Αν ένας άνθρωπος έχει τη συνείδηση της κανονικής ανθρώπινης φύσης, θα ρυθμίζει τις σκέψεις του, τα λόγια του και τις πράξεις του. Τι σημαίνει «ρυθμίζει»; Σημαίνει ότι, όταν οι σκέψεις και οι συμπεριφορές σου ξεφεύγουν από το πλαίσιο του προτύπου της κανονικής ανθρώπινης φύσης, η συνείδησή σου θα κρίνει ότι είναι λάθος να σκέφτεσαι μ’ αυτόν τον τρόπο και ότι δεν είναι καλό να κάνεις αυτό το πράγμα, κι έτσι θα κοκκινίζεις, θα αισθάνεσαι ανησυχία και θα νιώθεις αποδοκιμασία. Αφού νιώσεις έτσι, οι σκέψεις και οι συμπεριφορές σου θα συγκρατούνται ως έναν βαθμό κι αυτός ο βαθμός συγκράτησης θα ελέγχει τη συμπεριφορά σου και θα σου επιτρέπει ν’ αποφύγεις τις πράξεις που παραβιάζουν ξεκάθαρα τις αλήθεια-αρχές και τις πράξεις που αντιτίθενται στη συνείδησή σου και στην ηθική δικαιοσύνη. Αν, όμως, δεν έχεις το πρότυπο της συνείδησης, τότε όταν ενεργείς, δεν θα έχεις κανένα κριτήριο για να ελέγχονται και να συγκρατούνται οι σκέψεις και οι συμπεριφορές σου, κι έτσι θα είσαι αχαλίνωτος, θα κάνεις ό,τι σου έρχεται στο μυαλό, ό,τι θέλεις και ό,τι είναι ωφέλιμο και ευνοϊκό για σένα. Υπό αυτές τις συνθήκες, όπου δεν θα έχεις τίποτα απολύτως να σε συγκρατεί, οι σκέψεις και οι συμπεριφορές σου θα ενταθούν σημαντικά. Τι σημαίνει θα «ενταθούν σημαντικά»; Δεν θα υπάρχει καμία απολύτως ρύθμιση σ’ αυτές. Θα είναι ακριβώς όπως όταν οι άπιστοι εξαπατούν τους ανθρώπους. Τους λείπει η επίγνωση της συνείδησης: Αν σου φάνε χίλια δολάρια, δεν θα νιώσουν άσχημα· αν σε εξαπατήσουν σε σημείο να καταστραφεί η οικογένειά σου, δεν θα νιώσουν άσχημα, κι ακόμη και αν πέσεις στα γόνατα και τους εκλιπαρήσεις, δεν θα σου δώσουν καμία σημασία. Πραγματικά, είναι απίστευτα κακοί άνθρωποι. Γιατί μπορούν να κάνουν τέτοιο κακό; Επειδή δεν έχουν επίγνωση της συνείδησης ή την αυτοσυγκράτηση που παρέχει η συνείδηση, κι έτσι μπορούν να είναι τόσο κακοί και να γίνουν αποτρόπαιοι αμαρτωλοί. Επομένως, είναι σημαντικό να έχει κανείς τη συνείδηση της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Οι άνθρωποι είναι σε θέση να τηρούν τις αλήθεια-αρχές κατ’ αρχάς υπό την προϋπόθεση ότι έχουν την επίγνωση της συνείδησης. Το γεγονός ότι έχεις την επίγνωση της συνείδησης και αίσθημα ντροπής είναι αυτό που σου επιτρέπει να ρυθμίζεις τη συμπεριφορά σου και σου δίνει τη δυνατότητα ν’ αρχίσεις να βαδίζεις στο μονοπάτι της αναζήτησης και της άσκησης της αλήθειας. Αν δεν