Στη συνέχεια, ας μιλήσουμε για τα προβλήματα των αντιλήψεων και των φαντασιοκοπιών σε σχέση με την «εγκατάλειψη των φραγμών που υπάρχουν ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και τον Θεό και της εχθρικότητάς του απέναντι στον Θεό», που είναι το τρίτο σημείο της «εγκατάλειψης» στο πλαίσιο της άσκησης του πώς να επιδιώκει κανείς την αλήθεια. Μόλις μιλήσαμε για κάποιες από τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες των ανθρώπων σε σχέση με το έργο του Θεού. Εξετάζοντας τώρα αυτό το ζήτημα, δεν έχουν οι άνθρωποι κάποιες άλλες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες σε σχέση με το έργο του Θεού; Θα επηρεάζουν αυτές οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν, βιώνουν, κατανοούν και γνωρίζουν το έργο του Θεού; Ανάμεσα στα διάφορα είδη ανθρώπων που εμφανίζονται στην εκκλησία, ένα είδος είναι οι κακοί άνθρωποι και οι αντίχριστοι. Όποιο κι αν είναι το κακό που έκαναν ώστε να τους χειριστεί η εκκλησία και όποια κι αν είναι τα ζητήματα που οδήγησαν την εκκλησία στο να τους αποπέμψει ή να τους αποβάλει, υπάρχουν πάντα κάποιοι άνθρωποι που έχουν ορισμένες αντιλήψεις για την απομάκρυνση των δύσπιστων, των κακών ανθρώπων και των αντίχριστων από τον οίκο του Θεού, κι αυτές οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες οφείλονται στο γεγονός ότι δεν κατανοούν καθόλου το έργο του Θεού ή την κυριαρχία του Θεού. Σύμφωνα με τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες των ανθρώπων, η εκκλησία είναι το μέρος όπου εργάζεται ο Θεός στη γη, επομένως είναι και το πιο άμεσο μέρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να δουν την κυριαρχία του Θεού, ενώ θα μπορούσε να πει κανείς κι ότι είναι το πιο άμεσο και εμφανές μέρος όπου εκδηλώνεται η κυριαρχία του Θεού. Ωστόσο, σ’ αυτό το μέρος, οι άνθρωποι βλέπουν συχνά να εμφανίζονται ορισμένοι άνθρωποι και κάποια γεγονότα και πράγματα που δεν συνάδουν με τις δικές τους αντιλήψεις. Οι άνθρωποι, με βάση τις αντιλήψεις τους, πιστεύουν ότι εφόσον η εκκλησία είναι ένα μέρος που σχετίζεται με το έργο του Θεού, θα πρέπει να είναι ένα ήρεμο και γαλήνιο μέρος που ξεχειλίζει από φιλικότητα και ειρήνη, αγάπη και ανεκτικότητα, χαρά και παρηγοριά. Πιστεύουν ότι δεν πρέπει να εμφανίζονται ποτέ στην εκκλησία άτομα όπως κακοί άνθρωποι και αντίχριστοι και ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν περιστατικά κακών ανθρώπων που κάνουν κακό. Και πιστεύουν ότι υπό την κυριαρχία του Θεού δεν θα έπρεπε, φυσικά, να υπάρχουν στην εκκλησία περιστατικά παραβίασης των αλήθεια-αρχών, πόσο μάλλον άνομοι άνθρωποι ή ανομίες οποιουδήποτε είδους ή πράγματα ασύμβατα με την ανθρώπινη βούληση, τα ανθρώπινα συναισθήματα και την ανθρώπινη φύση. Πιστεύουν ότι τα πάντα στην εκκλησία πρέπει να είναι πολύ ήρεμα, γαλήνια, ευχάριστα, θετικά, αισιόδοξα και εμψυχωτικά και ότι δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν καν τσακωμοί, φρικαλεότητες ή άσχημα πράγματα που είναι ασύμβατα με τις ανάγκες της ανθρώπινης φύσης. Όλα αυτά είναι αντιλήψεις των ανθρώπων. Ωστόσο, τα γεγονότα δεν συνάδουν με τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες των ανθρώπων. Ανεξάρτητα από την περίοδο ή από το στάδιο του έργου, πάντα συμβαίνουν στην εκκλησία περιστατικά με κάποιους κακούς ανθρώπους και αντίχριστους που διαταράσσουν και αναστατώνουν το εκκλησιαστικό έργο, σαμποτάρουν ορισμένες πτυχές του έργου του οίκου του Θεού, προκαλούν αναταραχή και αναστάτωση στην τάξη του εκκλησιαστικού έργου, και άλλα τέτοια πράγματα. Όταν συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, οι άνθρωποι θεωρούν ότι είναι αδιανόητο και μέσα τους νιώθουν εντελώς αβοήθητοι, δεν καταλαβαίνουν, βρίσκονται σε σύγχυση και αναρωτιούνται: «Υπάρχει στ’ αλήθεια Θεός; Πώς ακριβώς είναι κυρίαρχος ο Θεός στο ανθρώπινο γένος και πώς κυβερνά την εκκλησία Του, πώς κυβερνά τον οίκο Του; Ασχολείται πραγματικά ο Θεός μ’ αυτό ή όχι; Πού είναι ο Θεός; Γιατί, όταν συμβαίνουν αυτές οι ανομίες κι όταν εμφανίζονται κακοί άνθρωποι και προκαλούν αναστάτωση, κανείς δεν βγαίνει μπροστά να τους σταματήσει και δεν βγαίνει ούτε ο Θεός μπροστά να τους σταματήσει; Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ; Δεν είναι η εκκλησία ο οίκος του Θεού; Όσοι ακολουθούν τον Θεό δεν είναι οι εκλεκτοί Του; Γιατί ο Θεός δεν φυλάει ούτε προστατεύει τον οίκο Του; Γιατί ο Θεός δεν προστατεύει τους εκλεκτούς Του, ώστε να μπορούν να ζουν ειρηνικά σ’ ένα κουκούλι, σ’ ένα καταφύγιο;» Αυτές οι αμφιβολίες και η έλλειψη κατανόησης που έχουν οι άνθρωποι προκαλούνται από τις διάφορες αντιλήψεις των ανθρώπων, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Με τι σχετίζονται, λοιπόν, κυρίως αυτές οι αντιλήψεις; Δεν σχετίζονται με το έργο του Θεού και την κυριαρχία Του; Επειδή συμβαίνουν στην εκκλησία τέτοιου είδους ζητήματα, όπως κακοί άνθρωποι να κάνουν κακό και να προκαλούν διαταράξεις και αναστατώσεις, και επειδή οι άνθρωποι δεν κατανοούν αυτά τα ζητήματα, είναι δύσκολο να δουν καθαρά την προέλευση αυτών των ζητημάτων και ποιο θα είναι το τελικό τους αποτέλεσμα. Επειδή οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν καθαρά αυτά τα πράγματα, διαμορφώνουν κάθε λογής ιδέες και αντιλήψεις σχετικά με τον Θεό. Κάποιοι άνθρωποι σκέφτονται: «Ο οίκος του Θεού θα πρέπει να δείχνει αγάπη στους κακούς ανθρώπους και στους αντίχριστους. Αν ο οίκος του Θεού δεν τους δείχνει