Β. Τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης όσων επιτίθενται συχνά στους άλλους

Σήμερα, συναναστραφήκαμε πάνω σε αρκετές πτυχές που σχετίζονται με το θέμα των αμοιβαίων επιθέσεων και των λογομαχιών. Καταλάβατε τη φύση των εκδηλώσεων που εμφανίζουν τα διάφορα είδη ανθρώπων που εντάσσονται σε καθεμιά από αυτές τις πτυχές; Ας ξεκινήσουμε από όσους έχουν την τάση να επιτίθενται στους άλλους· έχουν αυτοί οι άνθρωποι τη λογική της κανονικής ανθρώπινης φύσης; (Όχι.) Πώς εκδηλώνεται αυτή η έλλειψη λογικής; Ποιες στάσεις και ποιες αρχές έχουν αυτοί απέναντι στους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα; Ποιες μεθόδους και στάσεις επιλέγουν για να αντιμετωπίσουν διάφορους ανθρώπους και διάφορα γεγονότα και πράγματα; Για παράδειγμα, το ότι τους αρέσει πολύ να τσακώνονται για το τι είναι σωστό και τι λάθος —δεν είναι αυτή μία από τις στάσεις που υιοθετούν απέναντι στους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα; (Ναι.) Το ότι τους αρέσει πολύ να τσακώνονται για το τι είναι σωστό και τι λάθος σημαίνει ότι προσπαθούν να ξεκαθαρίσουν τι είναι σωστό και τι λάθος σε όλα ανεξαιρέτως τα ζητήματα, χωρίς να σταματούν μέχρι να ξεκαθαρίσει το θέμα και να γίνει κατανοητό ποιος είχε δίκιο και ποιος άδικο, ενώ εμμένουν πεισματικά σε πράγματα άνευ ουσίας. Τι νόημα έχει να συμπεριφέρεται κανείς έτσι; Είναι τελικά σωστό να διαφωνεί κανείς για το τι είναι σωστό και τι λάθος; (Όχι.) Πού είναι το λάθος; Έχει κάποια σχέση αυτό με την άσκηση της αλήθειας; (Δεν έχει καμία σχέση.) Γιατί λες ότι δεν έχει καμία σχέση; Όταν διαφωνεί κανείς για το τι είναι σωστό και τι λάθος δεν τηρεί τις αλήθεια-αρχές και δεν συζητά ούτε συναναστρέφεται σχετικά με τις αλήθεια-αρχές· αντίθετα, οι άνθρωποι μιλούν συνεχώς για το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, ποιος είναι σωστός και ποιος κάνει λάθος, ποιος έχει το δίκιο με το μέρος του και ποιος όχι, ποιος έχει καλή λογική και ποιος όχι, ποια πλευρά εκφράζει υψηλότερα δόγματα· αυτά είναι που εξετάζουν. Όταν ο Θεός υποβάλλει τους ανθρώπους σε δοκιμασίες, εκείνοι προσπαθούν συνεχώς να διαφωνήσουν μαζί Του και παρουσιάζουν συνεχώς τον έναν ή τον άλλο λόγο. Συζητά ο Θεός τέτοια πράγματα μαζί σου; Ρωτάει ο Θεός ποιο είναι το πλαίσιο; Ρωτάει ο Θεός ποιοι είναι οι λόγοι και οι αιτίες σου; Δεν το κάνει. Ο Θεός ρωτάει αν έχεις στάση υποταγής ή αντίστασης όταν σε υποβάλλει σε δοκιμασίες. Ο Θεός ρωτάει αν καταλαβαίνεις ή όχι την αλήθεια, αν είσαι ή δεν είσαι υποτακτικός. Αυτό είναι το μόνο που ρωτάει ο Θεός, τίποτε άλλο. Ο Θεός δεν σε ρωτάει τι ευθύνεται για την έλλειψη υποταγής σου, δεν εξετάζει αν έχεις καλό λόγο —δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη τέτοια πράγματα. Ο Θεός εξετάζει μόνο αν είσαι ή δεν είσαι υποτακτικός. Ανεξάρτητα από το περιβάλλον διαβίωσής σου και από το πλαίσιο, ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά μόνο αν υπάρχει υποταγή στην καρδιά σου, αν έχεις στάση υποταγής· ο Θεός δεν συζητάει μαζί σου για το σωστό και το λάθος· ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για το ποιοι είναι οι λόγοι σου. Ο Θεός ενδιαφέρεται μόνο για το αν είσαι πραγματικά υποτακτικός· αυτό είναι το μόνο που σε ρωτάει ο Θεός. Δεν αποτελεί αυτό μια αλήθεια-αρχή; Έχουν στην καρδιά τους τις αλήθεια-αρχές οι άνθρωποι που τους αρέσει πολύ να τσακώνονται για το τι είναι σωστό και τι λάθος και που τους αρέσει πολύ να εμπλέκονται σε λογομαχίες; (Όχι.) Γιατί όχι; Έχουν δώσει ποτέ σημασία στις αλήθεια-αρχές; Τις έχουν επιδιώξει ποτέ; Τις έχουν αναζητήσει ποτέ; Δεν έχουν δώσει ποτέ καμία προσοχή σ’ αυτές ούτε τις έχουν επιδιώξει και αναζητήσει· απουσιάζουν εντελώς από την καρδιά τους. Ως αποτέλεσμα, μπορούν να ζουν μόνο μέσα σε ανθρώπινες αντιλήψεις, το μόνο που υπάρχει στην καρδιά τους είναι το σωστό και το λάθος, το ορθό και το λανθασμένο, προφάσεις, λόγοι, σοφιστείες και επιχειρήματα, και αμέσως μετά επιτίθενται, κρίνουν και καταδικάζουν ο ένας τον άλλον. Η διάθεση τέτοιων ανθρώπων είναι ότι τους αρέσει να διαφωνούν για το σωστό και το λάθος, να κρίνουν και να καταδικάζουν τους άλλους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καμία αγάπη ή αποδοχή για την αλήθεια, είναι ικανοί να προσπαθήσουν να διαφωνήσουν με τον Θεό, ακόμη και να κρίνουν τον Θεό και να Τον αψηφήσουν. Τελικά, θα καταλήξουν να τιμωρηθούν.

Αναζητούν, άραγε, την αλήθεια, όσοι τους αρέσει να λογομαχούν για το τι είναι σωστό και τι λάθος; Αναζητούν τις προθέσεις του Θεού, τις απαιτήσεις του Θεού ή τις αλήθεια-αρχές που πρέπει να γίνονται πράξη σε αυτές τις καταστάσεις μέσω των ανθρώπων, των γεγονότων και των πραγμάτων που συναντούν μέσα σ’ αυτές; Όχι. Όταν έρχονται αντιμέτωποι με καταστάσεις, τείνουν να μελετούν το «πώς ήταν αυτό το γεγονός» ή το «πώς είναι αυτός ο άνθρωπος». Τι είναι αυτή η συμπεριφορά; Δεν είναι αυτό που οι άνθρωποι συχνά αποκαλούν «ασταμάτητη εμμονή με τους ανθρώπους και τα πράγματα»; Επιχειρηματολογούν σχετικά με τις δικαιολογίες των ανθρώπων και την πορεία των γεγονότων, επιμένουν να διευκρινίζουν αυτά τα πράγματα, δεν αναφέρουν, όμως, σε ποιο μέρος της διαδικασίας αυτών των περίπλοκων καταστάσεων αναζήτησαν την αλήθεια, κατανόησαν την αλήθεια ή διαφωτίστηκαν. Δεν έχουν αυτές τις εμπειρίες και τις μεθόδους άσκησης. Απλώς λένε και ξαναλένε: «Προφανώς