έχεις την επίγνωση της συνείδησης για να ρυθμίζεις τον εαυτό σου, τότε δεν θα έχεις τη δυνατότητα ν’ αρχίσεις να βαδίζεις στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας. Επομένως, οι άνθρωποι μπορούν να έχουν τη δυνατότητα να οδηγηθούν στο μονοπάτι της άσκησης της αλήθειας και της τήρησης των αλήθεια-αρχών μόνο με δεδομένο ότι έχουν την επίγνωση της συνείδησης· ακόμη και τότε, όμως, απλώς έχουν αυτήν τη δυνατότητα. Λέω ότι απλώς έχουν αυτήν τη δυνατότητα, επειδή, ακόμη κι αν οι σκέψεις και οι συμπεριφορές ενός ανθρώπου ρυθμίζονται από την επίγνωση της συνείδησης, εκείνος μπορεί και πάλι να παραβιάζει τις αλήθεια-αρχές ή να μην ενεργεί σύμφωνα με αυτές, επιλέγοντας μια μέση οδό, δηλαδή να μην τηρεί τις αλήθεια-αρχές αλλά και να μη συμμαχεί με κακούς ανθρώπους. Με άλλα λόγια, υπό την επίδραση της συνείδησης, οι αρκετά καλοί άνθρωποι μπορούν να κάνουν πράξη την αλήθεια και να τηρούν τις αλήθεια-αρχές, ενώ οι άνθρωποι με ελαφρώς χειρότερο επίπεδο μπορούν τουλάχιστον ν’ αποφεύγουν τον έλεγχο και τον εξαναγκασμό που τους ασκούν οι κακοί άνθρωποι και να μην τους ακολουθούν στις κακές τους πράξεις· αυτό σημαίνει ότι απλώς επιτυγχάνουν την ελάχιστη βάση που θέτει το πρότυπο της συνείδησης. Παρόλο που δεν έχεις κάνει πράξη την αλήθεια, δεν έχεις κάνει κακό. Ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί ακόμα τουλάχιστον ν’ αποκαλείται άνθρωπος με συνείδηση και, παρόλο που δεν έχει κάνει πράξη την αλήθεια, σίγουρα δεν πρόκειται να κάνει κακό. Αυτή είναι η επίδραση που έχει η συνείδηση στους ανθρώπους. Για εκείνους που αγαπούν την αλήθεια, μία από τις πιο ωφέλιμες επιδράσεις της συνείδησης είναι ότι έχει μια ευκαιρία να ρυθμίζει τα λόγια και τις συμπεριφορές τους και μπορεί να τους οδηγήσει στο μονοπάτι της άσκησης της αλήθειας και της τήρησης των αλήθεια-αρχών. Επομένως, για τους ανθρώπους, η συνείδηση είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ανθρώπινης φύσης τους και δεν μπορούν χωρίς αυτήν. Τι σημαίνει, λοιπόν, «συνείδηση»; Θα μιλήσουμε λεπτομερώς γι’ αυτό αργότερα, όταν θα έχουμε την ευκαιρία, αλλά σήμερα ας αναφερθούμε απλώς σ’ αυτό εν συντομία. Η συνείδηση αναφέρεται στην καλοσύνη και στο αίσθημα δικαίου ενός ανθρώπου, που είναι οι δύο βασικότερες ιδιότητες. Αν διαθέτεις αυτές τις δύο ιδιότητες, τότε είσαι άνθρωπος με συνείδηση· αν δεν διαθέτεις καμία από αυτές τις δύο ιδιότητες, τότε