αγάπη, δεν θα είναι το ίδιο με την κοινωνία; Στην κοινωνία, υπάρχει πάντα μια ομάδα ανθρώπων που βασανίζει κάποια άλλη ομάδα ανθρώπων, και όλα αυτά γίνονται χάριν του ανταγωνισμού για δύναμη και επιρροή. Όταν ο οίκος του Θεού αποπέμπει και αποβάλει τους κακούς ανθρώπους, δεν βασανίζει τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο; Δεν είναι και τόσο ασφαλές να μένει κανείς στον οίκο του Θεού! Αν έρθεις πραγματικά αντιμέτωπος με ταραχώδεις συνθήκες, ίσως αδικηθείς και αποπεμφθείς και κανείς δεν θα σε υπερασπιστεί! Πού ακριβώς είναι ο Θεός; Γιατί δεν βγαίνει να πει κάτι ή να κάνει κάτι; Άσε μας να δούμε την ύπαρξή σου, άσε μας να δούμε την παντοδυναμία σου, άσε μας να δούμε την κυριαρχία σου με τα ίδια μας τα μάτια· δεν θα νιώθουμε ήσυχοι έτσι;» Στην εκκλησία, κάθε φορά που οι άνθρωποι βιώνουν κάποια γεγονότα τα οποία θεωρούν ακατανόητα, κάποιοι από αυτούς νιώθουν ανησυχία και αποκτούν αμφιβολίες, ενώ ορισμένοι θέλουν ακόμα και ν’ αποφύγουν αυτά τα γεγονότα και άλλοι βυθίζονται στην αρνητικότητα· κάποιοι, συγκεκριμένα, έχοντας παραπλανηθεί και πιαστεί κορόιδα από τους αντίχριστους, χάνουν την πίστη τους στον εαυτό τους και τα παρατάνε, και κάποιοι άλλοι, έχοντας παραπλανηθεί και πέσει θύματα εκμετάλλευσης των αντίχριστων και έχοντας γίνει συνεργοί τους, απομονώνονται για να κάνουν αυτοκριτική ή αποπέμπονται από την εκκλησία. Οι άνθρωποι, ενώ θεωρούν ακατανόητα όλα αυτά τα πράγματα, παράλληλα αρχίζουν ν’ αμφιβάλλουν για την ύπαρξη του Θεού. Αυτό συμβαίνει επειδή η κύρια πηγή της πίστης πολλών ανθρώπων στον Θεό είναι η πεποίθησή τους ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος σε όλα τα πράγματα, στα πάντα. Με άλλα λόγια, πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος στα πάντα, σε όλα τα πράγματα και στη μοίρα του ανθρώπινου γένους, κι έτσι πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, καθώς και στην ταυτότητα και την ουσία Του. Ωστόσο, όταν συμβαίνουν αυτά τα πράγματα γύρω τους, αμφιβάλλουν και κλονίζεται η πεποίθησή τους για την κυριαρχία του Θεού, κι έπειτα αρχίζουν ν’ αμφισβητούν το γεγονός ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος στα πάντα· κατά συνέπεια, αρχίζει να κλονίζεται και η πίστη τους στον Θεό, κι έτσι προκύπτει όλη αυτή η σειρά προβλημάτων. Οι άνθρωποι έχουν κάθε λογής αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες σχετικά με την κυριαρχία του Θεού· αυτές οι αντιλήψεις και οι φαντασιοκοπίες σίγουρα δεν συνάδουν με την αλήθεια και με τα γεγονότα, αλλά, αντιθέτως, είναι παράλογες ερμηνείες ή παρανοήσεις των ανθρώπων. Στη συνέχεια, λοιπόν, θα συναναστραφούμε πάνω στον τρόπο με τον οποίο ο Θεός είναι κυρίαρχος σε όλους τους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα που μπορείς να δεις και να αισθανθείς γύρω σου, πάνω στις αρχές της κυριαρχίας του Θεού σε όλα αυτά και πάνω στον σκοπό τον οποίο επιδιώκει να πετύχει ο Θεός.

Οι αρχές και ο σκοπός της κυριαρχίας του Θεού στα πάντα

Ο όρος «κυριαρχία του Θεού» καλύπτει ένα πολύ ευρύ περιεχόμενο. Αφήνοντας κατά μέρος το ευρύτερο περιβάλλον, σε ό,τι έχει να κάνει με την εκκλησία, το γεγονός ότι ο Θεός είναι κυρίαρχος στα πάντα είναι αληθινό. Η κυριαρχία του Θεού δεν είναι μια κενή φράση ούτε είναι απλώς και μόνο ένα φαινόμενο, αλλά, αντιθέτως, υπάρχουν πραγματικά παραδείγματα που την αποδεικνύουν, καθώς και πραγματικά αποτελέσματα. Ποιες είναι, λοιπόν, οι αρχές της κυριαρχίας του Θεού στην εκκλησία; Ας σκεφτούμε πρώτα το εξής: Έχει ο Θεός κυριαρχία πάνω στο ποιοι άνθρωποι γίνονται δεκτοί στην εκκλησία και ρυθμίζει αυτό το ζήτημα; (Ναι.) Αυτό δεν είναι κενό περιεχομένου. Ο Θεός ορίζει σε ποιους ανθρώπους φτάνουν το ευαγγέλιο του Θεού και τα λόγια του Θεού, ποιοι άνθρωποι μπορούν ν’ αποδεχθούν το έργο του Θεού και ποιοι άνθρωποι μπορούν να εισέλθουν στην εκκλησία· όλα αυτά ορίζονται από Εκείνον. Προς το παρόν, ας μη συζητήσουμε για την ανθρώπινη φύση αυτών των ανθρώπων και το κατά πόσο είναι κακοί άνθρωποι· το γεγονός ότι μπορούν να εισέλθουν στην εκκλησία σημαίνει ότι αυτό έχει οριστεί από τον Θεό. Είναι ο ορισμός που κάνει ο Θεός μια πτυχή της κυριαρχίας Του; (Ναι.) Κατ’ αρχάς, για ένα πράγμα μπορούμε να είμαστε σίγουροι: Η είσοδος κάθε ανθρώπου στην εκκλησία ορίζεται από τον Θεό. Ο όρος «ο ορισμός που κάνει ο Θεός» ακούγεται λίγο αφηρημένος, οπότε ας πούμε απλώς ότι «ο Θεός έχει τον τελευταίο λόγο, ο Θεός φρουρεί την πόρτα». Ο Θεός είναι η πύλη που οδηγεί στη βασιλεία και παράλληλα είναι η πύλη της εκκλησίας. Ο Θεός φρουρεί την πόρτα σε ό,τι έχει να κάνει με το είδος των ανθρώπων που μπορούν να γίνουν επίσημα μέλη της εκκλησίας, του οίκου του Θεού. Είτε είναι δύσπιστοι ή κακοί άνθρωποι που κατάφεραν να εισέλθουν στην εκκλησία είτε καλοί άνθρωποι που ενδιαφέρονται για την πίστη στον Θεό ή που είναι σε θέση ν’ αποδεχθούν την αλήθεια και ν’ ακολουθήσουν τον Θεό, αν ενταχθούν στην εκκλησία και γίνουν μέλη της εκκλησίας, τότε αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί ν’ αποφασιστεί από οποιονδήποτε άνθρωπο, αλλά οφείλεται στην κυριαρχία του Θεού, τις ρυθμίσεις Του και τον ορισμό που γίνεται από Εκείνον. Ανεξάρτητα απ’ το αν πιστεύουν στον Θεό έχοντας κάποια απώτερα κίνητρα ή κάποιους απώτερους στόχους και, όπως κι αν είναι η ανθρώπινη φύση τους ή όποιο κι αν είναι το μορφωτικό τους επίπεδο και το κοινωνικό τους υπόβαθρο, ο Θεός είναι Αυτός που αποφασίζει ότι