Σημείο ένατο: Να επικοινωνούν, να εκδίδουν και να υλοποιούν με ακρίβεια τις διάφορες εργασιακές ρυθμίσεις του οίκου του Θεού σύμφωνα με τις απαιτήσεις του, παρέχοντας καθοδήγηση, επίβλεψη και παρότρυνση, και να επιθεωρούν και να παρακολουθούν πώς προχωράει η υλοποίησή τους (Μέρος δεύτερο)

Να παρέχουν καθοδήγηση, επίβλεψη και παρότρυνση για την υλοποίηση των εργασιακών ρυθμίσεων και να επιθεωρούν και να παρακολουθούν πώς προχωράει η υλοποίησή τους

Σήμερα, θα συνεχίσουμε τη συναναστροφή μας πάνω στην ένατη ευθύνη των επικεφαλής και των εργατών: «Να επικοινωνούν, να εκδίδουν και να υλοποιούν με ακρίβεια τις διάφορες εργασιακές ρυθμίσεις του οίκου του Θεού σύμφωνα με τις απαιτήσεις του, παρέχοντας καθοδήγηση, επίβλεψη και παρότρυνση, και να επιθεωρούν και να παρακολουθούν πώς προχωράει η υλοποίησή τους». Την προηγούμενη φορά, συναναστραφήκαμε κυρίως πάνω στα διάφορα περιεχόμενα και τα συγκεκριμένα αντικείμενα των εργασιακών ρυθμίσεων που πρέπει να κατανοούν οι άνθρωποι, καθώς και πάνω στις βασικότερες ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών, που είναι να επικοινωνούν, να εκδίδουν και να υλοποιούν τις εργασιακές ρυθμίσεις. Σήμερα, θα συναναστραφούμε συγκεκριμένα πάνω στο πώς οι επικεφαλής και οι εργάτες θα πρέπει να παρέχουν καθοδήγηση, επίβλεψη και παρότρυνση και πώς θα πρέπει να επιθεωρούν και να παρακολουθούν πώς προχωράει η υλοποίηση των εργασιακών ρυθμίσεων μετά την έκδοσή τους. Αφού οι επικεφαλής και οι εργάτες κατανοήσουν τη σημασία των εργασιακών ρυθμίσεων, το πώς θα πρέπει να τις αντιμετωπίζουν, καθώς και το πώς θα πρέπει να τις υλοποιούν και να τις εκτελούν με ακρίβεια σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Άνωθεν και τα βήματα αποτελούν αλήθεια-αρχές που πρέπει να καταφέρουν να κατανοήσουν οι επικεφαλής και οι εργάτες μέσα από τη συναναστροφή, ενώ είναι απαραίτητο να συλλάβουν τις συγκεκριμένες αρχές προκειμένου να εκτελούν σωστά τα διάφορα αντικείμενα του εκκλησιαστικού έργου. Οι επικεφαλής και οι εργάτες θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η βασική απαίτηση που έχει ο οίκος του Θεού από εκείνους που υπηρετούν μ’ αυτόν τον ρόλο είναι κυρίως να εκτελούν το έργο τους έχοντας ως επίκεντρο τις διάφορες εργασιακές ρυθμίσεις. Δεν θα πρέπει ν’ ασχολούνται με τη δική τους προσωπική επιχείρηση ούτε να ενεργούν σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες, και σίγουρα, όποιο έργο κι αν κάνουν, δεν θα πρέπει να ψάχνουν μόνοι τους στα τυφλά. Ασφαλώς, δεν θα πρέπει και να επινοούν ή να δημιουργούν το οτιδήποτε. Αντιθέτως, θα πρέπει να εργάζονται συγκεκριμένα και λεπτομερώς με βάση τις εργασιακές ρυθμίσεις του οίκου του Θεού. Πώς θα πρέπει να γίνεται συγκεκριμένα το έργο; Ποιες είναι οι λεπτομέρειες; Η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα βρίσκεται στις απαιτήσεις της ένατης ευθύνης: Εκτός από το να επικοινωνούν, να εκδίδουν και να υλοποιούν τις διάφορες εργασιακές ρυθμίσεις του οίκου του Θεού, οι επικεφαλής και οι εργάτες πρέπει επίσης να παρέχουν καθοδήγηση, επίβλεψη και παρότρυνση και να επιθεωρούν και να παρακολουθούν πώς προχωράει η υλοποίησή τους. Αυτά είναι τα συγκεκριμένα μονοπάτια άσκησης, ώστε οι επικεφαλής και οι εργάτες να υλοποιούν τις εργασιακές ρυθμίσεις. Στη συνέχεια, θα συζητήσουμε γι’ αυτά ένα προς ένα.

Μετά την έκδοση των εργασιακών ρυθμίσεων, οι επικεφαλής και οι εργάτες πρέπει πρώτα να συλλογίζονται και να συναναστρέφονται πάνω στις διάφορες απαιτήσεις και αρχές που διατυπώνονται σ’ αυτές. Έπειτα, πρέπει να βρίσκουν τα μονοπάτια και τα σχέδια άσκησης για να υλοποιήσουν συγκεκριμένα το έργο. Κατ’ αρχάς, πρέπει να γνωρίζουν τι απαιτούν οι εργασιακές ρυθμίσεις, ποιο συγκεκριμένο έργο πρέπει να γίνει και ποιες είναι οι σχετικές αρχές, καθώς και σε ποιους ανθρώπους και σε ποια πτυχή του έργου αφορούν οι εργασιακές ρυθμίσεις. Αφού λάβουν τις εργασιακές ρυθμίσεις, αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουν οι επικεφαλής και οι εργάτες. Δεν θα πρέπει απλώς να κάνουν μια πρόχειρη ανάγνωση των εργασιακών ρυθμίσεων κι έπειτα να τις διαβάζουν μεγαλόφωνα σε όλους ή να τις διαβιβάζουν σε όλους και να τους ενημερώνουν για το έργο κι αυτό είναι όλο. Με αυτόν τον τρόπο απλώς επικοινωνούν και εκδίδουν τις εργασιακές ρυθμίσεις· δεν τις υλοποιούν. Η πρώτη συγκεκριμένη εργασία για την υλοποίησή τους είναι οι επικεφαλής και οι εργάτες να ενημερώνονται για το συγκεκριμένο περιεχόμενο των εργασιακών ρυθμίσεων, τις απαιτήσεις και τους στόχους του Θεού σε σχέση με αυτά τα κομμάτια του εκκλησιαστικού έργου, καθώς και τη σημασία της πραγματοποίησης αυτού του έργου, κι έπειτα ν’ αναπτύσσουν συγκεκριμένα σχέδια εκτέλεσης και υλοποίησης. Αυτό είναι το πρώτο βήμα. Είναι άραγε εύκολο να επιτευχθεί το πρώτο βήμα; (Ναι.) Εφόσον μπορείς και κατανοείς τον γραπτό λόγο και την ανθρώπινη γλώσσα, λογικά το πρώτο βήμα είναι εύκολο να επιτευχθεί. Ασφαλώς, για να επιτευχθεί το πρώτο βήμα, απαιτείται επίσης από τους επικεφαλής και τους εργάτες να έχουν σοβαρή, ένθερμη, υπεύθυνη και σχολαστική στάση απέναντι στο έργο και να μην είναι μπερδεμένοι, επιπόλαιοι ή ν’ ακολουθούν απλώς τις τυπικές διαδικασίες. Είτε η εργασιακή ρύθμιση έχει αναφερθεί στο παρελθόν είτε όχι, είτε είναι εύκολο είτε κάπως δύσκολο να επιτευχθεί και είτε οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να την υλοποιήσουν είτε όχι, σε κάθε περίπτωση, οι επικεφαλής και οι εργάτες δεν θα πρέπει ν’ αντιμετωπίζουν το εκκλησιαστικό έργο με προχειρότητα, αναφέροντας απλώς κάποια δόγματα, φωνάζοντας