Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ομιλίες του Χριστού των Εσχάτων Ημερών (Ανθολογία)

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Μια ανθολογία από τα δέκα κείμενα του λόγου του Θεού σχετικά με «Έργο και είσοδος»

1. Από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να ακολουθούν το σωστό μονοπάτι της ζωής, υπάρχουν πολλά πράγματα τα οποία παραμένουν ασαφή. Είναι ακόμα σε πλήρη σύγχυση σχετικά με το έργο του Θεού και με το πόσο έργο πρέπει να κάνουν οι ίδιοι. Αυτό οφείλεται, από τη μία, στην απόκλιση που υπάρχει ανάμεσα στην εμπειρία τους και στα όρια της ικανότητάς τους να λαμβάνουν. Από την άλλη, οφείλεται στο γεγονός ότι το έργο του Θεού δεν έχει φέρει ακόμα τους ανθρώπους σε αυτό το στάδιο. Συνεπώς, όλοι αμφιταλαντεύονται σχετικά με τα περισσότερα πνευματικά ζητήματα. Όχι μόνο δεν έχετε ξεκαθαρίσει σε τι πρέπει να εισέλθετε, αλλά είστε ακόμα περισσότερο αδαείς σχετικά με το έργο του Θεού. Αυτό είναι κάτι περισσότερο από απλώς ένα θέμα των ατελειών σας: Πρόκειται για ένα τεράστιο μειονέκτημα όλων των θρήσκων. Σε αυτό εντοπίζεται ο σημαντικότερος λόγος που οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον Θεό, οπότε αυτό το μειονέκτημα αποτελεί ένα κοινό ελάττωμα όλων εκείνων που Τον αναζητούν. Κανένας δεν έχει γνωρίσει ποτέ τον Θεό ούτε έχει δει ποτέ το πραγματικό Του πρόσωπο. Εξαιτίας αυτού, το έργο του Θεού γίνεται τόσο κοπιαστικό όπως το να κινείς βουνά ή να στραγγίζεις τη θάλασσα. Πόσοι έχουν θυσιάσει τη ζωή τους για το έργο του Θεού; Πόσοι έχουν εξοβελιστεί λόγω του έργου Του; Πόσοι έχουν βασανιστεί μέχρι θανάτου για χάρη του έργου Του; Πόσοι, με τα μάτια γεμάτα δάκρυα αγάπης για τον Θεό, πέθαναν αδίκως; Πόσοι ήρθαν αντιμέτωποι με βάρβαρους και απάνθρωπους διωγμούς; … Αυτές οι τραγωδίες που συνέβησαν, δεν οφείλονται όλες στην έλλειψη γνώσης των ανθρώπων για τον Θεό; Πώς θα μπορούσε κάποιος που δεν γνωρίζει τον Θεό, να έχει το θράσος να εμφανιστεί ενώπιόν Του; Πώς θα μπορούσε κάποιος που πιστεύει στον Θεό, αλλά παρόλα αυτά τον καταδιώκει, να έχει το θράσος να εμφανιστεί ενώπιόν Του; Δεν πρόκειται για ανεπάρκειες που χαρακτηρίζουν αποκλειστικά τους θρήσκους, αλλά για ανεπάρκειες που είναι κοινές και σ’ εσάς και σ’ αυτούς. Οι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό χωρίς να τον γνωρίζουν. Γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο, δεν λατρεύουν τον Θεό με την καρδιά τους και δεν έχουν τον φόβο Του Θεού μέσα στην καρδιά τους. Υπάρχουν ακόμα και εκείνοι που, με τυμπανοκρουσίες, τελούν το έργο που οι ίδιοι οραματίζονται μέσα σ’ αυτό το ρεύμα, και κάνουν το έργο του Θεού σύμφωνα με τις δικές τους απαιτήσεις και υπερβολικές επιθυμίες. Πολλοί ενεργούν με ακρότητες, χωρίς καμία εκτίμηση για τον Θεό, ακολουθώντας μόνο τη δική τους βούληση. Όλοι αυτοί δεν αποτελούν τέλεια προσωποποίηση της εγωιστικής καρδιάς των ανθρώπων; Δεν εκδηλώνουν το πλεόνασμα της απάτης που κατέχουν οι άνθρωποι; Οι άνθρωποι μπορεί όντως να είναι εξόχως ευφυείς, όμως πώς είναι δυνατόν τα χαρίσματά τους να υποκαθιστούν το έργο του Θεού; Οι άνθρωποι μπορεί όντως να νοιάζονται για τα βάρη του Θεού, όμως δεν μπορούν να ενεργούν τόσο εγωιστικά. Είναι οι πράξεις των ανθρώπων πραγματικά θεϊκές; Μπορεί να είναι κανείς απολύτως βέβαιος; Για να γίνει κανείς μάρτυρας του Θεού, για να κληρονομήσει τη δόξα Του — εδώ ο Θεός κάνει μια εξαίρεση και ανυψώνει τους ανθρώπους. Πώς θα μπορούσαν να το αξίζουν; Το έργο του Θεού έχει μόλις ξεκινήσει, τα λόγια Του έχουν μόλις αρχίσει να εκφέρονται. Σε αυτό το σημείο, οι άνθρωποι νιώθουν καλά με τον εαυτό τους. Αυτό και μόνο δεν επιβάλει την ταπείνωση; Καταλαβαίνουν ελάχιστα πράγματα. Ακόμα και οι πιο χαρισματικοί θεωρητικοί, οι πιο εύγλωττοι ρήτορες, δεν μπορούν να περιγράψουν στο σύνολό της την αφθονία του Θεού, πόσο μάλλον εσείς. Καλά θα κάνατε να μη βάζετε τη δική σας αξία πιο ψηλά από τους ουρανούς, αλλά να θεωρείτε τον εαυτό σας ότι είναι πιο χαμηλά και από τον πιο ασήμαντο από εκείνους τους λογικούς ανθρώπους που αναζητούν την αγάπη για τον Θεό. Αυτό είναι το μονοπάτι απ’ όπου θα εισέλθετε για να βλέπετε τον εαυτό σας με διαφορά πιο μικρό από όλους τους άλλους. Γιατί νομίζετε ότι είστε τόσο ψηλά; Γιατί έχετε τον εαυτό σας σε τόσο μεγάλη εκτίμηση; Στο μεγάλο ταξίδι της ζωής, δεν έχετε κάνει παρά μόνο τα πρώτα λίγα βήματα. Το μόνο που βλέπετε είναι το χέρι του Θεού, όχι ολόκληρο τον Θεό. Είναι επιβεβλημένο να δείτε περισσότερο από το έργο του Θεού, να ανακαλύψετε περισσότερα από αυτά στα οποία πρέπει να εισέλθετε, επειδή δεν έχετε αλλάξει παρά ελάχιστα.