μπορούν να ενταχθούν στην εκκλησία και να προσέλθουν ενώπιόν Του· ο Θεός φρουρεί την πόρτα. Μπορούν οι άνθρωποι να φρουρούν σωστά την πόρτα; (Όχι.) Οι άνθρωποι δεν μπορούν ν’ αποφασίζουν γι’ αυτό το ζήτημα· δεν εξαρτάται από τη βούληση των ανθρώπων. Για παράδειγμα, όταν βλέπεις ότι κάποιος είναι οξυδερκής και έχει θέση στην κοινωνία, σκέφτεσαι: «Θα ήταν υπέροχο αν μπορούσε αυτός ο άνθρωπος να προσέλθει στον οίκο του Θεού και να γίνει επικεφαλής εκκλησίας. Λείπουν τέτοιοι άνθρωποι από την εκκλησία μας». Όμως, ο Θεός δεν τον θέλει· δεν τον συγκινεί. Όταν άλλοι άνθρωποι του κηρύττουν το ευαγγέλιο και συναναστρέφονται μαζί του πάνω στα λόγια του Θεού, εκείνος δεν κατανοεί αυτό που άκουσε. Όταν ακούει οτιδήποτε άλλο, μπορεί να το συλλάβει· μόνο όταν ακούει τα λόγια του Θεού δεν μπορεί και είναι σαν ηλίθιος. Μπορούν και πάλι τέτοιοι άνθρωποι να εισέλθουν στην εκκλησία; Παρόλο που τους ενδιαφέρει να λάβουν ευλογίες, δεν μπορούν να ησυχάσουν την καρδιά τους και δεν μπορούν να καθίσουν σ’ ένα σημείο όταν ακούνε τα λόγια του Θεού και τη συναναστροφή πάνω στην αλήθεια και, αφού ακούσουν δυο τρία κηρύγματα, σταματούν να έρχονται. Τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν αληθινή πίστη· θα έχουν, λοιπόν, καμία επίδραση οι καλές σου προθέσεις απέναντί τους; Θα μπορέσεις να τους φέρεις στην εκκλησία; Όχι. Ο Θεός έχει τον τελευταίο λόγο πάνω σ’ αυτό. Ο Θεός λέει ότι δεν θέλει τέτοιους ανθρώπους· δεν τους θέλει ούτε για παροχή υπηρεσίας ούτε για να διαδραματίσουν κάποιον ρόλο. Επομένως, ακόμη κι αν τους σύρεις με το ζόρι, έχοντας καλές προθέσεις, θα είναι ανώφελο και, στο τέλος, θα πρέπει και πάλι να φύγουν. Δεν είναι δυνατόν να γίνουν μέλη της εκκλησίας· όποιος κι αν τους σύρει με το ζόρι, αυτό θα είναι ανώφελο. Αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν μπορούν ν’ αποφασίζουν οι άνθρωποι· ο Θεός το ορίζει και ο Θεός φρουρεί την πόρτα. Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν κοινωνική θέση, δεν είναι σημαντικές προσωπικότητες, έχουν μέτριο επίπεδο και φαίνονται ασήμαντοι, αλλά είναι αρκετά απλοί και ξεκάθαροι και τους ενδιαφέρουν τα ζητήματα της πίστης στον Θεό. Όποιες δυσκολίες κι αν αντιμετωπίζουν, είναι αχώριστοι από τον Θεό και έχουν πολύ μεγάλο ενθουσιασμό —αυτή η ενθουσιώδης ενέργεια είναι κάτι που χαίρονται να βλέπουν οι αδελφοί και οι αδελφές, και χαροποιεί επίσης τον Θεό όταν τη βλέπει— και, στην πραγματικότητα, είναι τόσο ενθουσιώδεις επειδή τους συγκινεί το Πνεύμα του Θεού. Αφού εισέλθουν στην εκκλησία και δουν ότι όλοι εκεί μέσα είναι καλοί άνθρωποι που καθημερινά τρώνε και πίνουν τα λόγια του Θεού και συναναστρέφονται πάνω στην αλήθεια, ενθαρρύνονται πολύ από αυτό και νιώθουν ότι αυτό είναι το σωστό μονοπάτι ζωής, οπότε αρχίζουν να κηρύττουν το ευαγγέλιο και να κάνουν τα καθήκοντά τους και γίνονται ακόλουθοι του Θεού. Ποιος αποφασίζει ότι μπορούν να πιστεύουν στον Θεό; (Ο Θεός το αποφασίζει.) Ο Θεός το αποφασίζει. Μπορούν να πιστεύουν στον Θεό μόνο επειδή ο Θεός τούς επιτρέπει να εισέλθουν στην εκκλησία. Αν ο Θεός δεν εργαζόταν και δεν τους συγκινούσε, δεν θα ήταν σε θέση να πιστεύουν στον Θεό κι αν τους έσυρε κάποιος με τη βία στην εκκλησία, αργά ή γρήγορα θα έπρεπε να φύγουν. Η ικανότητα αποδοχής της αλήθειας δεν είναι κάτι που περιλαμβάνεται στις έμφυτες ιδιότητες των ανθρώπων· το γεγονός ότι μπορούν ν’ αγαπούν και ν’ αποδέχονται την αλήθεια αποδεικνύει ότι ο Θεός εργάζεται σ’ αυτούς. Αν ο Θεός εργάζεται σ’ αυτούς, μπορούν να γίνουν μέλη της εκκλησίας· αυτό αποτελεί προϋπόθεση για όλα τα είδη ανθρώπων που εισέρχονται στην εκκλησία. Η προϋπόθεση είναι να τους θέλει ο Θεός. Όποιον ρόλο κι αν διαδραματίζουν στην εκκλησία, σε κάθε περίπτωση, ο Θεός φρουρεί την πόρτα του οίκου Του. Αν δεν τους επιτρέψει να εισέλθουν, τότε βρίσκονται έξω από την πόρτα· αν τους επιτρέψει να εισέλθουν, τότε βρίσκονται μέσα από την πόρτα. Επομένως, δεν είναι τόσο απλό ζήτημα να γίνει κάποιος μέλος της εκκλησίας. Σε ό,τι έχει να κάνει με τις συγκεκριμένες αρχές που αποτελούν τη βάση για ν’ αποδεχθεί ο Θεός τους ανθρώπους, ασφαλώς, ο Θεός έχει τις δικές Του αρχές. Δεν θα συναναστραφούμε πάνω στο τι είδους ανθρώπους θέλει ο Θεός και τι είδους ανθρώπους δεν θέλει· είναι πολύ περίπλοκο. Γιατί λέω ότι είναι περίπλοκο; Ο Θεός έχει ένα σχέδιο για το ποιος εισέρχεται στην εκκλησία, τι ρόλο παίζει στην εκάστοτε περίοδο, τι καθήκον κάνει ή τι σημαντικό έργο επωμίζεται στην εκάστοτε περίοδο και σε ποια περίοδο συμμορφώνεται με τις ανάγκες του έργου του οίκου του Θεού και τις ανάγκες του σε προσωπικό. Ο Θεός ρυθμίζει και ελέγχει σε μακροσκοπικό και συνολικό επίπεδο, και δεν ενεργεί απλώς στην παρούσα στιγμή· πρόκειται για ένα πολύ περίπλοκο ζήτημα και δεν μπορεί να το εξηγήσει κανείς ξεκάθαρα με λίγα λόγια, οπότε δεν πρόκειται να μπούμε σε λεπτομέρειες. Εν ολίγοις, το κατά πόσο ένας άνθρωπος μπορεί να εισέλθει στην πύλη του οίκου του Θεού δεν το αποφασίζει κανένας άνθρωπος· ο Θεός είναι κυρίαρχος σ’ αυτό και ρυθμίζει αυτό το ζήτημα. Κάθε λογής άνθρωποι, αφού εισέλθουν στον οίκο του Θεού, κάνουν κάθε λογής καθήκοντα, διαδραματίζουν κάθε λογής ρόλους και βαδίζουν σε κάθε λογής μονοπάτια. Όλα αυτά τα διαφορετικά είδη ανθρώπων έχουν κάθε λογής διαφορετικές εκδηλώσεις, καλές ή κακές, θετικές ή αρνητικές, ενεργητικές ή παθητικές· όλα αυτά βρίσκονται υπό την κυριαρχία και τη διακυβέρνηση του Θεού.