συνθήματα ή κάνοντας κάποιες επιφανειακές προσπάθειες για να το αντιμετωπίσουν με επιπολαιότητα. Ποια στάση θα πρέπει να έχουν οι άνθρωποι; Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να έχουν σοβαρή, ένθερμη, υπεύθυνη και σχολαστική στάση. Αν ένας άνθρωπος έχει αυτήν τη στάση, σημαίνει μήπως αυτό ότι μπορεί να υλοποιεί σωστά τα συγκεκριμένα αντικείμενα που περιλαμβάνονται στις εργασιακές ρυθμίσεις; Όχι, αυτή είναι απλώς η στάση που θα πρέπει να έχει κάποιος όταν κάνει οποιοδήποτε έργο· δεν μπορεί ν’ αντικαταστήσει την πραγματική υλοποίηση συγκεκριμένων εργασιών. Μόλις οι επικεφαλής και οι εργάτες αποκτήσουν αυτήν τη στάση και κατανοήσουν το συγκεκριμένο περιεχόμενο και τις συγκεκριμένες απαιτήσεις και αρχές των εργασιακών ρυθμίσεων, το επόμενο βήμα είναι το πώς θα υλοποιήσουν τις συγκεκριμένες εργασίες που περιλαμβάνονται στις εργασιακές ρυθμίσεις. Τι θα πρέπει να γίνεται πρώτα; Θα πρέπει να κάνουν σωστά το προπαρασκευαστικό έργο· αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αρχικά, πρέπει να πραγματοποιούν συνάθροιση με τους επικεφαλής και τους εργάτες και με τους επιβλέποντες για να συναναστραφούν πάνω στις συγκεκριμένες αρχές άσκησης γι’ αυτές τις εργασίες. Έπειτα, πρέπει να κάνουν συγκεκριμένες διευθετήσεις και σχέδια. Ταυτόχρονα, πρέπει ν’ αναζητούν τις προτάσεις ή τις ιδέες του εκλεκτού λαού του Θεού σε σχέση μ’ αυτά τα σχέδια. Στη συνέχεια, πρέπει ν’ αναζητούν και να συναναστρέφονται όλοι μαζί έως ότου γίνουν κατανοητές και ξεκάθαρες όλες οι απαιτήσεις και οι αρχές που διατυπώνονται στις εργασιακές ρυθμίσεις, και μέχρι να γνωρίζουν όλοι πώς να υλοποιήσουν αυτές τις εργασιακές ρυθμίσεις και πώς ν’ ασκηθούν· τότε, θεωρείται ότι το αρχικό βήμα της υλοποίησης των εργασιακών ρυθμίσεων έχει ολοκληρωθεί. Όταν, λοιπόν, γνωρίζουν όλοι πώς να υλοποιήσουν τις εργασιακές ρυθμίσεις, σημαίνει μήπως αυτό ότι έχει ολοκληρωθεί η εργασία της υλοποίησης των εργασιακών ρυθμίσεων; Όχι. Κάποια λεπτομερή ζητήματα και κάποιες ειδικές περιπτώσεις δεν αναφέρονται στις εργασιακές ρυθμίσεις, αλλά είναι προβλήματα που ουσιαστικά πρέπει πράγματι να λυθούν. Οι επικεφαλής και οι εργάτες, ενώ συναναστρέφονται πάνω στις εργασιακές ρυθμίσεις, θα πρέπει να φέρνουν στο φως αυτές τις ειδικές περιπτώσεις, αυτά τα ζητήματα που πρέπει να λυθούν, και ν’ αναζητούν την αλήθεια για να τα λύσουν εξ ολοκλήρου, και ταυτόχρονα θα πρέπει ν’ αναπτύσσουν συγκεκριμένα σχέδια υλοποίησης γι’ αυτά. Μ’ αυτόν τον τρόπο, όταν οι επικεφαλής και οι εργάτες όλων των βαθμίδων υλοποιούν τις εργασιακές ρυθμίσεις, θα γνωρίζουν ποιες αρχές ν’ ακολουθήσουν και ποια προβλήματα να λύσουν. Αυτή είναι η ελάχιστη κατανόηση και στάση που θα πρέπει να έχουν οι επικεφαλής και οι εργάτες απέναντι στις εργασιακές ρυθμίσεις. Αυτή η εργασία μπορεί να θεωρηθεί η αφετηρία για να μάθουν οι επικεφαλής και οι εργάτες πώς να κάνουν εκκλησιαστικό έργο. Μέσα από την αναζήτηση, τη συναναστροφή, την παροχή καθοδήγησης και την πραγματοποίηση διευθετήσεων, μαθαίνουν ν’ αντιμετωπίζουν και να χειρίζονται κάποιες πραγματικές δυσκολίες και ειδικές περιπτώσεις σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές. Μόνο τότε μπορούν στ’ αλήθεια να υλοποιούν τις εργασιακές ρυθμίσεις.

Ι. Παροχή καθοδήγησης

Όταν παρέχεται αρχική καθοδήγηση για μια εργασία, εκτός από την παράθεση συγκεκριμένων σχεδίων υλοποίησης για ειδικές περιπτώσεις, στους επικεφαλής και τους εργάτες που έχουν μέτριο επίπεδο και σχετικά χαμηλή εργασιακή ικανότητα θα πρέπει να παρέχεται πιο συγκεκριμένη και λεπτομερής καθοδήγηση. Αυτοί οι άνθρωποι, παρόλο που μπορεί να κατανοούν τις αρχές και τα συγκεκριμένα σχέδια υλοποίησης για μια εργασία από πλευράς δόγματος, όταν έρχεται η ώρα για την πραγματική υλοποίηση, εξακολουθούν να μη γνωρίζουν πώς να τα κάνουν πράξη. Πώς θα πρέπει ν’ αντιμετωπίζετε τους λίγους επικεφαλής και εργάτες που έχουν χαμηλό επίπεδο και δεν έχουν εργασιακή ικανότητα; Κάποιοι άνθρωποι λένε: «Αν ένας άνθρωπος με χαμηλό επίπεδο δεν μπορεί να κάνει το έργο, γιατί να μη βρούμε απλώς κάποιον με καλύτερο επίπεδο για να τον αντικαταστήσουμε;» Η δυσκολία έγκειται στο εξής σημείο: Κάποιες εκκλησίες δεν μπορούν να βρουν κανέναν καλύτερο. Σ’ αυτές τις εκκλησίες, όλοι πιστεύουν στον Θεό για τα ίδια περίπου χρόνια και έχουν πάνω κάτω το ίδιο ανάστημα· συγκεκριμένα, όλοι έχουν μέτριο επίπεδο και μέτρια εργασιακή ικανότητα. Για να βρεις κάποιον καλύτερο, θα χρειαζόταν να μεταθέσεις ανθρώπους από άλλες εκκλησίες, αλλά αυτό δεν είναι πολύ βολικό στην προκειμένη περίπτωση, και στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν κατάλληλοι υποψήφιοι. Μπορείς μόνο να επιλέξεις σχετικά κατάλληλους υποψηφίους από την τοπική εκκλησία. Τι πρέπει να γίνει σε περίπτωση που το έργο τους δεν ανταποκρίνεται στα απαιτούμενα πρότυπα; Πρέπει να τους πεις συγκεκριμένα πώς να κάνουν το έργο και πώς να το υλοποιήσουν. Θα πρέπει να τους πεις ποιος πρέπει να οριστεί και να καταστεί υπεύθυνος γι’ αυτήν την εργασία και ποιοι άνθρωποι πρέπει να επιλεγούν για να συνεργαστούν μαζί πάνω σ’ αυτήν. Να τους εξηγήσεις όλες αυτές τις λεπτομέρειες και να τους αφήσεις να τη φέρουν σε πέρας. Γιατί πρέπει να γίνει έτσι; Επειδή γενικά τα μέλη της τοπικής εκκλησίας έχουν μόνο πολύ μικρή εμπειρία και καθόλου εργασιακή ικανότητα, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η επιλογή κατάλληλων επικεφαλής και εργατών. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούν να υλοποιηθούν οι εργασιακές ρυθμίσεις. Αν δεν εργαστείς μ’ αυτόν τον τρόπο και αντιμετωπίσεις αυτούς τους ανθρώπους όπως αντιμετωπίζεις τους άλλους επικεφαλής και εργάτες, αναφέροντάς τους μόνο τις συγκεκριμένες αρχές και τα συγκεκριμένα σχέδια χωρίς να κάνεις καμία διάκριση, τότε οι εργασιακές ρυθμίσεις δεν θα υλοποιηθούν. Αν δεν δώσεις καμία σημασία σ’ αυτό, δεν παραμελείς έτσι τις ευθύνες σου; (Ναι.) Αυτό είναι ευθύνη των επικεφαλής και των εργατών. Κάποιοι επικεφαλής και εργάτες λένε: «Όλοι οι άλλοι γνωρίζουν πώς να υλοποιήσουν τις εργασιακές ρυθμίσεις και πώς ν’ ασκηθούν· αυτός γιατί δεν το γνωρίζει; Δεν θ’ ασχοληθώ μαζί του αν δεν το γνωρίζει. Δεν είναι δική μου ευθύνη. Σε κάθε περίπτωση, εγώ έχω κάνει αυτό που μου αναλογεί». Στέκει άραγε αυτή η λογική; (Όχι.) Για παράδειγμα, ας πούμε ότι μια μητέρα έχει τρία παιδιά και το ένα από αυτά είναι αδύναμο, αρρωσταίνει συνεχώς και δεν θέλει να φάει. Αν η μητέρα αφήσει αυτό το παιδί να μην τρώει, τότε το παιδί μπορεί να μην αντέξει για πολύ. Τι πρέπει να κάνει; Ως μητέρα, πρέπει να παρέχει ιδιαίτερη φροντίδα σ’ αυτό το αδύναμο παιδί. Ας υποθέσουμε ότι η μητέρα λέει: «Αντιμετωπίζω ισότιμα τα παιδιά μου κι αυτό αρκεί. Γέννησα αυτό το παιδί και του ετοίμασα φαγητό. Εκπλήρωσα την ευθύνη μου. Δεν με νοιάζει αν θα φάει ή όχι. Αν δεν φάει, άστο να πεινάσει· όταν πεινάσει αρκετά, θα φάει». Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτήν τη μητέρα; (Είναι ανεύθυνη.) Υπάρχουν άραγε τέτοιες μητέρες; Μόνο μια άμυαλη γυναίκα ή μια μητριά θα ήταν έτσι. Μια βιολογική μητέρα που δεν είναι άμυαλη δεν θα φερόταν ποτέ έτσι στο ίδιο της το παιδί, έτσι δεν είναι; (Έτσι είναι.) Αν ένα παιδί είναι αδύναμο, αρρωσταίνει συνεχώς και δεν θέλει να φάει, η μητέρα του πρέπει να το φροντίσει περισσότερο και να κάνει περισσότερη προσπάθεια. Πρέπει να βρει τρόπους να πείσει το παιδί να φάει, πρέπει να μαγειρεύει ό,τι αρέσει στο παιδί να τρώει, ετοιμάζοντας ειδικά γεύματα γι’ αυτό, και όταν το παιδί δεν θέλει να φάει, πρέπει να το καλοπιάνει. Όταν γίνει δεκαοκτώ ή δεκαεννιά χρονών και αποκτήσει ένα υγιές σώμα σαν ένας κανονικός ενήλικος, η μητέρα μπορεί να χαλαρώσει και να αποσυρθεί και δεν χρειάζεται πλέον να παρέχει ιδιαίτερη φροντίδα σ’ αυτό το παιδί. Αν μια μητέρα μπορεί να μεταχειριστεί έτσι ένα παιδί που βρίσκεται σε τέτοιες ειδικές συνθήκες και να εκπληρώσει την ευθύνη της, τότε τι γίνεται στην περίπτωση ενός επικεφαλής ή εργάτη; Αν δεν αγαπάς καν τους αδελφούς και τις αδελφές όπως μια μητέρα, τότε πολύ απλά είσαι ανεύθυνος. Πρέπει να εκπληρώνεις τις ευθύνες που οφείλεις να εκπληρώσεις· πρέπει να λαμβάνεις υπόψη τις εκκλησίες στις οποίες έχουν τα ηνία άνθρωποι που είναι σχετικά αδύναμοι και διαθέτουν σχετικά χαμηλή εργασιακή ικανότητα. Οι επικεφαλής και οι εργάτες πρέπει να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή σ’ αυτά τα ζητήματα και να παρέχουν ιδιαίτερη καθοδήγηση. Σε τι αναφέρεται η ιδιαίτερη καθοδήγηση; Πέρα από τη συναναστροφή πάνω στην αλήθεια, θα πρέπει επίσης να παρέχεις πιο συγκεκριμένη και λεπτομερή κατεύθυνση και βοήθεια, κάτι που απαιτεί περισσότερη προσπάθεια από πλευράς επικοινωνίας. Αν τους εξηγήσεις το έργο και εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν και να μην ξέρουν πώς να το υλοποιήσουν, ή ακόμη κι αν το καταλαβαίνουν ως προς το δόγμα και φαίνεται να ξέρουν πώς να το υλοποιήσουν, αλλά εσύ και πάλι δεν είσαι σίγουρος και ανησυχείς λίγο για το πώς θα προχωρήσει η πραγματική υλοποίηση, τότε τι πρέπει να κάνεις; Πρέπει να πας εσύ προσωπικά και να εισχωρήσεις βαθιά στην τοπική εκκλησία για να τους καθοδηγήσεις και να υλοποιήσεις την εργασία μαζί τους. Πρέπει να τους πεις τις αρχές, ενώ κάνεις συγκεκριμένες διευθετήσεις που αφορούν τις εργασίες που πρέπει να γίνουν σύμφωνα με τις απαιτήσεις των εργασιακών ρυθμίσεων, όπως τι πρέπει να γίνει πρώτα και τι μετά, καθώς και πώς πρέπει να κατανεμηθούν κατάλληλα οι άνθρωποι· πρέπει να οργανώσεις σωστά όλα αυτά τα πράγματα. Αυτό σημαίνει να τους καθοδηγείς πρακτικά στο έργο τους, κι όχι απλώς να φωνάζεις συνθήματα ή να δίνεις τυχαία εντολές, να τους επιπλήττεις αναφέροντας κάποια δόγματα κι έπειτα να θεωρείς ότι έχεις ολοκληρώσει το έργο σου· αυτό δεν είναι εκδήλωση πραγματοποίησης συγκεκριμένου έργου, ενώ το να φωνάζεις συνθήματα και να διατάζεις τους άλλους δεν είναι οι ευθύνες των επικεφαλής και των εργατών. Μόνο όταν οι επικεφαλής ή οι επιβλέποντες της τοπικής εκκλησίας μπορούν να επωμιστούν το έργο και το έργο έχει μπει στη σωστή τροχιά και ουσιαστικά δεν υπάρχουν σημαντικά ζητήματα, μπορεί να φύγει ο επικεφαλής ή ο εργάτης. Αυτή είναι η πρώτη συγκεκριμένη εργασία που αναφέρεται στην ένατη ευθύνη των επικεφαλής και των εργατών για την υλοποίηση των εργασιακών ρυθμίσεων· η παροχή καθοδήγησης. Πώς ακριβώς θα πρέπει, λοιπόν, να παρέχεται η καθοδήγηση; Οι επικεφαλής και οι εργάτες θα πρέπει πρώτα να κάνουν πράξη τα εξής: να συλλογίζονται και να συναναστρέφονται πάνω στις εργασιακές ρυθμίσεις, να ενημερώνονται για τις διάφορες συγκεκριμένες απαιτήσεις των εργασιακών ρυθμίσεων και να τις αντιλαμβάνονται, καθώς και να κατανοούν και να συλλαμβάνουν τις αρχές που εμπεριέχονται στις εργασιακές ρυθμίσεις. Έπειτα, θα πρέπει να συναναστρέφονται μαζί με τους επικεφαλής και τους εργάτες όλων των βαθμίδων πάνω στα συγκεκριμένα σχέδια υλοποίησης των εργασιακών ρυθμίσεων. Επιπλέον, θα πρέπει να παρέχουν συγκεκριμένα σχέδια υλοποίησης για ειδικές περιπτώσεις και, τέλος, θα πρέπει να δίνουν πιο λεπτομερή και συγκεκριμένη βοήθεια και κατεύθυνση στους επικεφαλής και τους εργάτες που είναι