δεν έχεις συνείδηση. Οι άνθρωποι που δεν έχουν συνείδηση δεν έχουν κανονική ανθρώπινη φύση και το γεγονός ότι δεν έχουν κανονική ανθρώπινη φύση σημαίνει ότι δεν έχουν αίσθημα δικαίου και καλοσύνη. Τι σημαίνει να μην έχει κάποιος αίσθημα δικαίου; Σημαίνει ότι είναι διεστραμμένος και μοχθηρός. Τι σημαίνει να μην έχει κάποιος «καλοσύνη»; Σημαίνει ότι είναι κακόβουλος, φαύλος και μοχθηρός. Οι άνθρωποι που έχουν αυτές τις διαθέσεις είναι άνθρωποι χωρίς ανθρώπινη φύση και, συνεπώς, είναι ικανοί να κάνουν οποιοδήποτε κακό, επειδή δεν έχουν τη συνείδηση της κανονικής ανθρώπινης φύσης ούτε τις δύο ουσίες που περιέχει η συνείδηση της κανονικής ανθρώπινης φύσης, δηλαδή το αίσθημα δικαίου και την καλοσύνη. Είναι ξεδιάντροποι, εξαιρετικά διεστραμμένοι και ιδιαίτερα φαύλοι και κακόβουλοι, οπότε είναι ικανοί να κάνουν οποιοδήποτε κακό. Με άλλα λόγια, όσο μοχθηρά και κακόβουλα κι αν είναι τα πράγματα που κάνουν, δεν νιώθουν τίποτα· δεν νιώθουν άσχημα και δεν νιώθουν αποδοκιμασία. Γιατί είναι ικανοί να κάνουν οποιοδήποτε κακό; Επειδή δεν έχουν καλοσύνη και τους λείπει η ουσία της ανθρώπινης φύσης· ό,τι κακό κι αν κάνουν, θεωρούν ότι είναι δικαιολογημένο και δεν νιώθουν ότι είναι κακό. Για παράδειγμα, αν είσαι άνθρωπος που έχει επίγνωση της συνείδησης, όταν πεις κάτι που αποτελεί βρισιά ή λεκτική επίθεση απέναντι σε έναν άλλον άνθρωπο, δεν θα μπορείς να το αντέξεις. Θα σκεφτείς: «Του είπα κάποιες βρισιές κι αυτό αρκεί. Όταν βρίζεις τους ανθρώπους, νιώθουν πάρα πολύ άσχημα! Κι εγώ θα ένιωθα άσχημα αν κάποιος με έβριζε μ’ αυτόν τον τρόπο, οπότε, τώρα που είπα κάποια πράγματα για να τον βρίσω ώστε ν’ απαλύνω το μίσος μου και να ξεσπάσω λίγο, θα μείνω σ’ αυτό». Κι έτσι, θα σταματήσεις. Όμως, οι κακοί άνθρωποι δεν σκέφτονται έτσι. Σκέφτονται: «Θα σε άφηνα να γλιτώσεις πολύ εύκολα, αν έμενα στις βρισιές. Πέρα απ’ αυτό, θα σε χτυπήσω, θα καταστρέψω την οικογένειά σου και θα κάνω τους απογόνους σου να υποφέρουν! Ό,τι πονηρό ή κακό κι αν σου κάνω είναι δικαιολογημένο. Αν είναι να πάρεις ό,τι σου αξίζει και ν’ απαλύνω το μίσος μου, είμαι πρόθυμος να κάνω τα πάντα!» Μάλιστα, μπορεί να μη σε βρίσουν καν, αλλά να σου κάνουν κατευθείαν κακό και να σ’ εκδικηθούν· αυτό σημαίνει να είναι κανείς κακός. Έτσι είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν την επίγνωση της συνείδησης· είναι ικανοί να διαπράξουν κάθε είδους κακό.

