόλις μάθουν ότι η κυβέρνηση έχει ξεκινήσει ένα μεγάλο κύμα συλλήψεων, τρέχουν στις αρχές για να παραδεχτούν προκαταβολικά ότι παλιότερα πίστευαν στον Θεό και ότι ξέρουν ποιοι άνθρωποι πιστεύουν, κι έτσι τους πουλάνε προκαταβολικά και παραδίδουν βιβλία με τα λόγια του Θεού ή οποιοδήποτε άλλο υλικό έχει σχέση με την πίστη στον Θεό, ως αντάλλαγμα για την επιείκεια των αρχών, με μοναδικό σκοπό την αυτοσυντήρηση. Για πείτε Μου, δεν είναι εκδηλώσεις δειλίας αυτές; (Ναι.) Ειδικά μερικοί άνθρωποι, αφότου πιστέψουν στον Θεό, φοβούνται πάντα μήπως μάθουν οι άλλοι ότι πιστεύουν, και φοβούνται ακόμα περισσότερο μήπως, σε περίπτωση που κάποιος συλληφθεί, τους πουλήσει. Μόλις κάποιος μάθει ότι πιστεύουν στον Θεό, σπεύδουν να εξηγήσουν ότι έχουν πάψει να πιστεύουν, και μάλιστα σπεύδουν να κάνουν πράγματα προκειμένου να πάψουν οι άπιστοι να τους υποπτεύονται ως πιστούς. Για παράδειγμα, διατηρούν σχέσεις με άπιστους, τρώνε, διασκεδάζουν, τζογάρουν, πίνουν αλκοόλ μαζί και πάει λέγοντας. Με το που βλέπουν μπροστά τους το παραμικρό πρόβλημα, δεν τολμάνε να πάνε σε συναθροίσεις και παύουν να κάνουν το καθήκον τους, αγνοώντας όποιον προσπαθεί να τους βρει. Όταν όλα είναι γαλήνια, σκέφτονται ότι η πίστη στον Θεό φέρνει ευλογίες, ότι δίνει τη δυνατότητα να αποφύγει κανείς τον θάνατο, και του επιτρέπει να πάει στον ουρανό και να έχει έναν καλό προορισμό —τότε σφύζουν από ενέργεια που πιστεύουν στον Θεό. Μόλις, όμως, βρεθούν μπροστά σε ένα περιβάλλον που είναι λίγο επικίνδυνο, εξαφανίζονται από προσώπου γης. Έπειτα, όταν περάσει ο κίνδυνος και τα πράγματα ηρεμήσουν και πάλι, ξαναγυρίζουν. Τέτοιου είδους άνθρωποι πολύ συχνά γίνονται φαντάσματα. Όσο σημαντικό κι αν είναι το καθήκον που τους έχει ανατεθεί, μόλις παρουσιαστεί κάποιος κίνδυνος, είναι ικανοί να παρατήσουν αμέσως το έργο τους, χωρίς να οργανώσουν πώς θα συνεχιστεί, και μετά κανείς δεν μπορεί να τους βρει. Άλλοι, όταν αντιμετωπίζουν αντίστοιχα ένα επικίνδυνο περιβάλλον, μπορούν να σκεφτούν έναν σωρό τρόπους για να χειριστούν σωστά τις συνέπειες. Αν τη δεδομένη στιγμή το περιβάλλον είναι πολύ εχθρικό και ο κίνδυνος να συλληφθούν είναι μεγάλος, περιμένουν να περάσει ο κίνδυνος προτού συνεχίσουν το έργο τους. Αν, πάλι, είναι πολύ γνωστοί για την πίστη τους και θα μπορούσαν εύκολα να συλληφθούν σε περίπτωση που εμφανίζονταν για να κάνουν έργο, κανονίζουν να το κάνει κάποιος άλλος. Αυτοί οι δειλοί, όμως, όταν νιώσουν το παραμικρό πρόβλημα, τρέχουν να κρυφτούν, και σπεύδουν να φυλάξουν το κεφάλι τους και να σώσουν το τομάρι τους, αδιαφορώντας και παραβλέποντας εντελώς το έργο και την περιουσία της εκκλησίας· δεν κάνουν καμία προσπάθεια να διαφυλάξουν το έργο της εκκλησίας ή να προστατεύσουν τους αδελφούς και τις αδελφές. Τι είναι αυτό που φοβούνται περισσότερο στην πίστη τους στον Θεό; Καταρχάς, φοβούνται μήπως μάθει η κυβέρνηση για την πίστη τους. Δεύτερον, φοβούνται μήπως το μάθουν οι γείτονές τους. Τρίτον, εκείνο που φοβούνται περισσότερο είναι