σχετικά αδύναμοι και έχουν σχετικά χαμηλό επίπεδο. Τι πρέπει να γίνεται άραγε σε περίπτωση που κάποιοι επικεφαλής και εργάτες είναι εντελώς ανίκανοι να υλοποιήσουν την εργασία; Οι ανώτερης βαθμίδας επικεφαλής και εργάτες πρέπει να εισχωρούν βαθιά μέσα στην εκκλησία και να συμμετέχουν προσωπικά στην εργασία, λύνοντας τα πραγματικά ζητήματα μέσα από τη συναναστροφή πάνω στην αλήθεια, ώστε να τους βοηθήσουν να μάθουν πώς να κάνουν το έργο και πώς να το υλοποιούν σύμφωνα με τις αρχές. Αυτά τα βήματα έχουν διατυπωθεί με ξεκάθαρα λόγια· είναι όμως εύκολο να υλοποιηθούν; Άραγε, υπάρχουν καθόλου δυσκολίες; Κάποιοι μπορεί να πουν: «Το κάνεις ν’ ακούγεται απλό, αλλά η υλοποίησή του δεν είναι τόσο εύκολη. Μερικές φορές οι εργασιακές ρυθμίσεις είναι πολύ περίπλοκες και κανείς δεν ξέρει πώς να τις υλοποιήσει!» Κάποιοι επικεφαλής και εργάτες βρίσκουν αρκετά κουραστική ακόμη και την πρώτη εργασία, δηλαδή τη συναναστροφή πάνω στις συγκεκριμένες απαιτήσεις των εργασιακών ρυθμίσεων και την παροχή καθοδήγησης με πρακτικό τρόπο. Λένε: «Δεν έχω κάνει ποτέ αυτές τις συγκεκριμένες εργασίες, οπότε δεν ξέρω πώς να συναναστρέφομαι πάνω σ’ αυτές και να παρέχω σχετική καθοδήγηση. Θα πρέπει απλώς ν’ ακολουθήσουν την ακριβή διατύπωση των εργασιακών ρυθμίσεων· πάνω σε τι χρειάζεται να συναναστραφούμε; Δεν είναι αυτό απλώς μια τυπική διαδικασία;» Δεν ξέρουν πώς να συναναστρέφονται, ξέρουν μόνο πώς να φωνάζουν συνθήματα: «Πρέπει να υλοποιήσουμε σωστά αυτό το έργο! Αυτή είναι η απαίτηση που έχει ο Θεός από εμάς. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να κάνουμε πίσω, αλλά πρέπει να ικανοποιήσουμε οπωσδήποτε τις απαιτήσεις του Θεού και να μη διαψεύσουμε τις προσδοκίες που έχει από μας. Όσο για το πώς θα γίνει κάτι τέτοιο, αυτό πρέπει να το βρείτε μόνοι σας». Ποιο είναι το πρόβλημα με τους ανθρώπους που λένε τέτοια πράγματα; Μπορούν να κάνουν το έργο; Έχουν εργασιακή ικανότητα; Μήπως έχουν χαμηλό επίπεδο; (Ναι.)

Ό,τι κι αν συμβαίνει, είτε πρόκειται για μεγάλο είτε για μικρό ζήτημα, πρέπει να προσεύχεσαι στον Θεό και ν’ αναζητάς από Αυτόν, καθώς και να σκέφτεσαι και να εξετάζεις τα πράγματα προσεκτικά και διεξοδικά, προτού κρίνεις. Αν το σκεπτικό ενός ανθρώπου δεν είναι κανονικό, είναι ακόμη πιο ζωτικής σημασίας για εκείνον να προσεύχεται στον Θεό, να ζητά τη βοήθεια του Θεού και ν’ αναζητά περισσότερο από εκείνους που κατανοούν την αλήθεια. Επιπλέον, όσον αφορά τα σημαντικά ζητήματα στο εκκλησιαστικό έργο και τα σημαντικά ζητήματα που αντιμετωπίζεις όσο κάνεις τα καθήκοντά σου, πρέπει να συναναστρέφεσαι και να τα συζητάς με το αρμόδιο προσωπικό, ώστε να καταλήγετε σε συναίνεση και στο τέλος ν’ αναπτύσσετε ένα συγκεκριμένο και εφικτό σχέδιο άσκησης. Αυτό το σχέδιο πρέπει να είναι μια συναίνεση που επιτυγχάνεται μέσα από προσεκτική μελέτη και διαβούλευση, ενώ πρέπει και να μπορεί να υποστηριχθεί ενώπιον των επικεφαλής και των εργατών κάθε βαθμίδας. Όσοι μπορούν ν’ αναπτύσσουν συγκεκριμένα σχέδια άσκησης που έχουν βάση θεωρούνται άνθρωποι με κανονικό σκεπτικό. Όταν ένας άνθρωπος αντιμετωπίζει ζητήματα, είτε μεγάλα είτε μικρά, αν δεν έχει τίποτε συγκεκριμένο στη σκέψη του και δεν μπορεί να σκεφτεί συγκεκριμένες αρχές άσκησης, και απλώς χρησιμοποιεί κάποια απλοϊκά θεωρητικά συνθήματα για ν’ αντικαταστήσει τις αρχές χειρισμού των προβλημάτων, μπορεί άραγε να κάνει καλά το έργο του; Ένας τέτοιος άνθρωπος έχει άραγε την ικανότητα να σκέφτεται και να εξετάζει διεξοδικά τα πράγματα; (Όχι.) Τι είδους άνθρωπος δεν έχει την ικανότητα να σκέφτεται; (Ένας άνθρωπος με χαμηλό επίπεδο.) Αυτό σημαίνει να είναι κανείς άνθρωπος με χαμηλό επίπεδο. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι ζεις στο εξωτερικό και μια μέρα λαμβάνεις ξαφνικά μια κλήτευση από το δικαστήριο. Αυτό είναι αρκετά απρόσμενο και ξαφνικό, έτσι δεν είναι; Πρώτον, δεν έχεις κάνει τίποτε παράνομο. Δεύτερον, δεν έχεις υποβάλει καμία μήνυση ούτε έχεις ακούσει να σε κατηγορεί κάποιος για κάτι. Λαμβάνεις την κλήτευση χωρίς να γνωρίζεις τίποτε για τις συνθήκες γύρω από αυτήν. Τι θα αισθανόταν αρχικά ένας μέσος άνθρωπος αν αντιμετώπιζε ένα τέτοιο περιστατικό; Η εμπλοκή σε νομικά ζητήματα θα του προκαλούσε κάποιον πανικό, κάποια ανησυχία και τρόμο· θα ένιωθε ότι πιάστηκε απροετοίμαστος και θα του κοβόταν τελείως η όρεξη. Κανένας άνθρωπος, είτε είναι σημαντικός είτε ασήμαντος, είτε είναι τολμηρός είτε άτολμος και είτε είναι ενήλικος είτε ανήλικος, δεν θέλει ν’ αντιμετωπίσει ένα τέτοιο περιστατικό, επειδή αυτό δεν είναι κάτι καλό. Όταν οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι μ’ ένα τέτοιο περιστατικό, αντιδρούν με δύο διαφορετικούς τρόπους. Το πρώτο είδος ανθρώπου σκέφτεται: «Δεν έχω κάνει τίποτε παράνομο ούτε έχω παραβιάσει κανέναν κυβερνητικό κανονισμό. Τι έχω να φοβηθώ; Αυτή η κοινωνία είναι ευνομούμενη και τα πάντα βασίζονται σε αποδείξεις. Εφόσον δεν έχω κάνει τίποτε κακό, δεν θα έχουν αποδείξεις εναντίον μου, ακόμη κι αν μου ασκήσουν δίωξη. Δεν έχω τίποτε να φοβηθώ. Τι μπορεί να κάνει μια κλήτευση; Ένας ακέραιος άνθρωπος δεν έχει λόγο να φοβάται τις κατηγορίες. Θα προσλάβω έναν δικηγόρο για να με υπερασπιστεί· δεν θα υπάρξουν προβλήματα». Αφού το σκεφτεί καλά, δεν νιώθει καμία πίεση μέσα του ούτε επηρεάζεται καθόλου η καθημερινή του ζωή. Αυτή είναι η αντίδραση του πρώτου είδους ανθρώπου. Ας δούμε τώρα ποια είναι η αντίδραση του δεύτερου είδους ανθρώπου. Αφού λάβει την κλήτευση, σκέφτεται: «Δεν έχω παραβεί κανέναν νόμο ούτε έχω διαπράξει κανένα έγκλημα· περί τίνος μπορεί να