Από τις διάφορες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες που έχουν οι άνθρωποι σχετικά με το έργο του Θεού, εκείνες που γνωρίζουν οι άνθρωποι είναι κυρίως οι αντιλήψεις στις οποίες αναφέρονται συχνά, που σχετίζονται με την πειθαρχία, τη συμμόρφωση και την τιμωρία. Αφενός, έχουμε συναναστραφεί πάνω στις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες που αναδύονται στους ανθρώπους στο πλαίσιο του έργου του Θεού· αφετέρου, οι άνθρωποι θα πρέπει επίσης να γνωρίζουν ότι ο Θεός εργάζεται στους ανθρώπους με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Ανάλογα με τις διαφορετικές εποχές στις οποίες εργάζεται και με τα διαφορετικά πρότυπα που απαιτεί από τους ανθρώπους και, ασφαλώς, ανάλογα με τα διαφορετικά αποτελέσματα που θέλει να πετύχει στους ανθρώπους μέσω του έργου Του, καθώς και με τους διαφορετικούς στόχους του έργου Του και τις διαφορετικές φύση-ουσίες των ανθρώπων, ο Θεός υιοθετεί διαφορετικές μεθόδους και εργάζεται στους ανθρώπους με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Η πειθαρχία, η συμμόρφωση και η τιμωρία είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι του έργου Του και δεν είναι οι κύριες μέθοδοι που χρησιμοποιεί στο έργο Του. Επειδή ο Θεός στο τρίτο στάδιο του έργου Του έχει εκφράσει πάρα πολλές αλήθειες για να εφοδιάσει τους ανθρώπους και να πετύχει το αποτέλεσμα της σωτηρίας τους, το έργο της πειθαρχίας, της συμμόρφωσης ή ακόμα και της τιμωρίας που κάνει στους ανθρώπους είναι πολύ λίγο. Επιπλέον, ανάλογα με τους διαφορετικούς στόχους του έργου Του, ο Θεός κάνει, επίσης, αυτά τα πράγματα σύμφωνα με τις αντίστοιχες αρχές και οι πράξεις Του ποικίλλουν ανάλογα με τους στόχους και τις διάφορες περιστάσεις. Ως εκ τούτου, συγκριτικά μιλώντας, σπάνια πειθαρχεί, συμμορφώνει ή τιμωρεί τους ανθρώπους. Επομένως, οι άνθρωποι θα πρέπει να πάψουν να είναι προσκολλημένοι στις προηγούμενες αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες τους σχετικά με το έργο του Θεού και, εφόσον ο Θεός έχει εκφράσει πάρα πολλά λόγια και πάρα πολλές αλήθειες, θα πρέπει να σταματήσουν να βασίζονται στην πειθαρχία, τη συμμόρφωση ή την τιμωρία από τον Θεό, όπως και να σταματήσουν ν’ αφήνουν παθητικά Εκείνον να τους παρακινεί ώστε να κάνουν πράξη την αλήθεια και να εισέλθουν στην αλήθεια-πραγματικότητα· αυτή είναι μια ιδέα που δεν θα πρέπει να έχουν οι άνθρωποι. Η σωστή ιδέα που θα πρέπει να έχουν οι άνθρωποι είναι ότι δεν πρέπει να βασίζονται παθητικά στην πειθαρχία, τη συμμόρφωση ή την τιμωρία από τον Θεό προκειμένου όλα αυτά να τους κάνουν να κατανοήσουν τις προθέσεις Του ή να προσέλθουν ενώπιόν Του, και ότι, αντ’ αυτού, θα πρέπει να προσέρχονται ενώπιον του Θεού με πιο θετικό και ενεργό τρόπο για ν’ αναζητήσουν τις προθέσεις Του και τις αλήθεια-αρχές. Οποιαδήποτε στιγμή, τα λόγια του Θεού και οι αλήθεια-αρχές είναι η κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να προχωράς και είναι οι αρχές και τα μονοπάτια που θα πρέπει περισσότερο να τηρείς και να κάνεις πράξη στην καθημερινή