μήπως συλληφθούν και φυλακιστούν ή μήπως τους ξυλοκοπήσουν μέχρι θανάτου. Έτσι, όποτε συμβαίνει κάτι, το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι αν υπάρχει περίπτωση να συλληφθούν ή να σκοτωθούν. Αν υπάρχει έστω και 1% πιθανότητα να γίνει κάτι από τα δύο, θα βρουν τρόπο να ξεφύγουν. Μπορεί, για παράδειγμα, σε μια συνάθροιση, κάποιος αδελφός ή αδελφή να πει: «Καθώς ερχόμουν εδώ, είδα κάποιον εδώ τριγύρω που μου φάνηκε άγνωστος. Μήπως είναι κάποιος άπιστος και μας παρακολουθεί;» Μόνο και μόνο στο άκουσμα αυτού του σχολίου, οι δειλοί δεν πρόκειται να έρθουν στην επόμενη συνάθροιση και θα διακόψουν τις επαφές με όλους. Θα έλεγες ότι είναι προσεκτικοί; (Αυτό δεν είναι φυσιολογική προσοχή, είναι δειλία· δεν έχουν θέση για τον Θεό στην καρδιά τους.) Αυτό είναι υπερβολική προσοχή. Στις χώρες ή στις περιοχές όπου το περιβάλλον είναι ιδιαίτερα εχθρικό, ισχύει ότι οι πιστοί πρέπει να είναι προσεκτικοί, κάτι τέτοιο, όμως, δεν σημαίνει πως πρέπει να πάψουν να κάνουν το καθήκον τους ή να μη συμμετέχουν στις συναθροίσεις επειδή φοβούνται μήπως συλληφθούν, να είναι δηλαδή τόσο προσεκτικοί, ώστε να μην έχουν θέση για τον Θεό στην καρδιά τους. Σε ποια αρχή βασίζονται οι δειλοί για να δείξουν τέτοια προσοχή; Ό,τι κι αν συμβεί —είτε μεγάλο είτε μικρό— δεν πιστεύουν καθόλου ότι όλα βρίσκονται στα χέρια του Θεού. Δεν θεωρούν κανέναν αξιόπιστο και βασίζονται στον εαυτό τους για να προστατευτούν. Αυτή είναι η αρχή τους. Δεν πιστεύουν ότι τα πάντα βρίσκονται στα χέρια του Θεού, ότι όλα τα ενορχηστρώνει και τα κανονίζει ο Θεός, ότι, αν όντως συμβαίνει κάτι, το επιτρέπει ο Θεός και ότι, αν δεν το επιτρέψει ο Θεός, δεν πρόκειται να συλληφθεί κανείς. Από αυτήν την άποψη, δεν έχουν την παραμικρή πίστη. Απεναντίας, η καρδιά τους είναι γεμάτη μόνο με δειλία. Επιπλέον, μέσα στη δειλία τους κρύβεται ένα μοιραίο ελάττωμα, το οποίο είναι και το πιο απεχθές πράγμα πάνω τους: Για να προστατευτούν και να αντιμετωπίσουν κάθε περιβάλλον που τους κάνει να νιώθουν δειλοί, ακολουθούν εκείνο που θεωρούν ως την «υπέρτατη σοφία» τους, δηλαδή πως, οτιδήποτε κι αν συμβαίνει —είτε τους παρακολουθούν είτε τους συλλαμβάνουν και τους βάζουν φυλακή— μόλις κάτι πάει στραβά και απειληθεί η ασφάλειά τους, πρώτον, αρνούνται ότι πιστεύουν στον Θεό, και δεύτερον, προδίδουν όλα όσα γνωρίζουν χωρίς να κρύβουν τίποτα. Γιατί το κάνουν αυτό; Απλώς για να προστατευτούν από τον σωματικό πόνο· οπότε, αποκαλύπτουν όλα όσα ξέρουν. Καταρχάς, πουλάνε τους επικεφαλής της εκκλησίας και αποκαλύπτουν, επίσης, ποιοι είναι οι επικεφαλής των περιφερειών και των περιοχών, τον τόπο διαμονής τους και όλα όσα γνωρίζουν. Προδίδουν τα πάντα, ακόμα και πριν τους βασανίσουν. Επίσης, αν τους ζητήσουν να υπογράψουν τις «Τρεις Δηλώσεις», τις υπογράφουν αμέσως, δεν το σκέφτονται καν· ήταν εξαρχής προετοιμασμένοι γι’ αυτό. Αυτό το κάνουν για να αποφύγουν τη φυλακή, τα βασανιστήρια και κάθε κίνδυνο να πεθάνουν. Είναι τόσο δειλοί. Ούτε πιστεύουν στην