πρόκειται, λοιπόν; Μήπως έχει να κάνει με το γεγονός ότι πιστεύω στον Θεό; Η πίστη στον Θεό δεν είναι παράνομη. Μήπως κάποιος με παγίδευσε και με κατήγγειλε σκοπίμως; Αυτό φαίνεται πιο πιθανό. Θα μπορούσε, όμως, να είναι κάτι άλλο; Πρέπει να συμβουλευτώ έναν δικηγόρο και να του ζητήσω να πάει στο δικαστήριο για να μάθει γιατί έλαβα την κλήτευση και ποιος είναι ο ενάγων. Πρέπει να ερευνήσω την υπόθεση σε βάθος προτού αποφασίσω τι αντίμετρο θα χρειαστεί. Αν ο δικηγόρος πει ότι σχετίζεται με την πίστη μου στον Θεό, τότε πρέπει να βρω γρήγορα ανθρώπους για να σχεδιάσουμε ένα αντίμετρο και, επίσης, να βιαστώ να κρύψω οποιαδήποτε βιβλία ή άλλα πράγματα σχετίζονται με την πίστη μου, ώστε να μην μπορέσει να βρει ο εχθρός μου κάτι για να το χρησιμοποιήσει εναντίον μου». Μετά από αυτές τις αρχικές σκέψεις, παρόλο που δεν έχει καταλήξει σε οριστικά συμπεράσματα ή σε ακριβείς κρίσεις σχετικά με τη λήψη της κλήτευσης, έχει ήδη μια ξεκάθαρη ιδέα για το συγκεκριμένο σχέδιο άσκησης: τι να κάνει για το Σχέδιο Α, τι να κάνει για το Σχέδιο Β και, αν κανένα από αυτά τα δύο δεν είναι εφικτό, τι να κάνει στη συνέχεια. Εξετάζει διεξοδικά και προσεκτικά το κάθε βήμα· πρώτα ηρεμεί το μυαλό του και προσεύχεται γρήγορα μέσα του κι έπειτα, αφού καταλαγιάσει, αρχίζει αμέσως να χειρίζεται αυτό το ζήτημα. Μέσα σε μια μέρα, έχει ξεκαθαρίσει όλα αυτά τα πράγματα και ξέρει πώς να προχωρήσει. Όποια κι αν είναι η τελική έκβαση αυτού του ζητήματος, ας δούμε πρώτα αυτά τα δύο είδη ανθρώπων. Ποιος από τους δύο έχει την ικανότητα να σκέφτεται διεξοδικά τα προβλήματα; Ποιος από τους δύο έχει επίπεδο; (Ο δεύτερος.) Προφανώς, ο δεύτερος άνθρωπος έχει επίπεδο. Όταν κάποιος αντιμετωπίζει ένα περιστατικό, το θάρρος και η αποφασιστικότητα που μπορεί να έχει δεν ισοδυναμούν με το επίπεδο. Πρέπει να μπορεί να σκέφτεται, να διαθέτει ικανότητα διάκρισης και να έχει την ικανότητα να χειρίζεται προβλήματα. Μέσα από τη διαδικασία της σκέψης, πρέπει να είναι σε θέση να προβεί σε συγκεκριμένες κρίσεις και ν’ αναπτύξει συγκεκριμένα σχέδια δράσης. Μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος έχει επίπεδο. Επιφανειακά, μπορεί να φαίνεται πολύ άτολμος, να ενεργεί με επιφυλακτικότητα και προσοχή ακόμη και σε μικρά ζητήματα και ν’ αντιμετωπίζει τα ασήμαντα ζητήματα σαν να είναι σημαντικά. Ωστόσο, η μέθοδος και ο τρόπος που ακολουθεί για να χειρίζεται τα προβλήματα αποδεικνύουν ότι αυτός ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να σκέφτεται και την ικανότητα να εξετάζει διεξοδικά και να χειρίζεται τα προβλήματα. Αντιθέτως, ο άνθρωπος του πρώτου είδους είναι πολύ τολμηρός και δεν φοβάται τίποτα. Όταν αντιμετωπίζει ένα περιστατικό, απλώς σκέφτεται: «Δεν έχω κάνει τίποτε κακό. Ό,τι κι αν πάει στραβά, θα υπάρχει πάντα κάποιος πιο ικανός για να το διορθώσει. Τι έχω να φοβηθώ;» Είναι ξέγνοιαστος και ζει μια εύκολη ζωή· μήπως, όμως, είναι λίγο βλακωδώς τολμηρός και άμυαλος; Ο άνθρωπος αυτού του είδους φωνάζει συνθήματα δυνατά και αυτά που λέει δεν είναι λάθος, αλλά τι του λείπει; (Δεν έχει κανονικό σκεπτικό και του λείπει η ικανότητα να σκέφτεται διεξοδικά τα προβλήματα.) Πού εκδηλώνεται το γεγονός ότι του λείπει το κανονικό σκεπτικό; Όταν αντιμετωπίζει ένα περιστατικό, είτε πρόκειται για κάτι που έχει συμβεί ξαφνικά είτε για κάτι που γνώριζε ήδη, δεν μπορεί να το σκεφτεί διεξοδικά ή να προβεί σε μια κρίση, οπότε είναι φυσικό να μην έχει ένα σχέδιο για να χειριστεί το πρόβλημα ούτε την ικανότητα να το λύσει. Αυτό είναι πολύ προφανές. Εξωτερικά, φαίνεται ότι αυτός ο άνθρωπος έχει ευγλωττία, ότι μπορεί ν’ αναφέρει δόγματα και να τονώνει το ηθικό· φαίνεται ότι έχει το επίπεδο για να είναι επικεφαλής. Ωστόσο, όταν αντιμετωπίζει προβλήματα, δεν μπορεί ν’ αντιληφθεί την ουσία τους ούτε μπορεί να συναναστραφεί πάνω στην αλήθεια για να τα λύσει. Μπορεί μόνο ν’ αναφέρει κάποια λόγια και δόγματα και να φωνάζει συνθήματα. Επιφανειακά, φαίνεται οξυδερκής, αλλά όταν αντιμετωπίζει προβλήματα, δεν μπορεί ν’ αναλύσει ούτε να κρίνει τις αιτίες των προβλημάτων, ούτε μπορεί να εκτιμήσει τις σοβαρές συνέπειες που θα προκύψουν αν συνεχίσουν να αναπτύσσονται τα προβλήματα. Δεν μπορεί να βάλει σε σειρά αυτά τα ζητήματα στο μυαλό του, πόσο μάλλον να λύσει τα προβλήματα. Ένας τέτοιος άνθρωπος φαίνεται εύγλωττος, αλλά στην πραγματικότητα έχει χαμηλό επίπεδο και δεν μπορεί να κάνει αληθινό έργο. Ομοίως, αν οι επικεφαλής και οι εργάτες μπορούν μόνο να διαβάζουν και να εξηγούν κατά γράμμα μια εργασιακή ρύθμιση μόλις τη λαμβάνουν και, παρόλο που μπορεί να εκδώσουν την εργασιακή ρύθμιση και να συναναστραφούν στις συναθροίσεις πάνω στα κύρια σημεία της, δεν ξέρουν πώς να κάνουν συγκεκριμένες διευθετήσεις και να παρέχουν συγκεκριμένη καθοδήγηση για τις συγκεκριμένες απαιτήσεις, τις αρχές, τα ζητήματα που απαιτούν προσοχή, τις ειδικές περιπτώσεις και άλλα πράγματα που περιλαμβάνονται στην εργασιακή ρύθμιση, και δεν έχουν κανένα σχέδιο, καμία ιδέα και καμία ικανότητα να λύνουν προβλήματα, τότε έχουν χαμηλό επίπεδο. Όταν οι επικεφαλής και οι εργάτες υλοποιούν εργασιακές ρυθμίσεις, η πρώτη εργασία που πρέπει να εκτελούν, δηλαδή η παροχή καθοδήγησης, δεν είναι ούτε εύκολη ούτε απλή. Η πρώτη εργασία τεστάρει κατά πόσο ένας επικεφαλής ή εργάτης έχει το επίπεδο και την εργασιακή ικανότητα που οφείλει να διαθέτει. Αν οι επικεφαλής και οι εργάτες δεν έχουν αυτό το επίπεδο κι αυτήν την εργασιακή ικανότητα, δεν θα είναι σε θέση να παρέχουν συγκεκριμένη καθοδήγηση για τις εργασιακές ρυθμίσεις ούτε να τις υλοποιούν.