από «Έργο και είσοδος (1)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

2. Το έργο του Θεού για την κατεργασία του ανθρώπου[1] και τη μεταμόρφωση της διάθεσης του ανθρώπου δεν σταματάει ποτέ, επειδή οι άνθρωποι είναι ανεπαρκείς σε πάρα πολλά και υπολείπονται κατά πολύ από τα πρότυπα που θέτει ο Θεός. Συνεπώς, μπορεί να ειπωθεί ότι στα μάτια του Θεού θα είστε για πάντα σαν νεογέννητα μωρά, έχοντας ελάχιστα από τα στοιχεία που Τον ικανοποιούν, επειδή δεν είστε τίποτε άλλο παρά πλάσματα στα χέρια του Θεού. Αν κάποιος υποπέσει στην αυταρέσκεια, δεν θα γίνει απεχθής για τον Θεό; Το να λέτε ότι μπορείτε να ικανοποιήσετε τον Θεό σήμερα είναι το να μιλάτε από την περιορισμένη οπτική του σαρκικού σώματός σας· αν στ' αλήθεια βρισκόσασταν σε αναμέτρηση με τον Θεό, θα βγαίνετε πάντοτε χαμένοι από το πεδίο της μάχης. Η σάρκα του ανθρώπου δεν έχει καταφέρει να νικήσει ούτε μία φορά. Μόνο μέσα από το έργο του Αγίου Πνεύματος έχει τη δυνατότητα ο άνθρωπος να αποκτήσει αντισταθμιστικά χαρακτηριστικά. Στην πραγματικότητα, από τις μυριάδες των όσων έχει δημιουργήσει ο Θεός, ο άνθρωπος είναι το πιο ασήμαντο. Παρόλο που είναι κύριος των πάντων, ο άνθρωπος είναι ο μόνος ανάμεσα τους που υπόκειται στον δόλο του Σατανά, ο μόνος που πέφτει θύμα της διαφθοράς του Σατανά με άπειρους τρόπους. Ο άνθρωπος δεν ήταν ποτέ κυρίαρχος του εαυτού του. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζούνε υπό την αχρεία σφαίρα επιρροής του Σατανά και γίνονται αντικείμενα της χλεύης του. Τους κοροϊδεύει με τον έναν και με τον άλλον τρόπο, σε σημείο που να γίνονται ζωντανοί-νεκροί, υπομένοντας κάθε μεταστροφή, κάθε κακουχία στον κόσμο των ανθρώπων. Και αφού παίξει μαζί τους, ο Σατανάς βάζει ένα τέλος στο πεπρωμένο τους. Έτσι, οι άνθρωποι περνάνε όλη τους τη ζωή μέσα στη θολούρα και τη σύγχυση, ανήμποροι να απολαύσουν έστω και για μία φορά όλα τα ωραία πράγματα που έχει προετοιμάσει γι’ αυτούς ο Θεός. Αντιθέτως, καταστρέφονται από τον Σατανά και γίνονται κουρέλια. Σήμερα είναι τόσο εξασθενισμένοι και ράθυμοι που απλώς δεν έχουν καμία διάθεση να προσέξουν το έργο του Θεού. Αν οι άνθρωποι δεν έχουν τη διάθεση να προσέξουν το έργο του Θεού, η εμπειρία τους είναι καταδικασμένη να παραμένει για πάντα αποσπασματική και ημιτελής, ενώ η είσοδός τους θα παραμείνει για πάντα ένας κενός χώρος. Στις χιλιάδες χρόνια που έχουν περάσει από τότε που ο Θεός ήρθε σε αυτόν τον κόσμο, πολλοί με μεγαλόπνοα ιδεώδη χρησιμοποιήθηκαν από τον Θεό για να εργαστούν για Εκείνον μέσα στην πάροδο του χρόνου· όμως αυτοί που γνωρίζουν το έργο Του είναι τόσο λίγοι, που είναι σχεδόν ανύπαρκτοι. Γι’ αυτόν τον λόγο, αμέτρητοι είναι αυτοί που διατηρούν μια στάση αντίστασης απέναντι στον Θεό, ενώ ταυτόχρονα εργάζονται για Εκείνον, γιατί, αντί να κάνουν το έργο Του, στην ουσία κάνουν ανθρώπινο έργο από μια θέση που τους έδωσε ο Θεός. Μπορεί αυτό να ονομαστεί έργο; Πώς μπορούν να εισέλθουν; Η ανθρωπότητα πήρε τη χάρη του Θεού και την έθαψε. Εξαιτίας αυτού, με την πάροδο των γενεών, αυτοί που κάνουν το έργο του Θεού έχουν ελάχιστη είσοδο. Απλούστατα δεν λένε ότι γνωρίζουν το έργο του Θεού, επειδή κατανοούν ελάχιστα από τη σοφία του Θεού. Μπορεί να ειπωθεί ότι, παρόλο που υπάρχουν πολλοί που υπηρέτησαν τον Θεό, δεν έχουν καταφέρει να καταλάβουν την ύψιστη θέση Του, γι’ αυτό έχουν όλοι παρουσιαστεί οι ίδιοι σαν θεός, ώστε να τους λατρεύουν οι άλλοι.

από «Έργο και είσοδος (1)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

3. Όταν ακούει να μιλάνε για έργο, ο άνθρωπος πιστεύει πως έργο σημαίνει να τρέχει εδώ κι εκεί για τον Θεό, να κηρύττει παντού και να δαπανά για τον Θεό. Παρόλο που αυτή η πεποίθηση είναι σωστή, είναι υπερβολικά μονόπλευρη. Αυτό που ο Θεός ζητάει από τον άνθρωπο, δεν είναι μόνο να πηγαίνει παντού για τον Θεό. Είναι περισσότερο η διακονία κι η τροφοδότηση του πνεύματος. Πολλοί αδελφοί και αδελφές δεν αναλογίστηκαν ποτέ το έργο τους για τον Θεό, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας, επειδή το έργο, έτσι όπως το αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος, έρχεται σε αντίφαση με αυτό που ζητάει ο Θεός. Συνεπώς, ο άνθρωπος ποσώς ενδιαφέρεται για την ουσία του έργου, και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που η είσοδος του ανθρώπου είναι επίσης αρκετά μονόπλευρη. Όλοι εσείς θα πρέπει να ξεκινήσετε να εισέρχεστε δουλεύοντας για τον Θεό, ώστε να μπορέσετε να βιώσετε καλύτερα όλες τις πτυχές της εισόδου. Σε αυτό θα πρέπει να εισέλθετε. Έργο δεν είναι να τρέχετε εδώ κι εκεί για τον Θεό. Το έργο αφορά στο κατά πόσο η ζωή και τα βιώματα του ανθρώπου είναι αρεστά στον Θεό. Έργο είναι να χρησιμοποιεί ο άνθρωπος την αφοσίωσή του στον Θεό και τις γνώσεις που έχει για τον Θεό, ώστε να μαρτυρεί τον Θεό και να συνδράμει τον άνθρωπο. Αυτή είναι η ευθύνη του ανθρώπου και αυτό πρέπει να συνειδητοποιήσει. Με άλλα λόγια, η είσοδός σας είναι το έργο σας. Αποζητάτε να εισέλθετε κατά τη διάρκεια του έργου σας για τον Θεό. Εμπειρία του Θεού δεν είναι μόνο η ικανότητα να τρώτε και να πίνετε από τον λόγο Του. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να μπορείτε να μαρτυρείτε τον Θεό, να υπηρετείτε τον Θεό και να συνδράμετε και τροφοδοτείτε τον άνθρωπο. Αυτό είναι το έργο και η είσοδός σας, αυτό θα πρέπει να επιτύχει κάθε άνθρωπος. Είναι πολλοί αυτοί που εστιάζουν μόνο στα ταξίδια τους εδώ κι εκεί για τον Θεό και κηρύττουν σε όλα τα μήκη και πλάτη, όμως παραβλέπουν την προσωπική τους εμπειρία και αμελούν την είσοδό τους στην πνευματική ζωή. Αυτό είναι που κάνει όλους εκείνους που υπηρετούν τον Θεό να γίνονται εκείνοι που του αντιτάσσονται. Τόσα χρόνια, εκείνοι που υπηρετούν τον Θεό και συνδράμουν τον άνθρωπο απλώς θεωρούν το έργο και το κήρυγμα ως είσοδο, αλλά κανένας τους δεν αντιλαμβάνεται την προσωπική του πνευματική εμπειρία ως μια σημαντική είσοδο. Αντιθέτως, βασίζονται στη διαφώτιση από το έργο του Αγίου Πνεύματος για να διδάξουν τους άλλους. Όταν κηρύττουν, έχουν βαριά ευθύνη και λαμβάνουν το έργο του Αγίου Πνεύματος και μέσα από αυτό κάνουν να ακούγεται η φωνή του Αγίου Πνεύματος. Εκείνη τη στιγμή, όσοι κάνουν έργο νιώθουν αυταρέσκεια και αυτοϊκανοποίηση, ωσάν το έργο του Αγίου Πνεύματος να ήταν προσωπική τους πνευματική εμπειρία. Νιώθουν ότι όλα τα λόγια που λένε εκείνη τη στιγμή είναι δικά τους και, επίσης, είναι σαν η προσωπική τους εμπειρία τους να μην είναι τόσο ξεκάθαρη όσο την περιγράφουν. Επιπλέον, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα τι να πούνε πριν μιλήσουν, αλλά όταν το Άγιο Πνεύμα εργάζεται μέσα τους, βγάζουν μια αδιάλειπτη και συνεχή ροή λόγων. Αφότου κήρυξες μία φορά με αυτόν τον τρόπο, τώρα νιώθεις ότι το πραγματικό ανάστημά σου δεν είναι και τόσο μικρό όσο νόμιζες. Αφότου το Άγιο Πνεύμα εργαστεί με τον ίδιο τρόπο μέσα σου αρκετές φορές, πείθεσαι ότι έχεις ήδη ανάστημα και λανθασμένα πιστεύεις ότι το έργο του Αγίου Πνεύματος είναι η δικιά σου είσοδος και το δικό σου είναι. Όταν έχεις αυτήν την εμπειρία κατ’ εξακολούθηση, χαλαρώνεις σχετικά με τη δική σου είσοδο. Τότε γίνεσαι οκνηρός χωρίς να το συνειδητοποιείς και δεν δίνεις καμία σημασία στη δική σου είσοδο. Συνεπώς, όταν συνδράμεις τους άλλους, πρέπει να κάνεις σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στο δικό σου ανάστημα και στο έργο του Αγίου Πνεύματος. Αυτό θα διευκολύνει περισσότερο την είσοδό σου και θα ωφελήσει περισσότερο την εμπειρία σου. Όταν ο άνθρωπος βλέπει το έργο του Αγίου Πνεύματος ως προσωπική του εμπειρία, αρχίζει ο εκφυλισμός του. Γι’ αυτό, όποιο καθήκον κι αν εκτελείτε, οφείλετε να θεωρείτε την είσοδό σας ως ένα βασικό μάθημα.