Κυριαρχία του Θεού σημαίνει ότι τα πάντα προκύπτουν και συμβαίνουν σύμφωνα με τη φυσική τους πορεία υπό τη δική Του διακυβέρνηση· κανένα γεγονός δεν προκύπτει τυχαία και οι εξελίξεις και οι αλλαγές σε οποιοδήποτε γεγονός δεν πυροδοτούνται ούτε καθορίζονται από κανέναν άνθρωπο. Ο Θεός έχει κυριαρχία σε όλα αυτά. Ασφαλώς, το τελικό αποτέλεσμα και ο τελικός χαρακτηρισμός οποιουδήποτε γεγονότος βασίζονται επίσης στην ουσία του συγκεκριμένου γεγονότος και στην ουσία των ανθρώπων διαφορετικών ειδών που εμπλέκονται σ’ αυτό, ενώ η βάση για τον χαρακτηρισμό του γεγονότος είναι εξ ολοκλήρου τα λόγια και οι απαιτούμενες αρχές του Θεού. Κανενός είδους γεγονός δεν συμβαίνει τυχαία, και το τελικό αποτέλεσμα κάθε είδους γεγονότος δεν αποφασίζεται από τους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα, ο Θεός ρυθμίζει και προκαλεί την έναρξη κάθε είδους γεγονότος που συμβαίνει. Όταν ο Θεός προκαλεί ένα είδος γεγονότος, ρυθμίζει ότι θα ενεργήσει σ’ αυτό ένα είδος ανθρώπου, και το συγκεκριμένο είδος ανθρώπου μπορεί να διαδραματίσει τον ρόλο ενός παρόχου υπηρεσιών ή ενός αντιθετικού στοιχείου, μπορεί να διαδραματίσει αρνητικό ή θετικό ρόλο. Όμως, όποιον ρόλο κι αν διαδραματίσει, ο Θεός ρυθμίζει την έναρξη όλων αυτών των πραγμάτων. Υπάρχουν δύο εξηγήσεις για τις ρυθμίσεις που κάνει ο Θεός σε αυτήν την πτυχή. Η μία εξήγηση είναι ότι ο Θεός κάνει προσωπικά κάποιες θετικές ρυθμίσεις και παρέχει κάποια θετική κατεύθυνση και επίβλεψη, καθώς και ότι βάζει κάποιες θετικές προσωπικότητες να πυροδοτήσουν ένα γεγονός· αυτή είναι η μία εξήγηση των «ρυθμίσεων του Θεού». Η άλλη εξήγηση είναι ότι ο Θεός αναθέτει σ’ ένα είδος πνεύματος ορισμένα πράγματα και το στέλνει να τα κάνει. Αυτά τα πράγματα είναι αρνητικά και μοχθηρά στα μάτια των ανθρώπων, κι επομένως αυτοί οι αρνητικοί και μοχθηροί χαρακτήρες είναι σίγουρα αρνητικές προσωπικότητες, δηλαδή, τα είδη των ανθρώπων τους οποίους ο Θεός προορίζει ευθύς εξαρχής να εισέλθουν στον οίκο Του ως αντιθετικά στοιχεία και ως αρνητικό διδακτικό υλικό. Ο Θεός τούς βάζει να διαδραματίσουν αυτούς τους ρόλους, επειδή, λόγω της φύση-ουσίας τους, αυτοί είναι οι μοναδικοί ρόλοι που μπορούν να διαδραματίσουν, και τους αφήνει να δίνουν παράσταση όσο λαχταράει η ψυχή τους και να κάνουν αυτό που οφείλουν να κάνουν ως αντιθετικά στοιχεία όσο λαχταράει η ψυχή τους. Καθ’ όλη αυτήν τη διαδικασία, είτε πρόκειται για τις εκδηλώσεις θετικών προσωπικοτήτων είτε για τις εκδηλώσεις αρνητικών προσωπικοτήτων, η αρχή με την οποία προσεγγίζει και χειρίζεται ο Θεός όλα αυτά τα ζητήματα είναι να τ’ αφήνει ν’ ακολουθούν τη φυσική τους πορεία. Οι θετικές προσωπικότητες, όταν βλέπουν και αντιμετωπίζουν αυτά τα ζητήματα, έχουν κάποιες θετικές οπτικές και κάποιες οπτικές που συνάδουν με την ανθρώπινη φύση και το πρότυπο της συνείδησης. Παρόλο που κάποιες από αυτές τις προσωπικότητες αποκαλύπτουν κάποιες διεφθαρμένες διαθέσεις —έχοντας κάποιες εκδηλώσεις που δείχνουν ότι είναι ανθρωπάρεσκες ή αποκαλύπτοντας κάποιες άλλες διεφθαρμένες διαθέσεις— αν μη τι άλλο, ακολουθούν τη συνείδηση και τη λογική της ανθρώπινης φύσης, δηλαδή, διατηρούν το θεμελιώδες όριο για το πώς να φέρεται ένας άνθρωπος. Και σε ό,τι έχει να κάνει με τις αρνητικές προσωπικότητες, ο Θεός δεν παρεμβαίνει σε οτιδήποτε από όσα κάνουν ούτε τα καθοδηγεί, αλλά τις αφήνει ν’ ακολουθήσουν τη φυσική τους πορεία· επίσης, οι αρνητικές προσωπικότητες δίνουν παράσταση όσο λαχταράει η ψυχή τους, εκθέτουν τη φρικαλεότητά τους και κάνουν κάποια πράγματα όσο λαχταράει η ψυχή τους. Διαδραματίζουν με επιτυχία τους ρόλους των αρνητικών προσωπικοτήτων που εκθέτει ο Θεός, και συγκεκριμένα τους ρόλους των κακών ανθρώπων και των αντίχριστων, δίνοντας τη δυνατότητα στους άλλους να δουν ζωντανά, στην αληθινή ζωή, ποιο είδος ανθρώπων είναι διάβολοι, ποιο είδος ανθρώπων είναι κακοί άνθρωποι και ποιο είδος ανθρώπων είναι αντίχριστοι, καθώς και πώς ακριβώς είναι η αποκρουστική όψη των αντίχριστων, των κακών ανθρώπων, των σατανάδων και των διαβόλων που εκθέτει ο Θεός. Αν αυτές οι αρνητικές