II. Παροχή επίβλεψης και παρότρυνσης

Στη συνέχεια, ας συναναστραφούμε πάνω στην εργασία της «επίβλεψης». Κρίνοντας από την κυριολεκτική σημασία, επίβλεψη σημαίνει επιθεώρηση: να ελέγχεται ποιες εκκλησίες έχουν υλοποιήσει τις εργασιακές ρυθμίσεις και ποιες όχι, η πρόοδος της υλοποίησης, ποιοι επικεφαλής και εργάτες κάνουν αληθινό έργο και ποιοι όχι, και κατά πόσο ορισμένοι επικεφαλής ή εργάτες απλώς διανέμουν τις εργασιακές ρυθμίσεις χωρίς να συμμετέχουν στις συγκεκριμένες εργασίες. Η επίβλεψη είναι μια συγκεκριμένη εργασία. Πέρα από την επίβλεψη της υλοποίησης των εργασιακών ρυθμίσεων —το κατά πόσο, δηλαδή, έχουν υλοποιηθεί, την ταχύτητα υλοποίησης, την ποιότητα υλοποίησης και τα αποτελέσματα που επιτυγχάνονται— οι ανώτερης βαθμίδας επικεφαλής και εργάτες πρέπει να ελέγχουν εάν οι επικεφαλής και οι εργάτες ακολουθούν αυστηρά τις εργασιακές ρυθμίσεις. Κάποιοι επικεφαλής και εργάτες λένε προς τα έξω ότι είναι πρόθυμοι ν’ ακολουθήσουν τις εργασιακές ρυθμίσεις, αλλά αφού έρθουν αντιμέτωποι μ’ ένα συγκεκριμένο περιβάλλον, φοβούνται μήπως συλληφθούν και η μόνη τους έγνοια είναι να κρυφτούν, έχοντας προ πολλού καταχωνιάσει τις εργασιακές ρυθμίσεις στο πίσω μέρος του μυαλού τους· οι αδελφοί και οι αδελφές δεν γνωρίζουν τι προσδιορίζουν οι εργασιακές ρυθμίσεις ή ποιες είναι οι αρχές άσκησης και τα προβλήματά τους παραμένουν άλυτα. Αυτό δείχνει ότι οι εργασιακές ρυθμίσεις δεν έχουν υλοποιηθεί καθόλου. Άλλοι επικεφαλής και εργάτες αναπτύσσουν απόψεις, αντιλήψεις και αντίσταση απέναντι σε κάποιες από τις απαιτήσεις που περιλαμβάνουν οι εργασιακές ρυθμίσεις. Όταν έρχεται η στιγμή να τις υλοποιήσουν, αποκλίνουν από την αληθινή σημασία των εργασιακών ρυθμίσεων, ενεργώντας σύμφωνα με τις δικές τους ιδέες, ακολουθώντας απλώς τις τυπικές διαδικασίες και αντιμετωπίζοντας επιφανειακά τα πράγματα απλώς και μόνο για να τελειώνουν ή βαδίζοντας στο δικό τους μονοπάτι και ενεργώντας όπως τους αρέσει. Όλες αυτές οι περιπτώσεις απαιτούν επίβλεψη από ανώτερης βαθμίδας επικεφαλής και εργάτες. Ο σκοπός της επίβλεψης είναι η καλύτερη υλοποίηση των συγκεκριμένων εργασιών που απαιτούνται από τις εργασιακές ρυθμίσεις, χωρίς αποκλίσεις και σύμφωνα με τις αρχές. Οι ανώτερης βαθμίδας επικεφαλής και εργάτες, όσο ασχολούνται με την επίβλεψη, πρέπει να δίνουν μεγάλη έμφαση στο να εντοπίζουν αν κάποιος δεν κάνει αληθινό έργο ή είναι ανεύθυνος και αργός στην υλοποίηση των εργασιακών ρυθμίσεων, στο να εντοπίζουν αν κάποιος δείχνει αντίσταση απέναντι στις εργασιακές ρυθμίσεις και δεν είναι πρόθυμος να τις υλοποιήσει ή τις υλοποιεί επιλεκτικά, ή πολύ απλά δεν ακολουθεί καθόλου τις εργασιακές ρυθμίσεις και αντιθέτως λειτουργεί μόνο τη δική του επιχείρηση, καθώς και στο να εντοπίζουν αν κάποιος αποκρύπτει τις εργασιακές ρυθμίσεις και τις επικοινωνεί μόνο με βάση τις δικές του ιδέες, με αποτέλεσμα ο εκλεκτός λαός του Θεού να μη γνωρίζει την αληθινή σημασία και τις συγκεκριμένες απαιτήσεις των εργασιακών ρυθμίσεων. Μόνο επιβλέποντας και επιθεωρώντας αυτά τα ζητήματα μπορούν οι ανώτερης βαθμίδας επικεφαλής να γνωρίζουν τι πραγματικά συμβαίνει. Αν οι ανώτερης βαθμίδας επικεφαλής δεν προχωρούν σε επίβλεψη και επιθεώρηση, μπορούν άραγε να εντοπιστούν αυτά τα προβλήματα; (Όχι.) Δεν μπορούν. Επομένως, οι επικεφαλής και οι εργάτες δεν πρέπει μόνο να επικοινωνούν τις εργασιακές ρυθμίσεις και να παρέχουν καθοδήγηση ανά βαθμίδα, αλλά πρέπει και να επιβλέπουν το έργο ανά βαθμίδα κατά την υλοποίηση των εργασιακών ρυθμίσεων. Οι επικεφαλής περιφέρειας πρέπει να επιβλέπουν το έργο των επικεφαλής επαρχίας, οι επικεφαλής επαρχίας πρέπει να επιβλέπουν το έργο των επικεφαλής εκκλησίας και οι επικεφαλής εκκλησίας πρέπει να επιβλέπουν το έργο της κάθε ομάδας. Η επίβλεψη πρέπει να γίνεται ανά βαθμίδα. Ποιος είναι ο σκοπός της επίβλεψης; Η διευκόλυνση της ακριβούς υλοποίησης του περιεχομένου των εργασιακών ρυθμίσεων σύμφωνα με τις συγκεκριμένες απαιτήσεις τους. Επομένως, η εργασία της επίβλεψης είναι πολύ σημαντική. Όταν οι επικεφαλής και οι εργάτες ασχολούνται με την επίβλεψη, αν το επιτρέπει το περιβάλλον, πρέπει