εμένα στοχοποίησες με εκείνο το ζήτημα, εμένα πρόσβαλες. Νομίζεις πως είμαι τόσο χαζός που δεν το κατάλαβα; Γιατί να με προσβάλεις; Εγώ δεν σε πρόσβαλα· εσύ γιατί να με στοχοποιήσεις; Αφού με στοχοποιείς, δεν θα μασήσω τα λόγια μου! Έκανα πολλή υπομονή μαζί σου, αλλά η υπομονή μου έχει και τα όριά της. Μη νομίζεις ότι είναι εύκολο να με κάνεις ό,τι θέλεις· δεν σε φοβάμαι!» Προσκολλώνται σ’ αυτά τα θέματα, παρουσιάζουν ασταμάτητα τις αιτιολογήσεις τους, εμμένουν στο σωστό και το λάθος, την ορθότητα και το σφάλμα του ζητήματος, όμως οι υποτιθέμενες αιτιολογήσεις τους δεν συμβαδίζουν καθόλου με την αλήθεια, ενώ ούτε μία λέξη τους δεν συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις του Θεού. Εμμένουν στους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα σε βαθμό που οι άλλοι τελικά τους βαριούνται και κανένας δεν είναι διατεθειμένος να τους ακούσει, όμως οι ίδιοι δεν κουράζονται ποτέ να μιλούν γι’ αυτά τα πράγματα, μιλούν γι’ αυτά όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, σαν να είναι δαιμονισμένοι. Αυτό λέγεται ασταμάτητη εμμονή με τους ανθρώπους και τα πράγματα, και κάθετη άρνηση για την αναζήτηση της αλήθειας. Το δεύτερο χαρακτηριστικό των ανθρώπων που εμπλέκονται σε αμοιβαίες επιθέσεις και λογομαχίες είναι η ιδιαίτερη αδυναμία τους για την ασταμάτητη εμμονή με τους ανθρώπους και τα πράγματα. Αγαπούν την αλήθεια όσοι έχουν ασταμάτητη εμμονή με τους ανθρώπους και τα πράγματα; (Όχι.) Δεν αγαπούν την αλήθεια, είναι προφανές αυτό. Μήπως, τότε, αυτά τα άτομα κατανοούν την αλήθεια; Γνωρίζουν τι πραγματικά είναι η αλήθεια για την οποία μιλάει ο Θεός; Κρίνοντας από την εξωτερική τους συμπεριφορά, δηλαδή την ασταμάτητη εμμονή τους με τους ανθρώπους και τα πράγματα, γνωρίζουν τι πραγματικά είναι η αλήθεια; Είναι σαφές ότι δεν το γνωρίζουν. Ποια ιδέα τιμούν ευλαβικά; Την ιδέα πως δίκιο έχει αυτός που λέει τα πιο καλά αιτιολογημένα λόγια, πως έχει το δίκιο με το μέρος του όποιος κάνει πράξεις έντιμες που μπορούν να τις δουν όλοι, πως έχει το δίκιο με το μέρος του όποιος ενεργεί σύμφωνα με την ηθική, τη δεοντολογία και την παραδοσιακή κουλτούρα, κερδίζοντας την έγκριση της πλειοψηφίας. Κατά την άποψή τους, αυτό το «δίκιο» αντιπροσωπεύει την αλήθεια, οπότε μπορούν να έχουν ασταμάτητη εμμονή με τους ανθρώπους και τα πράγματα εντελώς απροκάλυπτα και δεν σταματούν ποτέ να εμμένουν σε αυτά τα ζητήματα. Πιστεύουν ότι η αιτιολόγηση ισούται με το να κατέχει κανείς την αλήθεια —δεν είναι πολύ προβληματικό αυτό; Λένε κάποιοι: «Ούτε διατάραξα ούτε αναστάτωσα το έργο της εκκλησίας, δεν εκμεταλλεύομαι τους άλλους, δεν μου αρέσει να κλέβω τους άλλους και δεν