κυριαρχία του Θεού ούτε μπορούν να ρισκάρουν τη ζωή τους. Αντίθετα, σκέφτονται κάθε τρόπο για να προστατέψουν τον εαυτό τους. Η καλύτερη μέθοδος, κατά τη γνώμη τους, είναι να πουλήσουν τους άλλους και την εκκλησία —αυτός είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος. Με τίμημα την προδοσία των άλλων κατοχυρώνουν τη δική τους ασφάλεια και αποφεύγουν κάθε πόνο. Αυτό το είχαν σχεδιάσει πολύ νωρίτερα. Αυτή είναι η «υπέρτατη σοφία» τους. Για πείτε Μου, είναι η δειλία αυτών των ανθρώπων φυσιολογική δειλία; (Όχι.) Τότε, τι πρόβλημα υπάρχει εδώ; (Είναι τόσο δειλοί που γίνονται Ιούδες, είναι έτοιμοι να πουλήσουν τους αδελφούς, τις αδελφές και την εκκλησία ανά πάσα στιγμή όπου σταθούν κι όπου βρεθούν. Τέτοιοι άνθρωποι δεν είναι αληθινοί πιστοί.) Για την ώρα, ας αφήσουμε κατά μέρος το αν είναι αληθινοί ή ψευδείς πιστοί. Εξετάστε απλώς την ανθρώπινη φύση τους· θεωρούν την πίστη στον Θεό ως κάτι ύπουλο και ντροπιαστικό, κι όχι ως κάτι νόμιμο και έντιμο, ενώ θεωρούν το θέμα της πίστης στον Θεό, κάτι τόσο νόμιμο, έντιμο και θετικό, ως κάτι αρνητικό. Τι είδους άνθρωποι πιστεύεις ότι είναι; (Μπερδεμένοι άνθρωποι, σχετικά μοχθηροί.) Έχουν διαφορετική οπτική και αντιλαμβάνονται τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με τους κανονικούς ανθρώπους. Κάποιες φορές μπορούν μέχρι και να πουν το άσπρο μαύρο, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το σωστό από το λάθος. Πώς γίνεται οι πιστοί στον Θεό να είναι σκόπιμα ύπουλοι; Αυτό συμβαίνει επειδή αυτός ο κόσμος είναι πολύ κακός· ο νόμος δεν προφυλάσσει τη θρησκευτική ελευθερία, και ακόμα περισσότερο, το σατανικό καθεστώς μισεί τον Θεό και εχθρεύεται το έργο του Θεού. Δεν επιτρέπει να υπάρχουν θετικά πράγματα και κάνει τα πάντα για να ασκήσει διώξεις σ’ όσους πιστεύουν στον Θεό. Έτσι, κάτω από τέτοιες κοινωνικές συνθήκες, οι πιστοί δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να λειτουργούν προσεκτικά όταν συναθροίζονται και κάνουν το καθήκον τους. Δεν τολμούν να το κάνουν φανερά. Εξωτερικά, μπορεί να φαίνεται ότι ενεργούν ύπουλα σαν κλέφτες, αλλά στην πραγματικότητα αυτό συμβαίνει εξολοκλήρου επειδή βρίσκονται σε περιβάλλον διώξεων, σωστά; (Ναι.) Πώς περιγράφει, λοιπόν, ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας την πίστη στον Θεό και την εκτέλεση του καθήκοντος; Ως «ύποπτη συμπεριφορά». Είναι ύποπτη αυτή η συμπεριφορά; (Όχι.) Δεν είναι ύποπτη συμπεριφορά —πρόκειται για κάτι που οι άνθρωποι το κάνουν επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Μήπως έκαναν τίποτα παράνομο αυτοί οι άνθρωποι; (Όχι.) Δεν έχουν κάνει τίποτα παράνομο ούτε κάτι που να πηγαίνει κόντρα στην κυβέρνηση, πόσο μάλλον έχουν παραβιάσει τον νόμο ή έχουν αναστατώσει τη δημόσια τάξη. Τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι; Μόνο το καθήκον των δημιουργημάτων κάνουν. Αυτό το έργο είναι το πιο πολύτιμο, το πιο ουσιαστικό και το πιο δίκαιο εγχείρημα στον κόσμο. Όμως, αυτός ο κόσμος είναι κακός και