προσωπικότητες δεν χρησιμοποιούνταν ως ζωντανό διδακτικό υλικό στην αληθινή ζωή, τότε, στο μυαλό σου, οι διάβολοι και οι σατανάδες θα παρέμεναν για πάντα κάτι ακαθόριστο, μια εικασία ή μια εικόνα και τίποτα παραπάνω. Όμως τώρα, αυτά τα ζωντανά παραδείγματα βρίσκονται μπροστά στα μάτια σου και αυτοί οι διάβολοι με ανθρώπινη όψη είναι ολοζώντανοι μπροστά στα μάτια σου, ενώ η ομιλία τους και η διαγωγή τους, η κάθε τους λέξη και πράξη, οι εκφράσεις του προσώπου τους ή ακόμα και ο τόνος της φωνής τους εμφανίζονται όλα παραστατικά στη ζωή σου, ακριβώς μπροστά σου, και αποτυπώνονται στο μυαλό σου. Αυτό δεν είναι κακό για σένα. Τέτοια πράγματα συμβαίνουν κατ’ επανάληψη στην εκκλησία. Την πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, νιώθεις ανησυχία και σκέφτεσαι ότι πρέπει να προσευχηθείς στον Θεό. Τη δεύτερη φορά που συμβαίνει, σκέφτεσαι: «Πρέπει να μάθω να χρησιμοποιώ την αλήθεια για να προστατεύσω τον εαυτό μου και, την επόμενη φορά που θα συναντήσω έναν τέτοιον άνθρωπο, πρέπει να τον αποφύγω». Αρχίζεις, λοιπόν, να σκέφτεσαι πώς θα προστατεύσεις τον εαυτό σου και πώς θα μείνεις μακριά από τους κακούς ανθρώπους. Την τρίτη φορά που εμφανίζεται ένας τέτοιος άνθρωπος, συλλογίζεσαι: «Γιατί αυτοί οι άνθρωποι μιλάνε ακριβώς όπως ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, όπως ο Σατανάς; Δεν είναι παραπλανητικά αυτά που λένε; Δεν είναι κακοί άνθρωποι; Φαίνεται ότι τα λόγια του Θεού έχουν αναφέρει πως οι άνθρωποι που εμφανίζουν αυτές τις εκδηλώσεις είναι αντίχριστοι. Πρέπει να τους διακρίνω και να τους εκθέσω· δεν πρέπει με τίποτα να με παραπλανήσουν και πρέπει να μείνω μακριά τους». Βιώνοντας κάτι τέτοιο ξανά και ξανά, αποκτάς πιο ξεκάθαρη και πιο λεπτομερή κατανόηση για τη διάκριση των αντίχριστων, των κακών ανθρώπων, των σατανάδων και των διαβόλων, καθώς και για το τι είναι οι διαταράξεις και οι αναστατώσεις. Η κατανόησή σου δεν σταματά πλέον στα λόγια και τα δόγματα, πόσο μάλλον στις εικόνες. Αντιθέτως, γίνεσαι όλο και πιο ικανός ν’ αναγνωρίζεις αυτά τα πράγματα στην αληθινή ζωή και, ταυτόχρονα, μπορείς να βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους χρησιμοποιώντας την αλήθεια και να λύνεις ό,τι έχει συμβεί χρησιμοποιώντας την αλήθεια. Ασφαλώς, όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, παράλληλα διορθώνεις συνεχώς τις απόψεις και τις στάσεις σου, σκέφτεσαι ποια ακριβώς στάση θα πρέπει να υιοθετήσεις απέναντι σ’ αυτούς τους ανθρώπους, από ποια οπτική θα πρέπει να τους βλέπεις και τι είδους σχέση θα πρέπει να διατηρείς μαζί τους. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος μ’ αυτά τα πράγματα, ασυνείδητα θα συλλογίζεσαι αυτά τα ζητήματα, θ’ αναζητείς διαρκώς την αλήθεια για να βρεις τις απαντήσεις και να βγάλεις συμπεράσματα, και τελικά θ’ αποκομίσεις κάτι. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, το μόνο που κάνει ο Θεός είναι να παρέχει στους ανθρώπους την αλήθεια και να τους δίνει τη δυνατότητα να την κατανοήσουν, είτε μέσω της συναναστροφής πάνω στην αλήθεια είτε επιτρέποντας στους ανθρώπους να την κατανοήσουν μέσα από αυτά που τους συμβαίνουν· με λίγα λόγια, ο Θεός δεν καταπνίγει αυτά τα πράγματα εν τη γενέσει τους. Αν αυτό το πράγμα πρέπει να συμβεί και είναι ωφέλιμο για τη ζωή-είσοδο του εκλεκτού λαού του Θεού και για το έργο της εκκλησίας, τότε ο Θεός θα επιτρέψει να συμβεί στους ανθρώπους και δεν θα το σταματήσει, αλλά θα το αφήσει να εξελιχθεί ακολουθώντας τη φυσική του πορεία. Ο Θεός εργάζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο με σκοπό, αφενός, ν’ αποκλείσει ανθρώπους και αφετέρου, να οδηγήσει ανθρώπους στην τελείωση. Ασφαλώς, όταν αποκλείει ανθρώπους, στοχεύει οπωσδήποτε σ’ εκείνους που χρησιμεύουν ως αντιθετικά στοιχεία και δεν είναι καν άξιοι να παρέχουν υπηρεσία, ενώ, όταν οδηγεί ανθρώπους στην τελείωση, στοχεύει στους εκλεκτούς Του, σ’ εκείνους που είναι πρόθυμοι να επιδιώξουν την αλήθεια. Υπάρχει διττή σημασία σ’ αυτό. Η μία σημασία είναι ότι οι κακοί άνθρωποι, μέσα από την παράσταση που δίνουν, αποκαλύπτονται, αποκλείονται και