είμαι νταής· δεν είμαι κακός άνθρωπος». Το υπονοούμενο εδώ είναι ότι είσαι ένας άνθρωπος που κάνει πράξη την αλήθεια, ότι κατέχεις την αλήθεια; Μεγάλο ποσοστό όσων έχουν ασταμάτητη εμμονή με τους ανθρώπους και τα πράγματα πιστεύουν πως οι ίδιοι είναι ακέραιοι άνθρωποι και, συνεπώς, δεν χρειάζεται να ανησυχούν για τις φήμες, ενώ θεωρούν πως είναι έντιμοι και αξιοσέβαστοι άνθρωποι που δεν θα κολάκευαν ποτέ τους άλλους. Γι’ αυτό, όταν έρχονται αντιμέτωποι με καταστάσεις, έχουν την τάση να διαφωνούν και να λογομαχούν, ενώ επιμένουν να αποδείξουν με αυτά τα μέσα ότι η αιτιολόγησή τους είναι σωστή. Πιστεύουν πως, αν η αιτιολόγησή τους είναι ακλόνητη και μπορέσουν να την παρουσιάσουν ανοιχτά, κι αν η πλειοψηφία συμφωνήσει μαζί της, τότε οι ίδιοι κατέχουν την αλήθεια. Και ποια είναι η δική τους «αλήθεια»; Με βάση ποιο πρότυπο μετριέται; Νομίζετε πως άνθρωποι σαν κι αυτούς μπορούν να κατανοήσουν την αλήθεια; (Όχι.) Συνεπώς, έχουν διαρκώς ασταμάτητη εμμονή με τους ανθρώπους και τα πράγματα και εμμένουν ξεροκέφαλα σε όλα αυτά. Αυτοί οι άνθρωποι δεν κατανοούν την αλήθεια, κι έτσι λένε πάντα: «Εγώ δεν σε πρόσβαλα. Εσύ γιατί με στοχοποιείς διαρκώς; Έχεις άδικο που με στοχοποιείς!» Πιστεύουν το εξής: «Αφού εγώ δεν σε πρόσβαλα, δεν πρέπει να μου φέρεσαι έτσι. Εφόσον μου φέρεσαι έτσι, θα σε εκδικηθώ, θα προβώ σε αντίποινα —και τα αντίποινά μου είναι νόμιμη αυτοάμυνα, είναι κάτι θεμιτό. Αυτή είναι η αλήθεια-αρχή. Γι’ αυτό και όσα κάνεις εσύ δεν συνάδουν με τις αλήθεια-αρχές, αλλά όσα κάνω εγώ συνάδουν. Θα εμμείνω, λοιπόν, σ’ αυτό το ζήτημα, θα φέρνω συνέχεια την κουβέντα σ’ αυτό το θέμα και θα αναφέρω διαρκώς εσένα!» Πιστεύουν πως η ασταμάτητη εμμονή με τους ανθρώπους και τα πράγματα συνάδει με τις αλήθεια-αρχές —αλλά δεν είναι ένα τεράστιο λάθος αυτό; Είναι πράγματι τεράστιο λάθος κι αυτοί έχουν αποπροσανατολιστεί. Η ασταμάτητη εμμονή με τους ανθρώπους και τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα από το να κάνει κανείς πράξη την αλήθεια. Αυτό είναι το δεύτερο πρόβλημα της ανθρώπινης φύσης αυτών των ατόμων: Έχουν ασταμάτητη εμμονή με τους ανθρώπους και τα πράγματα. Με τι σχετίζονται τα προβλήματα της ανθρώπινης φύσης; Δεν σχετίζονται με τη φύση κάποιου; Αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν πολλά χρόνια στον Θεό, αλλά δεν κατανοούν την αλήθεια, ενώ νομίζουν πως οι όροι που γνωρίζουν —όπως το να είναι κανείς ξεκάθαρος και έντιμος, χρηστός και ειλικρινής, ευθύς και πρόθυμος να μιλήσει, ντόμπρος και ακέραιος και ούτω καθεξής— είναι θεμελιώδη στοιχεία διαγωγής, ενώ θεωρούν πως αυτά τα πράγματα είναι οι αλήθεια-αρχές. Αυτή η άποψη είναι βαθιά λανθασμένη.