σκοτεινός, και διαγγέλλει ότι το άσπρο είναι μαύρο, οπότε αποκαλεί το πιο δίκαιο, πολύτιμο και ουσιαστικό εγχείρημα «ύποπτο». Αυτή είναι η ερμηνεία του Σατανά. Είναι η αλήθεια η ερμηνεία του Σατανά; Είναι κάτι θετικό; (Όχι.) Σίγουρα δεν είναι. Οι δειλοί, όμως, όταν ακούνε αυτήν την ερμηνεία, όχι μόνο συμφωνούν απόλυτα μ’ αυτήν κατά βάθος, αλλά αποδέχονται κιόλας αυτήν την ερμηνεία του Σατανά. Αποτέλεσμα; Θεωρούν κι αυτοί ότι όποιος πιστεύει κρυφά στον Θεό και κάνει το καθήκον του κρυφά κάνει κάτι ακατάλληλο και μάλλον λάθος. Φοβούνται συνεχώς μήπως μια μέρα βασανιστούν κι αυτοί από την κοινωνία και την κυβέρνηση, και δεν θα έχουν πώς να υπερασπιστούν τον εαυτό τους ούτε ποιος να τους βοηθήσει ή να τους σώσει. Γι’ αυτό, φοβούνται ιδιαιτέρως μήπως ανακαλύψουν οι άνθρωποι την πίστη τους στον Θεό. Δεν αναγνωρίζουν μέσα τους ότι τα λόγια που έχει εκφράσει ο Θεός είναι η αλήθεια ούτε ότι το μονοπάτι στο οποίο οδηγεί ο Θεός τους ανθρώπους να βαδίσουν είναι το ορθό, και παρ’ όλα αυτά θέλουν να λαμβάνουν ευλογίες από τον Θεό. Δεν είναι αντίφαση αυτό; Στο τέλος, νιώθουν τρομερή αγανάκτηση που πιστεύουν στον Θεό και υποβάλλονται σε αυτές τις κακουχίες σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Γιατί νιώθουν αγανάκτηση; Επειδή φοβούνται πολύ το κακό καθεστώς που επικρατεί σ’ αυτόν τον κόσμο και τις κακές δυνάμεις των διαβόλων και των σατανάδων, και φοβούνται συνεχώς μήπως τους βασανίσουν οι διάβολοι και οι σατανάδες και τους στερήσουν τη ζωή. Εφόσον δεν έχουν αληθινή πίστη στον Θεό, ενεργούν με ιδιαίτερη δειλία, μέχρι του σημείου να μην κάνουν καθόλου το καθήκον τους. Αν δεν υπάρχει καθόλου κίνδυνος, συμμετέχουν σε συναθροίσεις ή αλληλεπιδρούν με τους αδελφούς και τις αδελφές, ή κάνουν κάποια πράγματα για την εκκλησία, όμως πολύ απλά δεν τολμάνε να παραδεχτούν ότι πιστεύουν στον Θεό, ότι είναι μέλη της εκκλησίας, ούτε τολμάνε να ορθώσουν το ανάστημά τους για να καταθέσουν μαρτυρία για τον Θεό ή να κάνουν το καθήκον τους —φοβούνται υπερβολικά. Δεν έχουν αληθινή πίστη στον Θεό, και παρ’ όλα αυτά θέλουν να λάβουν ευλογίες και έναν καλό προορισμό από τον Θεό. Τι θα λέγατε; Είναι αντιφατικό αυτό; (Ναι.) Δεν έχει θολώσει το μυαλό τους το γεγονός ότι επικεντρώνονται στα προσωπικά τους συμφέροντα; (Ναι.) Τους ανθρώπους αυτούς τους τρώει η απληστία για το προσωπικό τους κέρδος. Δεν πιστεύουν ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος επί των πάντων, και παρ’ όλα αυτά θέλουν να λάβουν ευλογίες από τον Θεό. Δεν θεωρούν δίκαιο, πολύτιμο και ουσιαστικό το έργο της εκκλησίας και το καθήκον που κάνουν οι αδελφοί και οι αδελφές. Φοβούνται πολύ να κάνουν σημαντικά καθήκοντα, φοβούνται μήπως οι επικεφαλής και οι εργάτες τούς ζητούν συχνά να βγαίνουν έξω και να χειρίζονται ζητήματα· έχουν τον φόβο ότι αν κάτι πάει στραβά θα μπλέξουν. Αυτοί οι δειλοί τύποι, όταν αντιμετωπίζουν κίνδυνο, μπορεί να γίνουν Ιούδες και να πουλήσουν την εκκλησία —κι αυτό είναι άλλο ένα είδος επικίνδυνου ατόμου.