αποπέμπονται από την εκκλησία. Η άλλη σημασία είναι ότι, όσο αυτοί οι κακοί άνθρωποι σταδιακά δίνουν παράσταση και χρησιμεύουν ως αντιθετικά στοιχεία, δίνεται η δυνατότητα στον εκλεκτό λαό του Θεού να μάθει να διακρίνει, καθώς και να κατανοήσει την αλήθεια στα λόγια του Θεού· έτσι, ο Θεός θεμελιώνει την αλήθεια στους ανθρώπους με πρακτικό τρόπο, δηλαδή, ο Θεός επιτρέπει να εμφανιστούν στην πραγματική ζωή των ανθρώπων όλες οι διαφορετικές εκδηλώσεις της μοχθηρής ουσίας των κάθε λογής κακών ανθρώπων, αντίχριστων, σατανάδων και διαβόλων που εκθέτει, κι αυτό δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να κατανοήσουν και να γνωρίσουν ξεκάθαρα τα διάφορα είδη μοχθηρών, αποκρουστικών και αρνητικών προσωπικοτήτων, γεγονότων και πραγμάτων. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι ο Θεός σού λέει: «Δεν μπορείς ν’ αγγίξεις αναμμένα κάρβουνα με τα χέρια σου· τα δάχτυλά σου θα καούν και θα πονάνε». Δεν ξέρεις πώς είναι τα αναμμένα κάρβουνα, δεν ξέρεις πώς θα νιώσεις αν τα αγγίξεις και, αφού σου το πει αυτό, αυτό που κατανοείς είναι ένα δόγμα. Κάποιοι άνθρωποι φαντάζονται μετά ότι ένα αναμμένο κάρβουνο είναι μια σφαίρα ή μια μακριά λωρίδα. Και τι χρώμα έχουν τα αναμμένα κάρβουνα; Πώς νιώθει κανείς όταν τα αγγίζει; Πώς θα είναι ο πόνος που θα νιώσει κανείς αν τα αγγίξει; Δεν ξέρεις. Η εντύπωση που έχεις για τα αναμμένα κάρβουνα είναι απλώς μια εικόνα αυτού που μπορεί να φανταστεί το μυαλό σου, και δεν θα έχει ποτέ καμία σχέση με το πραγματικό αντικείμενο. Έτσι, μια μέρα, όταν ο Θεός βγάζει έναν δίσκο με αναμμένα κάρβουνα και τον τοποθετεί μπροστά σου, δεν τα αναγνωρίζεις κι απλώς σου φαίνονται να καίνε πολύ. Απλώνεις επιφυλακτικά το χέρι σου πιο κοντά, για να δεις αν τα δάχτυλά σου θα ζεσταθούν όταν τα αγγίξεις. Ο Θεός λέει: «Μπορείς να το δοκιμάσεις, αλλά μην τα αγγίξεις για πολλή ώρα, διαφορετικά θα σου κάψουν το δέρμα». Κάποιοι άνθρωποι είναι ανόητοι: Απλώνουν και τα πέντε δάχτυλα του χεριού τους κι αρπάζουν ένα κάρβουνο, με αποτέλεσμα να καεί όλο το χέρι τους και να γεμίσει φουσκάλες. Άλλοι είναι έξυπνοι και προσεκτικοί: Απλώνουν μόνο ένα δάχτυλο, αγγίζουν ελαφρά ένα κάρβουνο και τραβάνε το χέρι τους σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο, λέγοντας: «Άου! Είναι πολύ καυτό! Πραγματικά καίει!» Είτε χρησιμοποιήσεις και τα πέντε σου δάχτυλα είτε μόνο ένα δάχτυλο για να το αγγίξεις, σε κάθε περίπτωση, αυτό που αγγίζεις είναι το αληθινό αντικείμενο κι όχι μια εικόνα ή κάποια λόγια· και, για το υπόλοιπο της ζωής σου, δεν θα ξεχάσεις ποτέ την αίσθηση και την εμπειρία από το άγγιγμα των αναμμένων κάρβουνων και τι σημαίνουν για σένα τα αναμμένα κάρβουνα. Όταν ξαναδείς αναμμένα κάρβουνα, θα πεις στους άλλους: «Μπορείτε να τα χρησιμοποιήσετε για να ζεσταθείτε, για να στεγνώσετε ρούχα και να ψήσετε ψωμάκια, αλλά δεν πρέπει ποτέ να τα αγγίξετε με τα χέρια σας. Αν τα αγγίξετε, θα καείτε και θα γεμίσετε φουσκάλες». Οι άλλοι μπορεί να πουν: «Και τι έγινε αν καώ και γεμίσω φουσκάλες;» Κι εσύ θα απαντήσεις: «Αν μη τι άλλο, δεν θα μπορείς να κρατάς πράγματα με τα χέρια σου, ενώ θα είναι επίσης άβολο να φας κι ακόμη πιο άβολο να κάνεις σωματικές εργασίες». Αυτό είναι να μιλάει κανείς από προσωπική εμπειρία, έτσι δεν είναι; Μετά από αυτήν τη βαθιά εμπειρία, η αίσθηση του καψίματος από τα αναμμένα κάρβουνα θα χαραχτεί βαθιά στη μνήμη σου, κι έτσι δεν πρόκειται ποτέ ξανά ν’ αγγίξεις αναμμένα κάρβουνα με προθυμία. Ο Θεός είναι κυρίαρχος σε όλα τα πράγματα και κανονίζει να συμβαίνουν κάθε λογής πράγματα στους ανθρώπους, ώστε να μπορούν ν’ αντλήσουν διδάγματα και να ωφεληθούν από αυτά, και να μπορούν πραγματικά να θεμελιωθούν στους ανθρώπους οι αλήθειες και τα λόγια που τους παρέχει Εκείνος, με αποτέλεσμα τα λόγια και οι αλήθειες του Θεού να μην είναι πλέον δόγματα, συνθήματα ή κανονισμοί στην καρδιά των ανθρώπων, αλλά να γίνουν η ζωή τους, οι αρχές και τα κριτήρια στα οποία βασίζονται για την επιβίωσή τους, και να είναι ένα μέρος της ζωής τους· μ’ αυτόν τον τρόπο, το έργο του Θεού θα έχει πετύχει το αποτέλεσμά του.