Οι άνθρωποι που εμπλέκονται σε αμοιβαίες επιθέσεις και έχουν την τάση να συμμετέχουν σε λογομαχίες δεν έχουν κανονική ανθρώπινη φύση. Η πρώτη πτυχή αυτού του θέματος είναι το να αρέσει πολύ σε κάποιον να λογομαχεί για το τι είναι σωστό και τι λάθος· η δεύτερη είναι η ασταμάτητη εμμονή με τους ανθρώπους και τα πράγματα. Ποια είναι η τρίτη πτυχή; Η πλήρης άρνησή τους να αποδεχθούν την αλήθεια, έτσι δεν είναι; Δεν μπορούν να αποδεχθούν ούτε μία σωστή δήλωση. Σκέφτονται: «Ακόμα κι αν είναι σωστά όσα λες, πρέπει και πάλι να με βοηθήσεις να σώσω την εικόνα μου, πρέπει να μιλάς με τακτ και να μην με πληγώνεις. Αν τα λόγια σου είναι δηκτικά και θα μπορούσαν να βλάψουν την εικόνα μου, τότε πρέπει να μου τα πεις κατ’ ιδίαν. Δεν πρέπει να με βλάψεις μπροστά σε πολλούς ανθρώπους, χωρίς να σε νοιάζει η υπερηφάνεια μου και χωρίς να μου προσφέρεις τρόπο διαφυγής από αυτήν τη δύσκολη και ντροπιαστική θέση. Επιπλέον, όσα λες είναι λάθος, άρα πρέπει να προβώ σε αντίποινα!» Σε πιο σοβαρά περιστατικά, τέτοιου είδους άνθρωποι αντιστέκονται: «Όσο σωστά κι αν είναι τα λόγια σου, δεν πρόκειται να τα αποδεχθώ! Δεν υπάρχει πρόβλημα να μιλήσεις για οποιονδήποτε άλλον, αλλά δεν είναι εντάξει να βάζεις εμένα στο στόχαστρο, ακόμα κι αν έχεις δίκιο!» Ακόμα κι όταν διαβάζουν τα λόγια του Θεού, αν διαισθανθούν πως τα λόγια του Θεού τούς βάζουν στο στόχαστρο ή τους εκθέτουν, τότε νιώθουν αποστροφή γι’ αυτά τα λόγια και δεν είναι διατεθειμένοι να τα ακούσουν —απλώς δεν μπορούν να λογομαχήσουν με τον Θεό, αφού έχουν μπροστά τους μόνο τα λόγια Του. Αν κάποιος τους επισημάνει τα θέματα ή την κατάστασή τους κατά πρόσωπο ή τα αναφέρει άθελά του και χωρίς να θέλει να τους στοχοποιήσει, εκείνοι είναι ικανοί να προβούν σε αντίποινα και να ξεκινήσουν λογομαχίες. Δεν σημαίνει αυτό ότι τέτοια άτομα αρνούνται κατηγορηματικά να αποδεχθούν την αλήθεια; (Ναι.) Αυτή είναι η ανθρώπινη φύση-ουσία τους: η πλήρης άρνηση της αποδοχής της αλήθειας. Έτσι, ό,τι περιεχόμενο κι αν έχουν οι λογομαχίες τους ή όπου κι αν συμβαίνουν, η ανθρώπινη φύση τέτοιων ανθρώπων είναι ξεκάθαρη. Δεν κατανοούν την αλήθεια, ενώ, ακόμα κι αν κατανοήσουν όσα λέγονται κατά τη διάρκεια των κηρυγμάτων, δεν αποδέχονται την αλήθεια· συνεχίζουν να εμπλέκονται σε αμοιβαίες επιθέσεις και συμμετέχουν συνεχώς σε λογομαχίες ή έχουν την τάση να επιτίθενται συχνά στους άλλους. Κρίνοντας από αυτές τους τις εκδηλώσεις, τι είδους άνθρωποι είναι; Κατ’ αρχάς, είναι άνθρωποι που αγαπούν την αλήθεια; Είναι άτομα που μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια όταν την κατανοήσουν; (Όχι.) Όταν εντοπίζουν προβλήματα, μπορούν να αναζητήσουν την αλήθεια για να τα επιλύσουν; (Όχι.) Όταν έχουν μέσα τους αντιλήψεις, καθώς και προκαταλήψεις ή προσωπικές γνώμες σχετικά με τους άλλους, μπορούν να πάρουν πρωτοβουλία και να τις βάλουν στην άκρη για να αναζητήσουν την αλήθεια; (Όχι.) Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα απ’ όλα αυτά. Είναι εμφανές ότι όλοι όσοι είναι επιρρεπείς στις επιθέσεις προς τους άλλους και στην εμπλοκή σε λογομαχίες δεν είναι καλά άτομα, αν δει κανείς όλα αυτά που δεν είναι σε θέση να κάνουν. Κρίνοντας από τις διάφορες εκδηλώσεις τους, δεν αγαπούν την αλήθεια και δεν είναι διατεθειμένα να την αναζητήσουν. Σε ζητήματα που αφορούν την αλήθεια, όποιες μεροληπτικές ή εσφαλμένες απόψεις κι αν αναπτύξουν, παραμένουν αυτάρεσκα και δεν αναζητούν καθόλου την αλήθεια, ενώ, ακόμα κι όταν τους γίνεται σαφής συναναστροφή πάνω στην αλήθεια, αρνούνται να την αποδεχθούν και, φυσικά, δεν είναι διατεθειμένα να την κάνουν πράξη. Την ίδια στιγμή, αυτά τα άτομα εμφανίζουν μια ακόμα πιο απεχθή εκδήλωση: Αφού αποκτήσουν μια κάποια κατανόηση για μερικά λόγια και δόγματα, χρησιμοποιούν αυτά τα μεγαλόστομα δόγματα που κατανοούν για να επιτεθούν, να κρίνουν και να καταδικάσουν αυθαίρετα τους άλλους, ακόμα και για να περιορίσουν και να ελέγξουν τους άλλους. Αν δεν κατορθώσουν να σε καθυποτάξουν με τις κρίσεις και τις καταδίκες τους, θα σκεφτούν κάθε πιθανό τρόπο για να σε περιορίσουν με κούφιες θεωρίες. Αν και πάλι δεν υποκύψεις, θα καταφύγουν σε ακόμα πιο ποταπές και τρομερές μεθόδους για να σου επιτεθούν, μέχρι να υποκύψεις σ’ αυτούς, να γίνεις αδύναμος και αρνητικός ή ν’ αρχίσεις να τους θαυμάζεις και να γίνεις υποχείριό τους —τότε θα νιώσουν ικανοποίηση. Επομένως, με βάση τις συμπεριφορές, τις εκδηλώσεις και τη στάση αυτών των ατόμων απέναντι στην αλήθεια, τι είδους άνθρωποι είναι; Αρνούνται κατηγορηματικά να αποδεχθούν την αλήθεια —αυτή είναι η στάση τους απέναντι στην αλήθεια. Και τι γίνεται με την ανθρώπινη φύση τους; Η πλειοψηφία αυτών των ατόμων είναι κακοί άνθρωποι· με μια συντηρητική εκτίμηση, είναι κακοί σε ποσοστό τουλάχιστον 90%. Στους κακούς ανθρώπους αρέσει να διευκρινίζουν σε κάθε ζήτημα τι είναι σωστό και τι λάθος, αλλιώς δεν ησυχάζουν, και έχουν συνεχώς μια τέτοια τάση. Επιπλέον, όταν οι κακοί άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με καταστάσεις, εμμένουν στους ανθρώπους και τα πράγματα και έχουν ασταμάτητη εμμονή με αυτά, παρουσιάζουν