να εισχωρούν βαθιά στις εκκλησίες για ν’ αλληλεπιδρούν μ’ εκείνους που κάνουν το πραγματικό έργο. Πρέπει να κάνουν ερωτήσεις, να παρατηρούν, να διερευνούν, να μαθαίνουν και ν’ αντιλαμβάνονται τις συνθήκες της υλοποίησης του έργου. Ταυτόχρονα, πρέπει να ενημερώνονται για τις δυσκολίες και τις σκέψεις που έχουν οι αδελφοί και οι αδελφές σε σχέση μ’ αυτό το έργο και για το κατά πόσο έχουν συλλάβει τις αρχές αυτού του έργου. Όλα αυτά είναι συγκεκριμένες εργασίες που πρέπει να εκτελούν οι επικεφαλής και οι εργάτες. Ιδίως όταν υπάρχουν άνθρωποι με σχετικά χαμηλό επίπεδο και ανεπαρκή ανθρώπινη φύση, που είναι κάπως ανεύθυνοι, δεν δείχνουν αφοσίωση και λουφάρουν λίγο στο έργο τους, οι επικεφαλής και οι εργάτες πρέπει να επιβλέπουν και να κατευθύνουν το έργο αυτών των ανθρώπων ακόμη περισσότερο. Πώς πρέπει να γίνεται η επίβλεψη και να δίνεται η κατεύθυνση; Ας υποθέσουμε ότι λες: «Βιαστείτε! Ο Άνωθεν περιμένει την αναφορά μας για το έργο. Αυτό το έργο έχει προθεσμία· μην το τρενάρετε!» Θα είχε αποτέλεσμα μια τέτοιου είδους παρότρυνση; Μήπως παρότρυνση σημαίνει απλώς ν’ ασκείται λίγη πίεση και τίποτε περισσότερο; Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να παροτρύνεις κάποιον; Όταν εργάζεστε, συμπεριλαμβάνετε στις εργασίες σας την παρότρυνση; (Ναι. Αν δω ότι κάποιες εργασίες δεν γίνονται στην ώρα τους, θα προσπαθήσω να κατανοήσω γιατί δεν τις κάνουν και να παρακολουθήσω το έργο τους.) Αν δεις κάποιον να μην ξέρει πώς να κάνει το έργο, πρέπει να του παρέχεις συγκεκριμένη καθοδήγηση και βοήθεια και να του δώσεις κατεύθυνση. Αν δεις κάποιον να λουφάρει, πρέπει να τον κλαδέψεις. Αν γνωρίζει πώς να κάνει το έργο αλλά είναι πολύ τεμπέλης για να το κάνει, είναι νωθρός και χρονοτριβεί, ενώ ενδίδει και στις σαρκικές ανέσεις, τότε πρέπει να κλαδευτεί όπως του αρμόζει. Αν το κλάδεμα δεν λύσει το πρόβλημα και η στάση του δεν αλλάξει, τι πρέπει να γίνει; (Να μην του επιτραπεί να κάνει αυτό το έργο.) Πρώτα, πρέπει να τον προειδοποιήσεις: «Αυτό το έργο είναι πολύ σημαντικό. Αν συνεχίσεις να το αντιμετωπίζεις μ’ αυτήν τη στάση, θα σου αφαιρεθεί το καθήκον σου και θα δοθεί σε κάποιον άλλο. Αν δεν είσαι εσύ πρόθυμος να το κάνεις, θα είναι κάποιος άλλος. Δεν είσαι αφοσιωμένος στο καθήκον σου· δεν είσαι κατάλληλος γι’ αυτό το έργο. Αν δεν μπορείς ν’ ανταπεξέλθεις σε αυτήν την εργασία και δεν μπορείς να υπομείνεις σωματικές κακουχίες, ο οίκος του Θεού μπορεί να σε αντικαταστήσει με κάποιον άλλο, ενώ μπορείς επίσης να υποβάλεις παραίτηση. Αν δεν παραιτηθείς και παραμένεις πρόθυμος να το κάνεις, τότε κάν’ το καλά και σύμφωνα με τις απαιτήσεις και τις αρχές του οίκου του Θεού. Αν δεν μπορείς να το καταφέρεις αυτό και καθυστερείς επανειλημμένα την πρόοδο, προκαλώντας απώλειες στο έργο, τότε ο οίκος του Θεού θα σε αντιμετωπίσει. Αν δεν μπορείς να εκπληρώσεις αυτό το καθήκον, τότε λυπάμαι, αλλά θα πρέπει να φύγεις!» Αν μετά την προειδοποίηση είναι πρόθυμος να μετανοήσει, μπορεί να παραμείνει. Αν, όμως, μετά από επανειλημμένες προειδοποιήσεις, δεν αλλάζει η στάση του και δεν δείχνει ίχνος μεταμέλειας, τι πρέπει να γίνει; Πρέπει ν’ απαλλαγεί αμέσως από τα καθήκοντά του· δεν θα λυθεί έτσι το πρόβλημα; Δεν είναι ότι όταν κάποιοι άνθρωποι έχουν μικροελαττώματα ή ασήμαντα ζητήματα, τους το χτυπάμε όποτε τους βλέπουμε· αντιθέτως, δίνουμε ευκαιρίες στους ανθρώπους. Αν κάποιος είναι πρόθυμος να μετανοήσει, αν αλλάξει και γίνει πολύ καλύτερος από πριν, τότε ας παραμείνει, όσο αυτό είναι δυνατό. Αν του δίνονται κατ’ επανάληψη ευκαιρίες, και η συναναστροφή πάνω στην αλήθεια, το κλάδεμα και η προειδοποίηση δεν αποφέρουν καρπούς και κανενός η βοήθεια δεν είναι αποτελεσματική, τότε δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο ζήτημα: Αυτός ο άνθρωπος έχει τόσο ανεπαρκή ανθρώπινη φύση που δεν αποδέχεται καθόλου την αλήθεια. Σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν είναι κατάλληλος γι’ αυτό το καθήκον και πρέπει να απομακρυνθεί. Δεν είναι κατάλληλος να κάνει κάποιο καθήκον. Έτσι πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται το ζήτημα.