σου ζωή ή στο μονοπάτι ύπαρξής σου, ενώ η πειθαρχία, η συμμόρφωση ή η τιμωρία από τον Θεό είναι απλώς τρόποι εργασίας που παρουσιάζει Εκείνος σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις και σε περιστάσεις όπου το θεωρεί απαραίτητο. Οι άνθρωποι δεν θα πρέπει να περιμένουν παθητικά ή να ζητάνε παθητικά να συμβεί αυτό, με τη σκέψη: «Είθε ο Θεός να με πειθαρχήσει, να με συμμορφώσει και να με τιμωρήσει για να καταφέρω ν’ αγαπήσω και να κάνω πράξη την αλήθεια». Αυτή η προσέγγιση είναι εσφαλμένη· ο Θεός εργάζεται σύμφωνα με τις πραγματικές εκδηλώσεις των ανθρώπων και τις ανάγκες της ζωής τους. Κάποιοι άνθρωποι ακούνε ότι όσοι δεν έχουν συνείδηση είναι κτήνη και δεν μπορούν να σωθούν, οπότε ανησυχούν και σκέφτονται: «Θα είναι μεγάλο πρόβλημα αν δεν μπορέσω να σωθώ. Εφόσον δεν έχω την επίγνωση της συνείδησης της κανονικής ανθρώπινης φύσης, θα προτιμούσα να με πειθαρχήσει και να με τιμωρήσει ο Θεός ως υποκατάστατο της συνείδησης της κανονικής ανθρώπινης φύσης». Είναι καλή ιδέα αυτή; Ως δημιουργημένο ον και ως ένα συνηθισμένο μέλος του διεφθαρμένου ανθρώπινου γένους, αν πιστεύεις πραγματικά ότι δεν έχεις κανονική ανθρώπινη φύση και ότι σου λείπει η συνείδηση της κανονικής ανθρώπινης φύσης, τότε νιώθεις βαθιά μέσα σου πόνο γι’ αυτό και ελπίζεις ότι η πειθαρχία, η συμμόρφωση και η τιμωρία από τον Θεό δεν πρόκειται να σε εγκαταλείψουν και ότι θα σου δώσουν τη δυνατότητα να μεταμορφωθείς και τελικά να επιβιώσεις· αν πραγματικά έχεις αυτήν την αποφασιστικότητα, τότε αυτό μπορεί να είναι καλό πράγμα και είναι μια αχτίδα ελπίδας για την επιβίωσή σου. Αν, όμως, δεν έχεις αυτήν την αποφασιστικότητα, τότε σου λέω το εξής: Διατρέχεις μεγάλο κίνδυνο αν δεν έχεις την επίγνωση της συνείδησης της κανονικής ανθρώπινης φύσης. Ακόμη κι αν κατά καιρούς έχεις δεχθεί πειθαρχία, συμμόρφωση και τιμωρία από τον Θεό, αυτό είναι κάτι που σου χάρισε Εκείνος. Ο Θεός κάνει αυτά τα πράγματα και χρησιμοποιεί αυτές τις μεθόδους για να σου κάνει μια υπόδειξη και να σε προειδοποιήσει, έτσι ώστε να κάνεις λιγότερο κακό και να λάβεις λιγότερη τιμωρία. Ο Θεός έχει σώσει αρκετά την υπερηφάνεια σου· θα πρέπει να είσαι ευγνώμων στον Θεό που έκανε μια εξαίρεση δείχνοντάς σου τη χάρη Του, αντί να μην ξέρεις τι είναι καλό για σένα. Σε κανονικές περιπτώσεις, ο Θεός δεν πρόκειται να κάνει κανένα έργο ούτε να χρησιμοποιήσει κανέναν τρόπο εργασίας σε κάποιον που δεν έχει τη συνείδηση και τη λογική της ανθρώπινης φύσης. Αν έχεις λάβει πειθαρχία, συμμόρφωση ή τιμωρία από τον Θεό, όποιο από τα τρία κι αν είναι και είτε είναι ήπια είτε κάπως πιο σοβαρή, τότε θα πρέπει να είσαι ευγνώμων στον Θεό για όλα αυτά. Για να το θέσω με τα απλά, καθημερινά λόγια των ανθρώπων, αυτό δείχνει ότι ο Θεός σε έχει σε κάποια εκτίμηση και σε ανυψώνει. Ο Θεός σε καμία περίπτωση δεν σε βλέπει με εχθρικότητα ούτε σε καταδικάζει, οπότε θα πρέπει να το αποδεχθείς από τον Θεό. Αν πραγματικά, εκτός από την παροχή της αλήθειας, έχεις την ευκαιρία να λάβεις πειθαρχία, συμμόρφωση ή τιμωρία από τον