διαρκώς τις αιτιολογήσεις τους, προσπαθώντας συνεχώς να κάνουν τους πάντες να συμφωνήσουν μαζί τους και να τους υποστηρίξουν, ενώ λένε πως εκείνοι έχουν δίκιο και δεν επιτρέπουν σε κανέναν να πει τίποτα κακό γι’ αυτούς. Επίσης, όταν οι κακοί άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με καταστάσεις, ψάχνουν συνεχώς ευκαιρίες να αιχμαλωτίσουν και να ελέγξουν τους ανθρώπους. Ποια μέθοδο χρησιμοποιούν για να ελέγξουν τους ανθρώπους; Καταδικάζουν τους πάντες, κάνουν κάθε άλλον άνθρωπο να πιστέψει πως είναι ανεπαρκής, πως έχει προβλήματα και ψεγάδια και πως είναι κατώτερος από αυτούς τους κακούς ανθρώπους. Μετά απ’ αυτό, οι κακοί άνθρωποι νιώθουν ευχαρίστηση και ευτυχία. Όταν πια βγάλουν όλους τους άλλους νοκ άουτ και μείνουν όρθιοι μόνο εκείνοι, δεν τους έχουν πάρει όλους υπό τον έλεγχό τους; Ο σκοπός που επιτυγχάνουν ελέγχοντας τους ανθρώπους είναι να καταδικάσουν τους πάντες και να τους μειώσουν, κάνοντας τους πάντες να πιστέψουν πως είναι ανίκανοι, να γίνουν αρνητικοί και αδύναμοι, να χάσουν την πίστη τους στα λόγια του Θεού και στην αλήθεια, να χάσουν την πίστη τους στον ίδιο τον Θεό και να μην έχουν μονοπάτι ν’ ακολουθήσουν. Μετά απ’ όλα αυτά, οι κακοί άνθρωποι νιώθουν ευτυχία και ικανοποίηση. Αν εξετάσει κανείς αυτές τις πτυχές, δεν είναι σαφές ότι οι κακοί άνθρωποι αποτελούν την πλειοψηφία των ατόμων αυτού του είδους; Κοιτάξτε ποιοι τύποι ανθρώπων έχουν συνεχώς την τάση να επιτίθενται στους άλλους όταν βρίσκονται σε μια ομάδα, είτε κατά πρόσωπο είτε πίσω από την πλάτη τους, χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους για να επιτεθούν στους άλλους —άνθρωποι σαν κι αυτούς είναι κακοί. Αυτά τα άτομα δεν αποδέχονται καθόλου την αλήθεια ούτε συναναστρέφονται πάνω στην αλήθεια, ενώ συχνά εκμεταλλεύονται μια κατάσταση για να καυχηθούν πως είναι καλοί άνθρωποι, πως ό,τι κάνουν είναι δικαιολογημένο και βάσιμο και πως συμπεριφέρονται με έντιμο και ακέραιο τρόπο —καυχιούνται συνεχώς πως είναι σωστοί και έντιμοι άνθρωποι, άτομα ντόμπρα και δίκαια. Αυτοί οι άνθρωποι δεν μαρτυρούν ποτέ ούτε για την αλήθεια ούτε για τα λόγια του Θεού· τους αρέσει μόνο να έχουν ασταμάτητη εμμονή με τους ανθρώπους και τα πράγματα, καθώς και να παρουσιάζουν τις δικές τους αιτιολογήσεις. Πρόθεση και σκοπός τους είναι να κάνουν τους ανθρώπους να πιστέψουν πως οι ίδιοι είναι καλοί άνθρωποι και πως κατανοούν τα πάντα. Όσον αφορά όσους συχνά εμπλέκονται σε αμοιβαίες επιθέσεις και λογομαχίες στην εκκλησία, είτε πρόκειται γι’ αυτούς που ξεκινούν τις επιθέσεις είτε