από «Έργο και είσοδος (2)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

4. Το έργο σας είναι να εκπληρώνετε το θέλημα του Θεού, να φέρνετε όλους όσους επιθυμεί η καρδιά του Θεού ενώπιόν Του, να φέρνετε τον άνθρωπο στον Θεό και να παρουσιάζετε το έργο του Αγίου Πνεύματος και την καθοδήγηση του Θεού στον άνθρωπο, ούτως ώστε να φτάσουν στην τελειότητα οι καρποί από το έργο του Θεού. Γι’ αυτόν τον λόγο, είναι επιβεβλημένο να κατανοήσετε την ουσία του έργου. Από τη στιγμή που ένας χρησιμοποιήθηκε από τον Θεό, όλοι οι άνθρωποι είναι άξιοι να εργαστούν για τον Θεό, όλοι έχουν την ευκαιρία να χρησιμοποιηθούν από το Άγιο Πνεύμα. Ωστόσο, υπάρχει ένα σημείο το οποίο πρέπει να κατανοήσετε: όταν ο άνθρωπος κάνει το έργο του Θεού, έχει τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί από τον Θεό, αλλά αυτό που λέει και γνωρίζει ο άνθρωπος δεν είναι εντελώς το ανάστημά του. Μπορείτε μόνο να αναγνωρίσετε τις ελλείψεις του έργου σας και να λάβετε μεγαλύτερη διαφώτιση από το Άγιο Πνεύμα, ώστε να έχετε τη δυνατότητα να κερδίσετε καλύτερη είσοδο στο έργο σας. Αν ο άνθρωπος θεωρεί ότι η καθοδήγηση του Θεού είναι δική του είσοδος, η οποία είναι έμφυτη στον άνθρωπο, τότε δεν υπάρχει καμία προοπτική να μεγαλώσει το ανάστημα του ανθρώπου. Το Άγιο Πνεύμα διαφωτίζει στον άνθρωπο όταν αυτός είναι σε φυσιολογική κατάσταση. Σε αυτήν την περίπτωση, ο άνθρωπος συχνά νομίζει λανθασμένα ότι η διαφώτιση που λαμβάνει είναι το δικό του πραγματικό ανάστημα, επειδή το Άγιο Πνεύμα διαφωτίζει με πολύ φυσιολογικό τρόπο: αξιοποιεί οτιδήποτε είναι έμφυτο στον άνθρωπο. Όταν ο άνθρωπος εργάζεται και μιλάει, ή όταν προσεύχεται με πνευματική προσήλωση, η αλήθεια θα λάμψει ξαφνικά μπροστά του. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που βλέπει είναι μόνο η διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος (φυσικά, αυτό έχει να κάνει και με τη συνεργασία του ανθρώπου), και όχι το αληθινό ανάστημα του ανθρώπου. Μετά από μια περίοδο εμπειριών, κατά την οποία ο άνθρωπος αντιμετωπίζει πολυάριθμες πραγματικές δυσκολίες, το αληθινό ανάστημα του ανθρώπου γίνεται εμφανές υπό τέτοιες συνθήκες. Μόνο τότε ο άνθρωπος ανακαλύπτει ότι το ανάστημά του δεν είναι και τόσο μεγάλο και βγαίνουν στην επιφάνεια ο εγωισμός, οι προσωπικές του βλέψεις και η απληστία του. Μόνο μετά από πολλούς κύκλους τέτοιων εμπειριών, θα καταλάβουν πολλοί απ’ αυτούς που βίωσαν την αφύπνιση του πνεύματός τους ότι δεν ήταν η δική τους πραγματικότητα αυτή στο παρελθόν, αλλά μια στιγμιαία διαφώτιση από το Άγιο Πνεύμα, και το μόνο που έκανε ο άνθρωπος ήταν να λάβει τη φώτιση. Όταν το Άγιο Πνεύμα διαφωτίζει τον άνθρωπο για να κατανοήσει αυτός την αλήθεια, αυτό γίνεται συχνά με σαφή και ευκρινή τρόπο, χωρίς συγκεκριμένο πλαίσιο. Αυτό σημαίνει ότι το Άγιο Πνεύμα δεν ενσωματώνει τις δυσκολίες του ανθρώπου σ’ αυτήν την αποκάλυψη, παρά μόνον αποκαλύπτει άμεσα την αλήθεια. Όταν ο άνθρωπος αντιμετωπίζει δυσκολίες με την είσοδό του, τότε ενσωματώνει τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος και αυτό γίνεται η πραγματική εμπειρία του. […] Συνεπώς, όταν λαμβάνετε το έργο του Αγίου Πνεύματος, οφείλετε να εστιάζετε ταυτόχρονα και στην είσοδό σας, βλέποντας ακριβώς πιο είναι το έργο του Αγίου Πνεύματος και ποια είναι η δική σας είσοδος, και ενσωματώνοντας το έργο του Αγίου Πνεύματος στην είσοδό σας. Έτσι, θα μπορέσετε να φτάσετε καλύτερα στην τελείωση μέσω Αυτού και θα επιτρέψετε στην ουσία του έργου του Αγίου Πνεύματος να σφυρηλατηθεί μέσα σας. Κατά τη διάρκεια της εμπειρίας σας από το έργο του Αγίου Πνεύματος, θα μπορέσετε να γνωρίσετε το Άγιο Πνεύμα, όπως και τον εαυτό σας, και εν μέσω των πολυάριθμων περιστατικών ακραίου πόνου, θα αναπτύξετε μια κανονική σχέση με τον Θεό και αυτή η σχέση θα ενισχύεται μέρα με τη μέρα. Μετά από αμέτρητα περιστατικά κλαδέματος και εξευγενισμού, θα αναπτύξετε μια πραγματική αγάπη για τον Θεό. Γι’ αυτό πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι ο πόνος, τα χτυπήματα κι οι δοκιμασίες δεν υπάρχουν για να σας αποθαρρύνουν. Αυτό που είναι τρομακτικό είναι να έχετε μόνο το έργο του Αγίου Πνεύματος, αλλά όχι την είσοδό σας. Όταν έρθει η ημέρα της ολοκλήρωσης του έργου του Θεού, θα έχετε κοπιάσει για το τίποτα. Παρόλο που θα έχετε βιώσει το έργο του Θεού, δεν θα έχετε καταφέρει να γνωρίσετε το Άγιο Πνεύμα ή να έχετε τη δική σας είσοδο. Η διαφώτιση του ανθρώπου από το Άγιο Πνεύμα δεν έρχεται για να διατηρήσει το πάθος του ανθρώπου. Έρχεται για να ανοίξει μια οδό για την είσοδο του κάθε ανθρώπου, καθώς και για να επιτρέψει στον άνθρωπο να γνωρίσει το Άγιο Πνεύμα και μέσω αυτού να αναπτύξει μια καρδιά ευλάβειας και λατρείας για τον Θεό.