Σε ό,τι έχει να κάνει με το ζήτημα της κυριαρχίας του Θεού, αυτό που πρέπει να δουν οι άνθρωποι είναι ότι ο Θεός ρυθμίζει την έναρξη ενός γεγονότος κι έπειτα καθοδηγεί και κατευθύνει την πορεία εξέλιξής του· όσο για το ποιο είναι το αποτέλεσμα του γεγονότος στο τέλος, τι και πόσα αποκομίζουν από αυτό όσοι επιδιώκουν την αλήθεια, πού καταλήγουν αυτό το γεγονός και οι άνθρωποι και τα πράγματα που εμπλέκονται σ’ αυτό και πώς ρυθμίζονται τελικά, ασφαλώς, τα καθορίζει και αυτά ο Θεός· αυτή είναι μια αρχή της κυριαρχίας του Θεού σε όλα τα πράγματα. Ο Θεός προκαθορίζει μόνο την έναρξη, τη διαδικασία και το αποτέλεσμα κάθε γεγονότος κι αφήνει ολόκληρο το γεγονός να εξελιχθεί ελεύθερα προς την κατεύθυνση που έχει ορίσει Εκείνος, με σκοπό τα πάντα να συμμορφώνονται με τους φυσικούς νόμους ή να επιτελούν τη λειτουργία τους χωρίς να υποστούν οποιαδήποτε στρέβλωση ή επεξεργασία, ώστε ο Θεός να πετύχει το αποτέλεσμα που σκοπεύει να πετύχει. Έτσι δεν είναι; (Ναι.) Για παράδειγμα, όταν ο Θεός ρυθμίζει να ξεκινήσει και να συμβεί ένα γεγονός, έπειτα αρχίζει να παρατηρεί τις στάσεις των ανθρώπων που έρχονται σ’ επαφή μ’ αυτό το γεγονός και ποιες είναι οι απόψεις τους γι’ αυτό: κατά πόσο το βλέπουν δίνοντας προσοχή ή αν δεν τους ενδιαφέρει να του δώσουν σημασία, και κατά πόσο ασχολούνται μ’ αυτό με την καρδιά τους ή το απορρίπτουν, του αντιστέκονται και το αποφεύγουν. Ο Θεός παρατηρεί τις εκδηλώσεις των διαφόρων ειδών ανθρώπων. Παρεμβαίνει, λοιπόν, ο Θεός στις εκδηλώσεις των διαφόρων ειδών ανθρώπων; Ο Θεός δεν παρεμβαίνει. Ο Θεός σού δίνει το δικαίωμα να επιλέξεις ελεύθερα. Μπορείς να δώσεις μεγάλη βαρύτητα σ’ αυτό το γεγονός και να το αντιμετωπίσεις με μεγάλη σοβαρότητα ή μπορείς να υιοθετήσεις μια στάση αδιαφορίας απέναντί του και να το αγνοήσεις και, ασφαλώς, μπορείς επίσης να υιοθετήσεις μια στάση αποχής, αποφυγής και μη συμμετοχής σ’ αυτό· ο Θεός απλώς παρατηρεί σιωπηλά. Όμως, ο Θεός είναι Αυτός που πυροδοτεί την εμφάνιση και την έλευση του όλου γεγονότος. Αυτό είναι το αρχικό βήμα της κυριαρχίας του Θεού σ’ ένα γεγονός. Όταν αρχίσει να εξελίσσεται αυτό το γεγονός, ασφαλώς, ο Θεός κατευθύνει και ρυθμίζει το ποιοι άνθρωποι συμμετέχουν σ’ αυτό, ποιοι άνθρωποι εμπλέκονται σ’ αυτό, καθώς και προς ποια κατεύθυνση εξελίσσεται το γεγονός μετά την εμπλοκή τους σ’ αυτό, έτσι ώστε το γεγονός να εξελιχθεί προς την κατεύθυνση και το αποτέλεσμα που θέλει ο Θεός. Με τον ίδιο τρόπο, όταν αυτό το γεγονός βγει στο φως και η όλη υπόθεση φτάσει στην κορύφωσή της, ο Θεός και πάλι παρακολουθεί τις στάσεις, τις εκδηλώσεις, τις γνώμες και τις απόψεις των διαφόρων ειδών ανθρώπων. Παρακολουθεί κατά πόσο παίρνεις πραγματικά στα σοβαρά αυτό το γεγονός, κατά πόσο το αντιμετωπίζεις με εξαιρετική σοβαρότητα, σχολαστικότητα και επιμέλεια ή κατά πόσο δείχνεις αδιαφορία γι’ αυτό, το αγνοείς και είσαι απίστευτα μουδιασμένος απέναντί του ή υιοθετείς μια στάση αποφυγής και αποστροφής απέναντί του. Παρακολουθεί για να δει κατά πόσο είσαι άνθρωπος που αγαπά την αλήθεια και κατά πόσο είσαι άνθρωπος που αντιμετωπίζει με σοβαρότητα τα λόγια του Θεού, τις απαιτήσεις του Θεού και την αλήθεια. Όσο εξελίσσεται το όλο γεγονός, η στάση σου γίνεται ολοένα και πιο εμφανής και ο Θεός θα βλέπει με ολοένα μεγαλύτερη διαύγεια τη στάση σου απέναντι στην αλήθεια, τη στάση σου απέναντι στα περιβάλλοντα που διαμορφώνει Εκείνος, καθώς και τη στάση σου απέναντι στην επιδίωξη της αλήθειας. Όταν το όλο γεγονός φτάσει στο τέλος του και καταλήξει στο αναπόφευκτο αποτέλεσμά του, ο Θεός και πάλι παρακολουθεί τι έχεις αποκομίσει από το όλο γεγονός, τι σκέφτεσαι στο μυαλό σου και τι υπολογισμούς κάνεις. Εξετάζει κατά πόσο εστιάζεις μόνο στην απόκτηση εμπειρίας και στην άντληση διδαγμάτων από αυτό το γεγονός προκειμένου να προστατεύσεις τον εαυτό σου —δηλαδή κατά πόσο είσαι ανθρωπάρεσκος— ή κατά πόσο ενεργείς σύμφωνα με τις αλήθεια-αρχές και δεν είσαι πλέον μπερδεμένος όπως πριν. Επίσης, ο Θεός εξετάζει ποια είναι η στάση σου απέναντι σ’ αυτό το γεγονός· κατά πόσο παραμένεις σιωπηλός και δεν εκφράζεις καμία άποψη, διατηρώντας απόσταση από οτιδήποτε δεν σε επηρεάζει προσωπικά, ή κατά πόσο, όσο αντιμετωπίζεις αυτό το γεγονός, όχι μόνο υστερείς σε ανόθευτη κατανόηση, αλλά εντείνονται κιόλας οι παρανοήσεις και τα παράπονά σου για τον Θεό και αναπτύσσεις ακόμη περισσότερες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες για τον Θεό, ακόμη και σε σημείο να θέλεις να το αποφύγεις. Οι άνθρωποι διαφορετικών ειδών έχουν διαφορετικές σκέψεις και απόψεις όταν διαδραματίζονται κάθε λογής γεγονότα, και ο Θεός τις παρατηρεί και τις καταγράφει όλες. Ανεξάρτητα από το έτος, τη μέρα, την ώρα, το λεπτό ή το δευτερόλεπτο, ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά τι σκέφτεσαι, τι λες, τι υπολογισμούς κάνεις, τι σχεδιάζεις, ποια πτυχή των αληθειών καταφέρνεις να κατανοήσεις, ποια είναι η στάση σου όταν κάποιος συναναστρέφεται πάνω σε κάποια πτυχή της αλήθειας, κατά πόσο αντιστέκεσαι σ’ αυτήν, την αποστρέφεσαι και δεν θέλεις να την ακούσεις ή σχεδιάζεις να δραπετεύσεις· ο Θεός εξετάζει εξονυχιστικά όλα αυτά τα πράγματα. Υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουν ποτέ καμία στάση απέναντι στους ανθρώπους, τα γεγονότα και τα πράγματα που εμφανίζονται στην εκκλησία, στον οίκο