Θεό, τότε αυτό αποδεικνύει ότι ο Θεός εξακολουθεί να σε αντιμετωπίζει ως δημιουργημένο ον και ως μέλος του διεφθαρμένου ανθρώπινου γένους. Θα πρέπει να ευχαριστείς τον Θεό, να το κατανοήσεις σωστά αυτό και να υποταχθείς στην πειθαρχία, τη συμμόρφωση ή την τιμωρία από τον Θεό. Δεν θα πρέπει να διατηρείς εχθρική στάση απέναντι στον Θεό λόγω αυτού ούτε θα πρέπει να επαναστατείς ακόμη περισσότερο ενάντια στον Θεό λόγω αυτού. Όποιο είδος πειθαρχίας κι αν έχεις λάβει ή όσο σοβαρή κι αν είναι η τιμωρία που έχεις λάβει, θα πρέπει να υποταχθείς στον Θεό και να Τον ευχαριστήσεις χωρίς καθυστέρηση, να Τον ευχαριστήσεις που σου έκανε μια υπόδειξη και σε προειδοποίησε, που σου έδωσε αυτήν την ευκαιρία και που σου επέτρεψε να έχεις τη δυνατότητα να τα λάβεις όλα αυτά από Εκείνον. Αυτό αποδεικνύει, επίσης, ότι εξακολουθείς να έχεις σχέση με τον Θεό και ότι αυτός ο δεσμός δεν έχει διαρραγεί εντελώς. Στο έργο διαχείρισης του ανθρώπινου γένους και στη διαδικασία σωτηρίας των ανθρώπων, ο Θεός εξακολουθεί να σε έχει στην καρδιά Του· αν μη τι άλλο, εξακολουθεί να σε βλέπει —όταν βλέπει την επαναστατικότητά σου και τη διαφθορά σου, είναι και πάλι πρόθυμος να σε πειθαρχήσει, να σε συμμορφώσει και να σε τιμωρήσει. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν σε έχει εγκαταλείψει εντελώς· για σένα, αυτό είναι ευτύχημα και είναι, επίσης, καλό νέο. Επομένως, ακόμη κι αν υποστείς λίγη επώδυνη πειθαρχία ή συμμόρφωση, θα πρέπει να προσέλθεις ενώπιον του Θεού χωρίς καθυστέρηση. Ο σκοπός του να προσέλθεις ενώπιον του Θεού δεν είναι να γονατίσεις μπροστά Του ούτε να νιώσεις ότι ο Θεός είναι τρομακτικός ή φοβιστικός. Αντιθέτως, οφείλεις να κατανοήσεις τι πρέπει να κάνεις για να ικανοποιήσεις τον Θεό, τι πρέπει να κάνεις ώστε να πάψει ο Θεός να είναι θυμωμένος μαζί σου και τι πρέπει να κάνεις για να εξαλειφθεί ο θυμός Του. Αν μη τι άλλο, θα πρέπει να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς, στο πλαίσιο αυτών που μπορεί να πετύχει το επίπεδό σου, για να κάνεις πράξη τις αλήθεια-αρχές που σου έχει πει ο Θεός και δεν θα πρέπει να κάνεις τον Θεό να θυμώσει ξανά μαζί σου. Αν ο Θεός θυμώνει μαζί σου ξανά και ξανά και συνεχίσεις να είσαι εξαιρετικά μουδιασμένος, παραμένεις ακόμα σκληροτράχηλος και αδιάλλακτος στην εχθρικότητα με την οποία βλέπεις τον Θεό, και πολεμάς εναντίον Του μέχρι το τέλος, τότε αναπόφευκτα το αποτέλεσμα θα είναι ο Θεός να σε εγκαταλείψει. Η στιγμή που ο Θεός θα πάψει να σε πειθαρχεί, να σε συμμορφώνει ή να σε τιμωρεί θα είναι και η στιγμή που θα σε έχει εγκαταλείψει. Και μόλις σ’ εγκαταλείψει ο Θεός, θα πάψει να σου κάνει υποδείξεις και θα σε απομακρύνει από τα μάτια Του, θα σε μεταφέρει σ’ ένα μέρος εκτός της εκκλησίας, σ’ ένα μέρος μακριά από το κέντρο του έργου Του· αν μη τι άλλο, θα ενεργήσει έτσι ώστε να μην μπορεί να σε βλέπει κατά την περίοδο του έργου Του —ο Θεός δεν θα θέλει να σε βλέπει πια. Αν διαπράξεις κακό σε τέτοιο βαθμό και φτάσεις σ’ αυτό το σημείο, τότε δεν έχεις καμία ελπίδα να σωθείς. Καταλάβατε; (Ναι.)