από «Έργο και είσοδος (2)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

5. Ο Θεός έχει εμπιστευτεί πολλά στους ανθρώπους και έχει, επίσης, μιλήσει με άπειρους τρόπους για την είσοδό τους. Όμως, επειδή το επίπεδο των ανθρώπων είναι σημαντικά χαμηλό, πολλά από τα λόγια του Θεού δεν έχουν καταφέρει να ριζώσουν. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι που το επίπεδο τους είναι χαμηλό, όπως η διαφθορά της ανθρώπινης σκέψης και ηθικής, καθώς και η έλλειψη κατάλληλης ανατροφής· οι φεουδαρχικές δεισιδαιμονίες που έχουν καταλάβει σοβαρά την καρδιά του ανθρώπου· οι εκμαυλισμένοι και παρακμιακοί τρόποι ζωής που έχουν προκαλέσει πολλά δεινά στις πιο βαθιές πτυχές της ανθρώπινης καρδιάς· μια επιδερμική αντίληψη περί πολιτισμικής γνώσης, με σχεδόν το ενενήντα οκτώ τοις εκατό των ανθρώπων να μην έχουν λάβει καμία εκπαίδευση σχετικά με την πολιτισμική γνώση και, επιπροσθέτως, πολύ λίγοι να λαμβάνουν υψηλότερου επιπέδου πολιτισμική εκπαίδευση. Συνεπώς, οι άνθρωποι δεν έχουν ουσιαστικά καμία ιδέα για το τι εννοεί ο Θεός ή το Πνεύμα, παρά έχουν μόνο μια αόριστη και ασαφή εικόνα για τον Θεό, την οποία απέκτησαν μέσα από τις δεισιδαιμονίες της φεουδαρχίας. Η ολέθρια επιρροή που έχει ασκήσει «το μεγαλόπνοο πνεύμα του εθνικισμού» επί χιλιάδες χρόνια κι έχει ριζώσει για τα καλά στις καρδιές των ανθρώπων, καθώς και ο φεουδαρχικός τρόπος σκέψης, ο οποίος δεσμεύει και αλυσοδένει τους ανθρώπους, αφήνοντάς τους χωρίς την παραμικρή ελευθερία, χωρίς θέληση για αγώνα ή επιμονή, χωρίς επιθυμία για πρόοδο, παραμένοντας, αντιθέτως, παθητικοί και οπισθοδρομικοί, με μια παγιωμένη νοοτροπία δούλου, και ούτω καθεξής — αυτοί οι αντικειμενικοί παράγοντες έχουν μεταδώσει μια ανεξίτηλα βρωμερή και αποκρουστική χροιά στην ιδεολογική κατάσταση, τα ιδανικά, το ήθος και τη διάθεση των ανθρώπων. Θα έλεγε κανείς ότι οι άνθρωποι είναι σαν να ζουν σε έναν τρομοκρατικό κόσμο του σκότους, τον οποίον κανένας τους δεν προσπαθεί να υπερβεί, και κανένας τους δεν σκέφτεται να μεταβεί σε έναν ιδανικό κόσμο. Αντιθέτως, είναι ευχαριστημένοι με το ριζικό τους να περνάνε τις ημέρες τους γεννώντας και μεγαλώνοντας παιδιά, πασχίζοντας, ιδρώνοντας, τρέχοντας για τις δουλειές τους, ονειρευόμενοι μια άνετη και ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή με συζυγική στοργή, αξιολάτρευτα παιδιά και ευδαιμονία στη δύση της ζωής τους, καθώς θα βιώνουν ειρηνικά τη ζωή τους… Επί δεκάδες, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες χρόνια μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι κατασπαταλούν τον χρόνο τους με αυτόν τον τρόπο, χωρίς κανένας να δημιουργεί μια τέλεια ζωή, με μοναδικό σκοπό τους την αλληλοσφαγή σ’ αυτόν τον σκοτεινό κόσμο, τον αγώνα για φήμη και πλούτη και τις δολοπλοκίες του ενός για τον άλλο. Ποιος έχει επιδιώξει ποτέ να εκπληρώσει το θέλημα του Θεού; Έχει δώσει ποτέ κανείς βάση στο έργο του Θεού; Όλα τα στοιχεία των ανθρώπων που έχουν καταληφθεί από την επιρροή του σκότους, έχουν από καιρό γίνει ανθρώπινη φύση, οπότε είναι αρκετά δύσκολο να πραγματοποιηθεί το έργο του Θεού, και οι άνθρωποι έχουν ακόμα λιγότερα αποθέματα καρδιάς για να δίνουν προσοχή σ’ αυτά που τους έχει εμπιστευτεί σήμερα ο Θεός.