γι’ αυτούς που τις δέχονται, αν η εκκλησιαστική ζωή διαταράσσεται και αναστατώνεται, τότε οι περισσότεροι άνθρωποι πρέπει να βγουν μπροστά για να τους προειδοποιήσουν και να τους περιορίσουν. Δεν πρέπει να δοθεί σ’ αυτούς τους ανθρώπους χρόνος για να βγαίνουν εκτός ελέγχου και να κάνουν κακά πράγματα ούτε να τους επιτραπεί να επηρεάζουν τους άλλους, εκτονώνοντας την προσωπική τους εμπάθεια και παίρνοντας εκδίκηση για τις προσωπικές μνησικακίες και τον παροδικό θυμό τους. Φυσικά, οι επικεφαλής της εκκλησίας πρέπει κι αυτοί να εκπληρώνουν ευσυνείδητα τις ευθύνες τους, περιορίζοντας αποτελεσματικά αυτούς τους ανθρώπους ώστε να μη διαταράσσουν και να μην αναστατώνουν την εκκλησιαστική ζωή και προστατεύοντας την πλειοψηφία των ανθρώπων από την αναστάτωση. Όταν οι άνθρωποι εμπλέκονται σε αμοιβαίες επιθέσεις και λογομαχίες, οι επικεφαλής της εκκλησίας πρέπει να μπορούν να τους σταματήσουν και να τους περιορίσουν εγκαίρως. Αν η προσπάθεια να τους σταματήσουν και να τους περιορίσουν δεν λύσει το πρόβλημα, αν εκείνοι συνεχίσουν να επιτίθενται ο ένας στον άλλον και να μπλέκουν σε λογομαχίες, αναστατώνοντας τους άλλους, κι αν συνεχίσουν να προκαλούν ζημιά στην εκκλησιαστική ζωή, τότε άτομα σαν κι αυτά πρέπει να αποπεμφθούν ή να αποβληθούν. Αυτή είναι η ευθύνη των επικεφαλής της εκκλησίας.

Έχουμε συναναστραφεί πολύ σχετικά με τις συμπεριφορές και τις εκδηλώσεις όσων εμπλέκονται σε αμοιβαίες επιθέσεις και λογομαχίες. Επίσης, μόλις συναναστραφήκαμε πάνω στην ανθρώπινη φύση τους και την αναλύσαμε εν συντομία, πράγμα που θα σας δώσει τη δυνατότητα να αποκτήσετε μεγαλύτερη διάκριση γι’ αυτούς, ενώ θα δώσει στους περισσότερους από εσάς τη δυνατότητα να καταλάβετε τι συμβαίνει και να τους διακρίνετε εγκαίρως όταν μιλούν και ενεργούν. Όσο καλύτερα κατανοήσετε και γνωρίσετε την ουσία αυτών των ανθρώπων τόσο πιο γρήγορα θα μπορείτε να τους διακρίνετε και, κατά συνέπεια, θα σας αναστατώνουν όλο και λιγότερο. Οι περισσότεροι από εσάς λογικά έχετε κατανοήσει ξεκάθαρα πώς βλάπτουν την εκκλησιαστική ζωή και τον εκλεκτό λαό του Θεού όσοι εμπλέκονται σε αμοιβαίες επιθέσεις και λογομαχίες. Άνθρωποι σαν κι αυτούς δεν υπάρχει περίπτωση να κάνουν αυτοκριτική ούτε να σταματήσουν να τσακώνονται. Αν δεν αντιμετωπιστούν και δεν αποπεμφθούν άμεσα, θα προκαλούν συνεχώς διατάραξη και αναστάτωση στην εκκλησιαστική ζωή. Συνεπώς, ο χειρισμός και η αποπομπή τέτοιων ανθρώπων είναι ένα πολύ σημαντικό μέρος του έργου των επικεφαλής της εκκλησίας και δεν πρέπει να παραβλέπεται.

5 Ιουνίου 2021