Όταν οι επικεφαλής και οι εργάτες επιβλέπουν το εκκλησιαστικό έργο, δεν αρκεί να έχουν απλώς την ικανότητα να εντοπίζουν διάφορα προβλήματα, αλλά θα πρέπει και να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή σε κάποιους επικεφαλής εκκλησίας που τους προκαλούν ανησυχία ή τους οποίους θεωρούν αναξιόπιστους. Αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους επιβλέπουν και να τους παρακολουθούν για παρατεταμένο χρονικό διάστημα· δεν μπορείς απλώς να τους ρωτάς περιστασιακά για τις συνθήκες ή να παραμερίζεις το ζήτημα με δυο κουβέντες και να το θεωρείς λήξαν. Μερικές φορές, είναι απαραίτητο να παραμείνεις στην τοποθεσία του έργου τους για να το επιβλέπεις. Ποιος είναι ο σκοπός της παραμονής σου εκεί; Ν’ ανακαλύψεις και να λύσεις τυχόν προβλήματα πιο γρήγορα και να γίνει σωστά το έργο. Μερικές φορές, δεν μπορείς ν’ ανακαλύψεις προβλήματα αμέσως μόλις φτάσεις στην τοποθεσία του έργου. Αντιθέτως, μέσα από τη λεπτομερή κατανόηση, την επιθεώρηση του έργου και την προσεκτική παρατήρηση, κάποια προβλήματα μπορούν σταδιακά να βγουν στην επιφάνεια και ν’ ανακαλυφθούν. Όταν παραμένεις επιτόπου για ν’ ασχοληθείς με την επίβλεψη, ο στόχος δεν είναι να παρακολουθείς ή να επιτηρείς τους ανθρώπους. Τι σημαίνει «επίβλεψη»; Η επίβλεψη έχει να κάνει με την επιθεώρηση και την παροχή κατεύθυνσης. Σημαίνει να ρωτάς συγκεκριμένα και λεπτομερώς για το έργο, ν’ αντιλαμβάνεσαι και να ενημερώνεσαι για την πρόοδο του έργου και τους αδύναμους κρίκους του έργου, κατανοώντας, μεταξύ άλλων, ποιος κάνει το έργο του με υπευθυνότητα και ποιος όχι ή ποιος είναι ικανός να εκτελέσει το έργο και ποιος όχι. Μερικές φορές, η επίβλεψη απαιτεί διαβούλευση, κατανόηση και διερεύνηση των συνθηκών. Μερικές φορές, απαιτεί να κάνεις ερωτήσεις κατά πρόσωπο ή άμεση επιθεώρηση. Ασφαλώς, τις περισσότερες φορές προϋποθέτει την άμεση συναναστροφή με τους αρμόδιους, ρωτώντας τους για την υλοποίηση του έργου, τις δυσκολίες και τα προβλήματα που εμφανίζονται και ούτω καθεξής. Όσο ασχολείσαι με την επίβλεψη, μπορείς να διαπιστώσεις ποιοι άνθρωποι αφοσιώνονται στο έργο τους μόνο φαινομενικά και ενεργούν καθαρά επιφανειακά, ποιοι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πώς να υλοποιήσουν συγκεκριμένες εργασίες, ποιοι άνθρωποι γνωρίζουν πώς να τις υλοποιήσουν αλλά δεν κάνουν αληθινό έργο, και άλλα τέτοια ζητήματα. Αν τα προβλήματα που διαπιστώνονται μπορούν να λυθούν έγκαιρα, τότε τόσο το καλύτερο. Ποιος είναι ο σκοπός της επίβλεψης; Να υλοποιούνται καλύτερα οι εργασιακές ρυθμίσεις, να διαπιστώνεις αν το έργο που έχεις διευθετήσει είναι κατάλληλο, αν υπάρχουν τυχόν παραβλέψεις ή πράγματα που δεν έχεις λάβει υπόψη, αν υπάρχουν πεδία που δεν συνάδουν με τις αρχές, αν υπάρχουν στρεβλές πτυχές ή πεδία στα οποία έχουν γίνει λάθη, και ούτω καθεξής· όλα αυτά τα ζητήματα μπορούν να διαπιστωθούν κατά τη διαδικασία της επίβλεψης. Όμως, αν μείνεις σπίτι και δεν εκτελέσεις αυτό το συγκεκριμένο έργο, μπορείς άραγε να διαπιστώσεις αυτά τα προβλήματα; (Όχι.) Πολλά προβλήματα, προκειμένου να γίνουν γνωστά και αντιληπτά, προϋποθέτουν να κάνεις ερωτήσεις, να τα παρατηρήσεις και να τα κατανοήσεις επιτόπου. Όταν ασχολείσαι με την επίβλεψη, πρέπει να παροτρύνεις εκείνους που είναι ανεύθυνοι και απρόσεκτοι στο έργο τους, που εξαπατούν τους ανωτέρους τους και αποκρύπτουν πράγματα από τους κατωτέρους τους και που είναι επιπόλαιοι και αργοί. Μόλις αναφέραμε κάποια βήματα για το πώς να τους παροτρύνεις: Μπορείς να τους παράσχεις καθοδήγηση, να συναναστραφείς μαζί τους, να τους κλαδέψεις, να τους προειδοποιήσεις και να τους απαλλάξεις από τα καθήκοντά τους. Είναι άραγε εύκολο να πραγματοποιηθούν αυτά τα βήματα; (Ναι.)

III. Επιθεώρηση και παρακολούθηση

Αφού οι επικεφαλής και οι εργάτες παροτρύνουν την εξέλιξη του έργου, το επόμενο βήμα είναι να επιθεωρήσουν το έργο. Ποιος είναι, συνήθως, ο σκοπός της επιθεώρησης του έργου; Η επιθεώρηση του έργου γίνεται για να προσδιοριστεί η πρόοδος των εργασιών που έχουν διευθετηθεί, να εντοπιστούν τυχόν προβλήματα που πρέπει επειγόντως να λυθούν και τελικά να διασφαλιστεί ότι το έργο γίνεται απολύτως σωστά. Μετά τη διευθέτηση του έργου, είναι απαραίτητο να επιθεωρούνται διάφορες πτυχές: σε ποιο στάδιο έχει φτάσει το μετέπειτα έργο, κατά πόσο έχει ολοκληρωθεί, πόσο αποτελεσματικό είναι, ποια είναι τα αποτελέσματα, κατά πόσο έχουν εντοπιστεί συγκεκριμένα προβλήματα, κατά πόσο υπάρχουν δυσκολίες, κατά πόσο υπάρχουν πεδία που δεν συνάδουν με τις αρχές, και ούτω καθεξής. Η επιθεώρηση του έργου που έχεις διευθετήσει είναι επίσης μια συγκεκριμένη και απαραίτητη εργασία. Συχνά, κάποιοι επικεφαλής και εργάτες κάνουν ένα λάθος: Νομίζουν ότι μόλις διευθετήσουν το έργο, η δουλειά τους έχει τελειώσει. Πιστεύουν το εξής: «Η εργασία μου έχει ολοκληρωθεί, έχω εκπληρώσει την ευθύνη μου. Σε κάθε περίπτωση, σας έχω πει πώς να το κάνετε. Ξέρετε τι να κάνετε και έχετε συμφωνήσει να το κάνετε. Δεν χρειάζεται ν’ ανησυχώ πώς θα προχωρήσουν τα πράγματα· απλώς να μου δώσετε αναφορά μόλις τελειώσετε». Αφού σχεδιάσουν και διευθετήσουν το έργο, νομίζουν ότι η εργασία τους έχει ολοκληρωθεί και ότι όλα είναι εντάξει. Δεν παρακολουθούν ούτε επιθεωρούν το έργο. Όσο για το κατά πόσο είναι κατάλληλος ο άνθρωπος που όρισαν υπεύθυνο γι’ αυτήν την εργασία, πώς είναι η κατάσταση των περισσότερων ανθρώπων, κατά πόσο υπάρχουν προβλήματα ή δυσκολίες, κατά πόσο είναι σίγουροι ότι κάνουν σωστά το εκκλησιαστικό έργο, κατά πόσο υπάρχουν στρεβλές ή λανθασμένες πτυχές ή κατά πόσο υπάρχουν οποιεσδήποτε παραβιάσεις των εργασιακών ρυθμίσεων του Άνωθεν, δεν ενημερώνονται για όλα αυτά, δεν τα επιθεωρούν ούτε τα παρακολουθούν. Απλώς θεωρούν ότι η δουλειά τους έχει τελειώσει μόλις διευθετήσουν το έργο· αυτό δείχνει ότι δεν κάνουν συγκεκριμένο έργο. Τι πρέπει να επιθεωρείται στο έργο; Τα κύρια πράγματα που πρέπει να ελέγχονται είναι το κατά πόσο το σχέδιο υλοποίησης εναρμονίζεται με τις εργασιακές ρυθμίσεις, κατά πόσο παραβιάζει τις αρχές και τις απαιτήσεις των εργασιακών ρυθμίσεων και κατά πόσο υπάρχουν άνθρωποι που προκαλούν διαταράξεις και αναστατώσεις, άνθρωποι που δημιουργούν μπελάδες στα τυφλά ή άνθρωποι που ξεστομίζουν βαρύγδουπα λόγια κατά τη διάρκεια του έργου. Ασφαλώς, κατά την επιθεώρηση του έργου, ελέγχεις επίσης κατά πόσο υπάρχουν λάθη από την πλευρά σου στην υλοποίηση των εργασιακών ρυθμίσεων. Όταν επιθεωρείς το έργο των άλλων, στην πραγματικότητα επιθεωρείς και το δικό σου έργο.