από «Έργο και είσοδος (3)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

6. Κατά την πορεία της εισόδου του ανθρώπου, η ζωή είναι πάντοτε βαρετή, γεμάτη από μονότονα στοιχεία της πνευματικής ζωής, όπως κάποια προσευχή, η βρώση και η πόση των λόγων του Θεού ή οι συγκεντρώσεις, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να νιώθουν συνεχώς ότι η πίστη στον Θεό δεν αποφέρει κάποια σπουδαία απόλαυση. Αυτού του είδους οι πνευματικές δραστηριότητες πραγματοποιούνται πάντοτε βάσει της αρχικής διάθεσης της ανθρώπινη φύσης, η οποία έχει διαφθαρεί από τον Σατανά. Παρόλο που οι άνθρωποι μπορούν να λαμβάνουν, ορισμένες φορές, τη διαφώτιση του Αγίου Πνεύματος, ο αρχικός τρόπος σκέψης, η διάθεση και ο τρόπος ζωής τους είναι συνήθειες που είναι ακόμα ριζωμένες μέσα τους, οπότε η φύση τους παραμένει αμετάβλητη. Οι δεισιδαιμονικές δραστηριότητες, στις οποίες επιδίδονται οι άνθρωποι, είναι αυτό που απεχθάνεται ο Θεός πάνω απ’ όλα, όμως πολλοί άνθρωποι είναι ακόμα ανίκανοι να απαλλαχτούν απ’ αυτές, καθώς πιστεύουν ότι αυτές οι δεισιδαιμονικές δραστηριότητες έχουν θεσπιστεί από τον Θεό, και μέχρι σήμερα δεν έχουν ακόμα καταφέρει να τις αποβάλλουν πλήρως. Τέτοιου είδους στοιχεία είναι οι διευθετήσεις που κάνουν οι νέοι για τις γαμήλιες δεξιώσεις και τα προικιά· χρηματικά δώρα, γεύματα και άλλοι παρόμοιοι τρόποι με τους οποίους γιορτάζονται χαρμόσυνες περιστάσεις· αρχαία τελετουργικά που έχουν περάσει από γενιά σε γενιά· όλες οι ανούσιες δεισιδαιμονικές δραστηριότητες που πραγματοποιούνται για τους νεκρούς και την κηδεία τους: αυτά τα απεχθάνεται ακόμα περισσότερο ο Θεός. Ακόμα και η ημέρα λατρείας (συμπεριλαμβανομένου του Σαββάτου που τηρεί ο θρησκευτικός κόσμος) είναι απεχθής σ’ Εκείνον. Ο Θεός επίσης περιφρονεί και απορρίπτει, ακόμα περισσότερο, τις κοινωνικές σχέσεις και τις εγκόσμιες αλληλεπιδράσεις μεταξύ των ανθρώπων. Ακόμα και η Γιορτή της Άνοιξης και τα Χριστούγεννα, τα οποία τα γνωρίζουν όλοι, δεν έχουν θεσπιστεί από τον Θεό, πόσο μάλλον τα παιχνίδια και οι στολισμοί (δίστιχα, βασιλόπιτα, πυροτεχνήματα, φαναράκια, χριστουγεννιάτικα δώρα, χριστουγεννιάτικα πάρτι και η Θεία Κοινωνία) γι’ αυτές τις γιορτές, δεν αποτελούν είδωλα στο μυαλό των ανθρώπων; Η θεία Ευχαριστία την Κυριακή, το κρασί και το καθαρό λινό είναι ακόμα πιο εμφατικά είδωλα. Όλες οι παραδοσιακές γιορτές που είναι δημοφιλείς στην Κίνα, όπως η ημέρα Ανύψωσης του Κεφαλιού του Δράκου, η Γιορτή της Βάρκας του Δράκου, η Γιορτή του Μεσοφθινοπώρου, η Γιορτή του Χυλού Λάμπα και η Πρωτοχρονιά, καθώς και οι γιορτές στον θρησκευόμενο κόσμο, όπως το Πάσχα, τα Θεοφάνεια και τα Χριστούγεννα, όλες αυτές οι αβάσιμες γιορτές έχουν θεσπιστεί και περάσει από γενιά σε γενιά, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, μέσω πολλών ανθρώπων, και είναι ολότελα ασύμβατες με το ανθρώπινο είδος που δημιούργησε ο Θεός. Είναι η αχαλίνωτη φαντασία και οι εφευρετικές αντιλήψεις των ανθρώπων που έχουν δώσει τη δυνατότητα σ’ αυτές τις παραδόσεις να επιβιώσουν μέχρι σήμερα. Δείχνουν να μην έχουν ψεγάδια, αλλά είναι στην ουσία παιχνίδια που παίζει ο Σατανάς στους ανθρώπους. Όσο μεγαλύτερος συνωστισμός από Σατανάδες επικρατεί σ’ ένα μέρος, και όσο πιο παρωχημένο και οπισθοδρομικό είναι αυτό το μέρος, τόσο πιο παγιωμένα είναι τα φεουδαρχικά του έθιμα. Αυτά τα στοιχεία κρατούν σφιχτά δεμένους τους ανθρώπους, και δεν αφήνουν κανένα απολύτως περιθώριο για κίνηση. Πολλές από τις γιορτές στον θρησκευόμενο κόσμο δείχνουν ότι έχουν μεγάλη αυθεντικότητα και ότι λειτουργούν ως γέφυρα για το έργο του Θεού, αλλά στην πραγματικότητα είναι τα αόρατα δεσμά με τα οποία ο Σατανάς δεσμεύει τους ανθρώπους για να μη γνωρίσουν τον Θεό· είναι όλα πονηρά τεχνάσματα του Σατανά. Στην πραγματικότητα, όταν ολοκληρώνεται ένα στάδιο από το έργο του Θεού, Εκείνος έχει ήδη καταστρέψει τα εργαλεία και το ύφος εκείνου του χρονικού διαστήματος, χωρίς να αφήνει κανένα ίχνος. Οι «ευσεβείς πιστοί», ωστόσο, εξακολουθούν να λατρεύουν αυτά τα απτά υλικά αντικείμενα, ενώ ταυτόχρονα βάζουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους τα όσα έχει ο Θεός, χωρίς να τα μελετάνε περαιτέρω, δείχνουν ότι είναι γεμάτοι από την αγάπη του Θεού, ενώ στην πραγματικότητα Τον έχουν εδώ και πολύ καιρό πετάξει έξω από τον οίκο τους και έχουν βάλει επάνω στο τραπέζι τον Σατανά για να τον λατρεύουν. Εικονίσματα με τον Ιησού, τη σταύρωση, την Παναγία, τη Βάφτιση του Ιησού και τον Μυστικό δείπνο· οι άνθρωποι τα λατρεύουν σαν τον Κύριο των Ουρανών, ενώ επανειλημμένως αναφωνούν «ο Θεός Πατέρας». Δεν είναι όλα αυτά αστεία; Μέχρι σήμερα, πολλά παρόμοια ρητά και πρακτικές που έχουν περάσει από γενιά σε γενιά είναι μισητά στον Θεό. Αποτελούν ένα σοβαρό εμπόδιο για την εξέλιξη του έργου του Θεού και, επιπλέον, επιφέρουν τρομερές αναποδιές κατά την είσοδο των ανθρώπων. Αν αφήσουμε κατά μέρους τον βαθμό στον οποίον έχει διαφθείρει τους ανθρώπους ο Σατανάς, μέσα τους είναι γεμάτοι μέχρι επάνω με στοιχεία όπως τον νόμο του Γουίτνες Λι, τις εμπειρίες του Λόρενς, τις έρευνες του Γουότσμαν Νι και το έργο του Παύλου. Απλώς δεν υπάρχει κανένας τρόπος με τον οποίον να μπορεί ο Θεός να εργαστεί επάνω στους ανθρώπους, επειδή μέσα τους έχουν πάρα πολύ ατομικισμό, νόμους, κανόνες, κανονισμούς, συστήματα και άλλα τέτοια. Αυτά τα στοιχεία, μαζί με τις φεουδαρχικές δεισιδαιμονικές τάσεις των ανθρώπων, έχουν αιχμαλωτίσει και κατασπαράξει την ανθρωπότητα. Είναι σαν οι σκέψεις των ανθρώπων να είναι μια ενδιαφέρουσα έγχρωμη ταινία, η οποία αφηγείται ένα παραμύθι με φανταστικά όντα να καβαλάνε τα σύννεφα, τόσο ευφάνταστη που συναρπάζει τους ανθρώπους, αφήνοντάς τους σαστισμένους κι άφωνους. Για να πούμε την αλήθεια, το έργο που έχει έρθει για να επιτελέσει ο Θεός σήμερα αποσκοπεί κυρίως να αντιμετωπίσει και να διαλύσει τα δεισιδαιμονικά χαρακτηριστικά των ανθρωπίνων όντων και να μεταμορφώσει ολοσχερώς την πνευματική κατάστασή τους. Το έργο του Θεού δεν είναι αυτό που έχει περάσει από γενιά σε γενιά και έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα από τους ανθρώπους. Είναι ένα έργο που έχει ξεκινήσει ο ίδιος ο Θεός και ολοκληρώνεται από Εκείνον, χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε ανάγκη για να λειτουργήσει ως κληροδότημα κάποιου σπουδαίου πνευματικού ανθρώπου ή ως κληρονομιά οποιουδήποτε έργου αντιπροσωπευτικής φύσης, το οποίο πραγματοποίησε ο Θεός σε κάποια άλλη εποχή. Τα ανθρώπινα όντα δεν χρειάζεται να ασχολούνται με κανένα από αυτά τα πράγματα. Ο Θεός σήμερα έχει ένα διαφορετικό ύφος ομιλίας και έργου, οπότε γιατί θα πρέπει τα ανθρώπινα όντα να δημιουργούν προβλήματα στους εαυτούς τους; Αν οι άνθρωποι βαδίζουν το σημερινό μονοπάτι μέσα στο υφιστάμενο ρεύμα, ενώ συνεχίζουν την κληρονομιά των «προγόνων» τους, δεν θα φτάσουν ποτέ στον προορισμό τους. Ο Θεός νιώθει βαθιά αποστροφή γι’ αυτόν τον συγκεκριμένο τρόπο ανθρώπινης συμπεριφοράς, ακριβώς όπως απεχθάνεται τα έτη, τους μήνες και τις ημέρες του κόσμου των ανθρώπων.