Η σημερινή συναναστροφή είχε να κάνει με το θέμα της εγκατάλειψης των φραγμών που υπάρχουν ανάμεσα σ’ έναν άνθρωπο και τον Θεό και της εχθρικότητάς του απέναντι στον Θεό. Είτε εκθέτει τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες των ανθρώπων σχετικά με τον Θεό είτε εκθέτει τις στάσεις τους απέναντι στον Θεό είτε συναναστρέφεται πάνω στο πώς ακριβώς και με ποιους τρόπους εκτελεί ο Θεός το έργο Του στους ανθρώπους, σε κάθε περίπτωση, όλα αυτά σε τελική ανάλυση λένε στους ανθρώπους το εξής: Η σωστή άποψη που οφείλουν περισσότερο να διατηρούν απέναντι στο έργο του Θεού είναι ν’ αποδέχονται την κρίση και την παίδευση του Θεού και να υποτάσσονται σ’ αυτές, καθώς και ν’ αποδέχονται τα λόγια του Θεού και κάθε αλήθεια-αρχή που τους παρέχει, αντί ν’ απομακρύνονται από τον Θεό. Όποτε κάνουν κάτι, θα πρέπει ν’ αναζητούν τις αλήθεια-αρχές και ν’ ασκούνται σύμφωνα με αυτές και να επιδιώκουν την είσοδο στην αλήθεια-πραγματικότητα, αντί να καταβάλλουν προσπάθεια για την εξωτερική τους συμπεριφορά ή για να υποφέρουν κακουχίες και να πληρώνουν ένα τίμημα εξωτερικά και, ασφαλώς, αντί να παγιδεύονται στις δικές τους αντιλήψεις και φαντασιοκοπίες και να τις μεγαλοποιούν. Σε τελική ανάλυση, όποιες κι αν είναι οι αντιλήψεις σου και οι φαντασιοκοπίες σου σχετικά με τον Θεό, το αποτέλεσμα που επιδιώκει να πετύχει ο Θεός με το έργο Του είναι να θεμελιώσει τα λόγια Του και την αλήθεια στους ανθρώπους, να τους δώσει τη δυνατότητα να έχουν αλήθεια-αρχές για ν’ ακολουθούν, και να τηρούν αυτές τις αλήθεια-αρχές σε οτιδήποτε αντιμετωπίζουν στην καθημερινή τους ζωή και στο μονοπάτι ύπαρξής τους· αυτό είναι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα του έργου του Θεού. Το τελικό αποτέλεσμα που επιτυγχάνει το έργο του Θεού είναι ότι η αλήθεια γίνεται η πραγματικότητα των ανθρώπων και η ζωή των ανθρώπων, αντί να τα πετύχει Εκείνος όλα αυτά σύμφωνα με τις αντιλήψεις και τις φαντασιοκοπίες των ανθρώπων. Το καταλαβαίνετε αυτό, έτσι δεν είναι; Λίγο πολύ, συναναστραφήκαμε αρκετά πάνω σ’ αυτά τα θέματα, έτσι δεν είναι; (Ναι.) Τότε, σ’ αυτό το σημείο ολοκληρώνεται η σημερινή μας συναναστροφή. Γεια σας!

8 Ιουλίου 2023