του Θεού ή γύρω τους, που είναι μουδιασμένοι και αποβλακωμένοι σαν ανδρείκελα. Απλώς παραμένουν γερά προσκολλημένοι στις δικές τους απόψεις και σκέφτονται: «Εφόσον δεν κάνω κακό και δεν προκαλώ διαταράξεις ή αναστατώσεις, δεν κρίνω τους άλλους και δεν κάνω κανένα σχόλιο ούτε έχω καμία στάση ή άποψη όταν συναντώ ανθρώπους, γεγονότα και πράγματα, κι απλώς ενεργώ σαν ρομπότ, κάνω καλά το καθήκον μου και δουλεύω καλά τηρώντας τους κανόνες, αυτό αρκεί». Είναι κι αυτό ένα είδος σκέψης και άποψης. Ασφαλώς, ο Θεός θα παρατηρεί και θα καταγράφει και αυτό το είδος σκέψης και άποψης. Ο σκοπός πίσω από την κυριαρχία του Θεού σε όλα τα πράγματα και τα γεγονότα και σε κάθε συγκεκριμένο πράγμα που συμβαίνει στον περίγυρο των ανθρώπων είναι να διαμορφώνει περιβάλλοντα για τους ανθρώπους και να τους παρέχει ζωντανό διδακτικό υλικό, ώστε τα διάφορα είδη ανθρώπων, όταν αντιμετωπίζουν κάθε λογής πράγματα, να δείχνουν την πιο αληθινή τους πλευρά, τις πιο αληθινές τους σκέψεις και απόψεις και την πιο αληθινή τους στάση απέναντι στον Θεό και στην αλήθεια. Αυτές οι στάσεις που έχουν οι άνθρωποι εκδηλώνονται εντελώς σε μια κατάσταση ελευθερίας και απελευθέρωσης. Ο Θεός ποτέ δεν παρεμβαίνει, δεν επεμβαίνει ούτε χειραγωγεί· απλώς επιτρέπει στα διάφορα είδη ανθρώπων να εκφράζουν τις σκέψεις, τις απόψεις και τις στάσεις τους όσο λαχταράει η ψυχή τους και σύμφωνα με τη φυσική τους πορεία, και τελικά αποκαλύπτει και μεταχειρίζεται τα διάφορα είδη ανθρώπων ανάλογα με τις εκδηλώσεις τους. Ποιος περιλαμβάνεται στη φράση «τα διάφορα είδη ανθρώπων»; Τι ρυθμίσεις κάνει ο Θεός για τα διάφορα είδη ανθρώπων; Ο Θεός δίνει τη δυνατότητα σε όσους αγαπούν την αλήθεια να την κερδίσουν· σε όσους δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια αλλά είναι πρόθυμοι απλώς να δουλεύουν, δίνει τη δυνατότητα να γαληνεύσουν ώστε να το κάνουν. Όσο για εκείνους που απεχθάνονται και αποστρέφονται την αλήθεια, αποκαλύπτει τη στάση αποστροφής που έχουν για την αλήθεια, αλλά, αν μπορούν να γαληνεύσουν για να παρέχουν υπηρεσία ή είναι κατάλληλοι για παροχή υπηρεσίας, ο Θεός επιλέγει αυτούς που είναι καλύτεροι και τους δίνει το δικαίωμα να παρέχουν υπηρεσία, ενώ, αν δεν είναι κατάλληλοι για παροχή υπηρεσίας ή αν αποστρέφονται την αλήθεια σε σημείο που μπορεί να προκαλέσουν διαταράξεις και αναστατώσεις, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή και περίσταση, ο Θεός τούς αποπέμπει. Όλο αυτό το έργο που κάνει ο Θεός δεν συνάδει με τις αντιλήψεις των ανθρώπων, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Μπορούν οι άνθρωποι να δουν την ανεκτικότητα και την ομορφιά του Θεού σε όλα αυτά; (Από αυτά τα πράγματα, μπορούμε να δούμε ότι, μέσω αυτού του πρακτικού έργου, ο Θεός οδηγεί τους ανθρώπους στην απόκτηση εμπειρίας, και πίσω από όλο αυτό το έργο βρίσκεται η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο.) Μέσα σ’ αυτό το έργο βρίσκονται οι φιλόπονες προθέσεις του Θεού, η σοφία του έργου Του και η υπεύθυνη στάση Του απέναντι στα ανθρώπινα όντα που σκοπεύει να σώσει. Υπάρχει και μια άλλη πτυχή: Τα υπάρχοντα και το είναι του Θεού δεν είναι πράγματα που έχουν τα ανθρώπινα όντα. Ο Θεός δείχνει εξαιρετική σχολαστικότητα και σοβαρότητα σε όλα όσα κάνει· δεν είναι ποτέ απρόσεκτος. Ιδίως σε ό,τι έχει να κάνει με το ζήτημα της απόκτησης της αλήθειας από τους ανθρώπους, δείχνει εξαιρετική σχολαστικότητα και σοβαρότητα· ο Θεός πρέπει να ενεργεί έτσι, προκειμένου ν’ αναλάβει την ευθύνη για τη ζωή και την έκβαση των ανθρώπων. Ασφαλώς, για τον Θεό, έτσι ακριβώς είναι η ουσία Του, τα υπάρχοντά Του και το είναι Του. Όποια στάση κι αν έχεις απέναντι στη ζωή σου, στην έκβαση και στον προορισμό σου, είτε είναι σοβαρή και σχολαστική είτε επιπόλαιη, σε κάθε περίπτωση, ο Θεός, εφόσον σε έχει επιλέξει και εφόσον σου παρέχει την αλήθεια και θέλει να σε σώσει, αντιλαμβάνεται πλήρως κάθε σου λέξη και πράξη, καθώς και τις στάσεις σου απέναντι στα πάντα, και τελικά καθορίζει την έκβασή σου με βάση όλες τις στάσεις σου. Και με βάση όλες τις στάσεις σου, εξετάζει κατά πόσο θα είσαι τελικά άνθρωπος που κερδίζει την αλήθεια και άνθρωπος που μπορεί να υποτάσσεται στον Θεό και να είναι σε αρμονία με Αυτόν. Μπορεί να μην έχεις αντιμετωπίσει ποτέ με σοβαρότητα το ζήτημα της σωτηρίας των ανθρώπων από τον Θεό, να μην το έχεις συλλογιστεί ποτέ προσεκτικά και να μην ξέρεις πώς σώζει τους ανθρώπους ο Θεός. Ωστόσο, Εκείνος, ως ο Δημιουργός που είναι κυρίαρχος στα δημιουργημένα ανθρώπινα όντα, δεν είναι μπερδεμένος και δεν βρίσκεται σε σύγχυση όπως οι άνθρωποι· κάνει το έργο της σωτηρίας του ανθρώπινου γένους με σοβαρότητα. Σε δημιούργησε και σε επέλεξε. Υποσχέθηκε στους ανθρώπους ότι θα τους σώσει ολοκληρωτικά, οπότε θα εκπληρώσει αυτό το έργο και θα είναι υπεύθυνος ως το τέλος. Επομένως, όσον αφορά την εκπλήρωση του έργου του Θεού και την ανάληψη της ευθύνης από Εκείνον ως το τέλος, υπάρχουν αληθινές εκδηλώσεις και πραγματικό περιεχόμενο έργου. Έτσι εργάζεται ο Θεός κι αυτή είναι η ειλικρινής και σοβαρή στάση Του. Ο Θεός δεν πρόκειται να είναι επιπόλαιος απέναντί σου ή να σε παραμυθιάζει με κάποιο σύνθημα, και, ιδίως το έργο του Θεού αντικατοπτρίζει καλύτερα το αληθινό τίμημα που πληρώνει ο Θεός για να σώσει τους ανθρώπους, καθώς και την υπεύθυνη στάση Του απέναντι στους ανθρώπους.