από «Έργο και είσοδος (3)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

7. Ο καλύτερος τρόπος για να αλλάξει η ανθρώπινη διάθεση είναι να αντιστραφούν εκείνα τα τμήματα στα βάθη της καρδιάς των ανθρώπων που έχουν δηλητηριαστεί περισσότερο, ώστε να μπορέσουν οι άνθρωποι να ξεκινήσουν να αλλάζουν τον τρόπο σκέψης και το ήθος τους. Πρώτα απ’ όλα, οι άνθρωποι πρέπει να δουν ξεκάθαρα ότι όλες αυτές οι θρησκευτικές ιεροτελεστίες, οι θρησκευτικές δραστηριότητες, τα έτη, οι μήνες και οι γιορτές είναι όλα μισητά για τον Θεό. Πρέπει να σπάσουν τα δεσμά του φεουδαρχικού τρόπου σκέψης και να εξαλείψουν κάθε ίχνος της βαθιά ριζωμένης κλίσης τους προς τη δεισιδαιμονία. Όλα αυτά περιλαμβάνονται στην είσοδο της ανθρωπότητας. Πρέπει να κατανοήσετε γιατί ο Θεός οδηγεί την ανθρωπότητα έξω από τα εγκόσμια, καθώς και γιατί οδηγεί την ανθρωπότητα μακριά από κανόνες και κανονισμούς. Αυτή είναι η πύλη μέσα από την οποία θα εισέλθετε, και παρόλο που δεν έχουν καμία σχέση με την πνευματική εμπειρία σας, αυτά είναι τα μεγαλύτερα εμπόδια που σας αποκλείουν από την είσοδό, που σας αποκλείουν από τη γνώση του Θεού. Σχηματίζουν ένα δίχτυ που εγκλωβίζει τους ανθρώπους. Πολλοί διαβάζουν υπερβολικά πολύ τη Βίβλο και μπορούν ακόμα και να απαγγέλλουν απ’ έξω διάφορα εδάφια της Βίβλου. Κατά την είσοδό τους σήμερα, οι άνθρωποι ασυνείδητα χρησιμοποιούν τη Βίβλο για να μετράνε το έργο του Θεού, σαν να είναι η Βίβλος η βάση και η πηγή αυτού του σταδίου του έργου του Θεού. Όταν το έργο του Θεού συμβαδίζει με τη Βίβλο, οι άνθρωποι υποστηρίζουν ένθερμα το έργο του Θεού και Τον έχουν σε μεγαλύτερη υπόληψη. Όταν το έργο του Θεού δεν ταιριάζει με τη Βίβλο, οι άνθρωποι ανησυχούν σε τέτοιο βαθμό που τους λούζει κρύος ιδρώτας και αναζητούν σ’ αυτήν το θεμέλιο του έργου του Θεού. Αν το έργο του Θεού δεν αναφέρεται στη Βίβλο, οι άνθρωποι θα αγνοήσουν τον Θεό. Μπορεί να ειπωθεί ότι, όσον αφορά το σημερινό έργο του Θεού, οι περισσότεροι άνθρωποι το αποδέχονται με μεγάλη προσοχή, υπακούν σ’ αυτό επιλεκτικά και αδιαφορούν να το γνωρίσουν. Όσον αφορά τα πράγματα του παρελθόντος, κρατιούνται από το ένα μισό και εγκαταλείπουν το άλλο. Μπορεί αυτό να ονομαστεί είσοδος; Όταν φυλάνε τα βιβλία των άλλων σαν θησαυρό και τα αντιμετωπίζουν σαν το χρυσό κλειδί για την πύλη του βασιλείου, οι άνθρωποι απλώς αδιαφορούν πλήρως για το τι απαιτεί ο Θεός από αυτούς σήμερα. Επιπλέον, πολλοί «ευφυείς ειδικοί» κρατάνε τα λόγια του Θεού στο αριστερό τους χέρι και τα «αριστουργήματα» άλλων στο δεξί, σαν να θέλουν να βρούνε τη βάση των λόγων του Θεού σ’ αυτά τα αριστουργήματα, προκειμένου να αποδείξουν πλήρως ότι τα λόγια του Θεού είναι σωστά, ενώ φτάνουν στο σημείο ακόμα και να εξηγούν τα λόγια του Θεού σε άλλους, εντάσσοντάς τα στα αριστουργήματα, σαν να εργάζονται. Για να πούμε την αλήθεια, υπάρχουν πολλοί «επιστημονικοί ερευνητές» ανάμεσα στους ανθρώπους, οι οποίοι δεν είχαν ποτέ σε μεγάλη υπόληψη τα πιο πρόσφατα επιστημονικά επιτεύγματα του σήμερα, επιστημονικά επιτεύγματα άνευ προηγουμένου (δηλαδή, το έργο του Θεού, τα λόγια του Θεού και το μονοπάτι της εισόδου στη ζωή), οπότε όλοι οι άνθρωποι είναι «αυτάρκεις», «κηρύττουν» σε όλα τα μήκη και τα πλάτη με τη δύναμη της ευγλωττίας τους και επιδεικνύουν «το καλό όνομα του Θεού». Εν τω μεταξύ, η είσοδός τους διατρέχει κίνδυνο και εκείνοι δείχνουν να απέχουν τόσο από τις απαιτήσεις του Θεού όσο απέχει η δημιουργία από το τώρα. Πόσο εύκολο είναι να κάνεις το έργο του Θεού; Φαίνεται ότι οι άνθρωποι έχουν ήδη αποφασίσει να αφήσουν το ένα μισό του εαυτού τους στο χθες και να φέρουν το άλλο μισό στο σήμερα, να παραδώσουν το μισό στον Σατανά και να παρουσιάσουν το άλλο μισό στον Θεό, σαν να ήταν αυτός ο τρόπος να έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους και να έχουν κάποια αίσθηση παρηγοριάς. Ο εσωτερικός κόσμος των ανθρώπων είναι εξαιρετικά δόλιος, φοβούνται μήπως χάσουν, όχι μόνο το αύριο, αλλά και το χθες, τρέμουν μήπως υβρίσουν τόσο τον Σατανά όσο και τον Θεό του σήμερα, ο οποίος δείχνει να είναι αλλά και να μην είναι. Καθότι οι άνθρωποι δεν έχουν καταφέρει να καλλιεργήσουν καταλλήλως τον τρόπο σκέψης τους και το ήθος τους, τους λείπει σε μεγάλο βαθμό η διάκριση και απλώς δεν μπορούν να ξεχωρίσουν αν το σημερινό έργο είναι του Θεού ή όχι. Ίσως είναι επειδή είναι τόσο βαθύς ο φεουδαρχικός και δεισιδαιμονικός τρόπος σκέψης των ανθρώπων, που έχουν εδώ και καιρό βάλει στην ίδια κατηγορία τις δεισιδαιμονίες και την αλήθεια, τον Θεό και τα είδωλα, χωρίς να νοιάζονται να ξεχωρίσουν αυτά τα πράγματα, και δεν φαίνονται ικανοί να κάνουν μια ξεκάθαρη διάκριση, όσο κι αν βασανίσουν το μυαλό τους. Αυτός είναι ο λόγος που τα ανθρώπινα όντα έχουν σταματήσει την πορεία τους και δεν κινούνται πλέον προς τα εμπρός. Όλα αυτά τα προβλήματα προκύπτουν από την έλλειψη σωστού είδους ιδεολογικής εκπαίδευσης των ανθρώπων, κάτι που δημιουργεί τεράστιες δυσκολίες στην είσοδό τους. Ως αποτέλεσμα, οι άνθρωποι δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον για το έργο του αληθινού Θεού, παρά εμμένουν πεισματικά[2] στο έργο του ανθρώπου (όπως το έργο ανθρώπων που θεωρούν σπουδαίους), σαν να φέρουν το σήμα του. Δεν είναι αυτά τα πιο πρόσφατα θέματα, στα οποία θα πρέπει να εισέλθουν οι άνθρωποι;

από «Έργο και είσοδος (3)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

8. Ο Θεός έχει ενσαρκωθεί στην κινεζική ηπειρωτική χώρα, αυτή που οι συμπατριώτες στο Χονγκ Κονγκ και στην Ταϊβάν αποκαλούν ενδοχώρα. Όταν ο Θεός κατέβηκε από τον ουρανό στη γη, κανένας στον ουρανό και στη γη δεν το ήξερε, γι’ αυτό το πραγματικό νόημα του Θεού επιστρέφει με μυστικό τρόπο. Ζει και εργάζεται ενσαρκωμένος εδώ και πολύ καιρό, όμως κανένας δεν το ήξερε. Ακόμα και σήμερα, κανένας δεν το αναγνωρίζει. Ίσως αυτός να παραμείνει ένας αιώνιος γρίφος. Η ενσάρκωση του Θεού αυτήν τη φορά, δεν είναι κάτι που μπορεί να γνωρίσει ο οποιοσδήποτε. Όσο μεγάλης κλίμακας και πανίσχυρο κι αν είναι το έργο του Πνεύματος, ο Θεός παραμένει πάντοτε συγκροτημένος, χωρίς ποτέ να αποκαλύπτει τον εαυτό Του. Μπορεί κανείς να πει ότι αυτό το στάδιο του έργου Του είναι σαν να λαμβάνει χώρα στο ουράνιο βασίλειο. Παρόλο που είναι απολύτως εμφανές στους πάντες, κανένας δεν το αναγνωρίζει. Όταν ο Θεός ολοκληρώσει αυτό το στάδιο του έργου Του, οι πάντες θα αφυπνιστούν από το όνειρο διαρκείας τους και θα αντιστρέψουν την προηγούμενη στάση τους.[3] Θυμάμαι τον Θεό να λέει κάποτε, «Το να ενσαρκώνομαι αυτήν τη φορά είναι σαν να πέφτω στο στόμα του λύκου». Αυτό που θέλει να πει είναι ότι αυτήν τη φορά το έργο του Θεού Τον θέλει να ενσαρκώνεται και να γεννιέται στον τόπο όπου κατοικεί ο μεγάλος κόκκινος δράκος· η έλευσή του στη γη αυτήν τη φορά συνοδεύεται από ακόμα πιο ακραίους κινδύνους. Αυτό που Εκείνος αντιμετωπίζει είναι μαχαίρια, όπλα και γκλοπ· αυτό που Εκείνος αντιμετωπίζει είναι ο πειρασμός· αυτό που Εκείνος αντιμετωπίζει είναι πλήθη με δολοφονικά βλέμματα. Ριψοκινδυνεύει να σκοτωθεί ανά πάσα στιγμή. Ο Θεός έχει έρθει γεμάτος οργή. Ωστόσο, ήρθε προκειμένου να κάνει το έργο της τελείωσης, δηλαδή, να κάνει το δεύτερο μέρος του έργου Του, το οποίο συνεχίζεται μετά από το έργο της λύτρωσης. Για χάρη αυτού του σταδίου του έργου Του, ο Θεός έχει αφιερώσει μέγιστη σκέψη και φροντίδα και χρησιμοποιεί κάθε πιθανό μέσο για να αποφύγει τις επιθέσεις του πειρασμού, να κρύβεται ταπεινά και να μην επιδεικνύει ποτέ την ταυτότητά Του. Για να σώσει τον άνθρωπο από τη σταύρωση, ο Ιησούς ολοκλήρωνε μόνο το έργο της λύτρωσης, δεν έκανε έργο τελείωσης. Συνεπώς, μόνο το μισό από το έργο του Θεού γινόταν, και η ολοκλήρωση του έργου της λύτρωση αποτελούσε μόνο το μισό από ολόκληρο το σχέδιό Του. Καθώς η νέα εποχή ήταν έτοιμη να ξεκινήσει και η παλιά να υποχωρήσει, ο Πατέρας Θεός ξεκίνησε να μελετά προσεκτικά το δεύτερο μέρος του έργου Του και άρχισε να το προετοιμάζει. Μπορεί κατά το παρελθόν, να μην είχε προφητευθεί αυτή η ενσάρκωση κατά τις έσχατες ημέρες, κι αυτό έθεσε τα θεμέλια για μια αυξημένη μυστικότητα, η οποία περιβάλει αυτήν τη φορά την ενσάρκωση του Θεού. Τη χαραυγή, χωρίς κανένας να το ξέρει, ήρθε ο Θεός στη γη και άρχισε τη ζωή Του ως ενσαρκωμένος. Οι άνθρωποι δεν γνώριζαν τίποτα γι’ αυτήν τη στιγμή. Ίσως να κοιμόντουσαν όλοι τους βαθιά, ίσως πολλοί που ήταν ξύπνιοι να περίμεναν και ίσως πολλοί να προσεύχονταν αθόρυβα στον επουράνιο Θεό. Ωστόσο, απ’ όλους αυτούς τους πολλούς ανθρώπους, κανένας δεν γνώριζε ότι ο Θεός είχε ήδη φτάσει στη γη. Ο Θεός εργάζεται με αυτόν τον τρόπο, ώστε να φέρεις εις πέρας το έργο Του πιο ομαλά και να πετύχει καλύτερα αποτελέσματα, καθώς επίσης για να αποφύγει περισσότερους πειρασμούς. Όταν οι άνθρωποι ξυπνήσουν από τον ανοιξιάτικο λήθαργό τους, το έργο του Θεού θα έχει από καιρό τελειώσει κι Εκείνος θα αναχωρήσει, λήγοντας τη ζωή της περιπλάνησης και της παραμονής Του στη γη. Καθότι το έργο του Θεού απαιτεί από τον Θεό να ενεργεί και να ομιλεί προσωπικά, και καθότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος με τον οποίον μπορεί ο άνθρωπος να βοηθήσει, ο Θεός έχει υπομείνει αφόρητο πόνο για να έρθει στη γη και να φέρει εις πέρας ο ίδιος το έργο. Ο άνθρωπος είναι ανίκανος να αναλάβει αυτός το έργο του Θεού. Έτσι, ο Θεός αντιμετώπισε κινδύνους χιλιάδες φορές μεγαλύτερους από εκείνους κατά την Εποχή της Χάριτος, προκειμένου να κατεβεί στον τόπο όπου διαμένει ο μεγάλος κόκκινος δράκος και να φέρει εις πέρας το έργο Του, να επιστρατεύσει όλη Του τη σκέψη και τη φροντίδα για να λυτρώσει αυτήν την ομάδα εξαθλιωμένων ανθρώπων, για να λυτρώσει αυτήν την ομάδα ανθρώπων που έχουν βουλιάξει μέσα σε έναν σωρό κοπριάς. Παρόλο που κανένας δεν γνωρίζει την ύπαρξη του Θεού, ο Θεός δεν προβληματίζεται, καθότι αυτό ωφελεί κατά πολύ το έργο Του. Όλοι είναι στυγερά μοχθηροί, οπότε πώς θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε να ανεχθεί την ύπαρξη του Θεού; Γι’ αυτό ο Θεός είναι πάντοτε σιωπηλός επάνω στη γη. Ασχέτως του πόσο υπερβολικά βάναυσος είναι ο άνθρωπος, ο Θεός δεν παίρνει τίποτα κατάκαρδα κι απλώς συνεχίζει να κάνει το έργο που πρέπει να κάνει, ώστε να εκπληρώσει τη σπουδαία αποστολή που Του έχει αναθέσει ο επουράνιος Πατέρας. Ποιος από εσάς έχει αναγνωρίσει το κάλλος του Θεού; Ποιος νοιάζεται περισσότερο για το βάρος που κουβαλά ο Πατέρας Θεός, απ’ ότι ο Υιός Του; Ποιος μπορεί να κατανοήσει το θέλημα του Πατέρα Θεού; Το Πνεύμα του Πατέρα Θεού στον ουρανό συχνά προβληματίζεται, και ο Υιός Του στη γη προσεύχεται τακτικά για το θέλημα του Πατέρα Θεού, και η καρδιά Του πάει να σπάσει από την ανησυχία. Υπάρχει κανείς που να γνωρίζει την αγάπη του Πατέρα Θεού για τον Υιό Του; Υπάρχει κανείς που να γνωρίζει πόσο Του λείπει του λατρευτού Υιού ο Πατέρας Θεός; Χωρισμένοι μεταξύ ουρανού και γης, οι δυο Τους κοιτάζουν συνεχώς ο ένας τον άλλον από μακριά, πλάι-πλάι στο Πνεύμα. Ω, ανθρωπότητα! Πότε θα νοιαστείς για την καρδιά του Θεού; Πότε θα καταλάβεις την πρόθεση του Θεού; Πατέρας και Υιός εξαρτώνται πάντοτε ο ένας από τον άλλον. Γιατί να είναι λοιπόν χώρια, ο ένας επάνω στον ουρανό και ο άλλος κάτω στη γη; Ο Πατέρας αγαπά τον Υιό Του όσο κι ο Υιός αγαπά τον Πατέρα Του. Γιατί να πρέπει τότε Εκείνος να περιμένει με τέτοια λαχτάρα και να προσμένει με τόσο άγχος; Παρόλο που δεν έχουν χωριστεί για πολύ, γνωρίζει κανείς ότι ο Πατέρας λαχταρά ήδη με αγωνία τόσες ημέρες και τόσες νύχτες, και τόσο καιρό δεν βλέπει την ώρα για τη γρήγορη επιστροφή του λατρευτού του Υιού; Παρατηρεί, κάθεται σιωπηλός, περιμένει. Όλα έχουν να κάνουν με τη γρήγορη επιστροφή του λατρευτού Υιού Του. Πότε θα ξανασμίξει με τον Υιό που περιπλανιέται επάνω στη γη; Παρόλο που όταν σμίξουν θα μείνουν μαζί για όλη την αιωνιότητα, πώς μπορεί Εκείνος να υπομένει τις χιλιάδες ημέρες και νύχτες του χωρισμού, ο ένας επάνω στον ουρανό κι ο άλλος κάτω στη γη; Δεκάδες χρόνια στη γη είναι σαν χιλιάδες χρόνια στον ουρανό. Πώς θα μπορούσε ο Θεός Πατέρας να μην ανησυχεί; Όταν ο Θεός έρχεται στη γη, βιώνει τις τόσες αντιξοότητες του κόσμου των ανθρώπων, ακριβώς όπως ο άνθρωπος. Ο ίδιος ο Θεός είναι αθώος, οπότε γιατί να αφήνει τον Θεό να υπομένει τον ίδιο πόνο με τους ανθρώπους; Δεν είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί ο Πατέρας Θεός λαχταρά τόσο επιτακτικά τον Υιό Του. Ποιος μπορεί να καταλάβει την καρδιά του Θεού; Ο Θεός δίνει τόσα στον άνθρωπο. Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να ξεπληρώσει επαρκώς την καρδιά του Θεού; Από την άλλη, ο άνθρωπος δίνει πολύ λίγα στον Θεό. Πώς θα μπορούσε ο Θεός να μην ανησυχεί;

από «Έργο και είσοδος (4)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

9. Σχεδόν κανένας από τους ανθρώπους δεν καταλαβαίνει την ανυπόμονη καρδιά του Θεού, επειδή το επίπεδο των ανθρώπων είναι πολύ χαμηλό και η πνευματική ευαισθησία τους αρκετά νωθρή, καθώς επίσης κανένας τους ούτε προσέχει ούτε δίνει σημασία σ’ αυτά που κάνει ο Θεός. Έτσι, ο Θεός εξακολουθεί να ανησυχεί για τον άνθρωπο, σαν να είναι έτοιμη η κτηνώδης φύση του να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή. Αυτό δείχνει, ακόμα, ότι ο ερχομός του Θεού στη γη συνοδεύεται από μεγάλους πειρασμούς. Όμως, προκειμένου να οδηγήσει στην ολοκλήρωση μια ομάδα ανθρώπων, ο Θεός, γεμάτος δόξα, μίλησε στον άνθρωπο για όλες τις προθέσεις του, χωρίς να κρύψει τίποτα. Είναι εντελώς αποφασισμένος να οδηγήσει στην ολοκλήρωση αυτήν την ομάδα ανθρώπων. Έτσι, όσες δυσκολίες και πειρασμοί κι αν έρθουν Εκείνος στρέφει αλλού το βλέμμα Του και τα αγνοεί. Μόνο ήσυχα κάνει το έργο Του, πιστεύοντας ακράδαντα ότι μία μέρα, όταν ο Θεός θα έχει αποκτήσει δόξα, ο άνθρωπος θα γνωρίσει τον Θεό, πιστεύοντας ότι όταν ο άνθρωπος θα έχει φτάσει στην ολοκλήρωση από τον Θεό, θα κατανοήσει πλήρως την καρδιά του Θεού. Αυτήν τη στιγμή, μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που θέτουν τον Θεό σε πειρασμούς ή Τον παρανοούν ή Τον καταδικάζουν. Ο Θεός δεν παίρνει τίποτα από αυτά κατάκαρδα. Όταν ο Θεός κατέλθει ένδοξος, όλοι οι άνθρωποι θα καταλάβουν ότι όλα όσα κάνει ο Θεός είναι για την ευημερία της ανθρωπότητας, και όλοι θα καταλάβουν ότι όλα όσα κάνει ο Θεός είναι για να μπορέσει να επιβιώσει καλύτερα η ανθρωπότητα. Η έλευση του Θεού συνοδεύεται από πειρασμούς, και ο Θεός έρχεται επίσης με μεγαλείο και οργή. Όταν ο Θεός αφήσει τον άνθρωπο, θα έχει ήδη αποκτήσει δόξα και θα φύγει εντελώς γεμάτος δόξα και χαρά για την επιστροφή. Ο Θεός που εργάζεται στη γη, δεν παίρνει τα πράγματα κατάκαρδα, ασχέτως του πόσο Τον απορρίπτουν οι άνθρωποι. Εκείνος απλώς κάνει το έργο Του. Η δημιουργία του κόσμου από τον Θεό πηγαίνει χιλιάδες χρόνια πίσω στο παρελθόν. Εκείνος ήρθε στη γη για να κάνει ένα έργο ανυπολόγιστων διαστάσεων, και έχει βιώσει πλήρως την απόρριψη και τις συκοφαντίες του κόσμου των ανθρώπων. Κανένας δεν υποδέχεται την άφιξη του Θεού· όλοι απλώς Τον αντιμετωπίζουν με ψυχρότητα. Μέσα στις κακουχίες αυτών των πολλών χιλιάδων ετών, η συμπεριφορά του ανθρώπου έχει από καιρό ραγίσει την καρδιά του Θεού. Εκείνος δεν δίνει πλέον σημασία στην παρακοή των ανθρώπων, παρά καταστρώνει ένα ξεχωριστό σχέδιο για να μεταμορφώσει και να εξαγνίσει τον άνθρωπο. Ο ενσαρκωμένος Θεός έχει υποστεί λοιδορίες, συκοφαντίες, διωγμούς, δοκιμασίες, τον πόνο της σταύρωσης, αποκλεισμό και τόσα άλλα από τον άνθρωπο. Ο Θεός τα έχει γευτεί αρκετά όλα αυτά. Ο ενσαρκωμένος Θεός έχει υποφέρει πολύ από τη δυστυχία του κόσμου των ανθρώπων. Το Πνεύμα του Πατέρα Θεού στον ουρανό, εδώ και πολύ καιρό, δεν αντέχει πλέον να αντικρίζει αυτό το αφόρητο θέαμα, έχει γύρει το κεφάλι Του προς τα πίσω, έχει κλείσει τα μάτια και περιμένει την επιστροφή του λατρευτού του Υιού. Το μόνο που Εκείνος επιθυμεί είναι όλοι οι άνθρωποι να ακούσουν και να υπακούσουν, να μπορούν να νιώθουν μεγάλη αισχύνη ενώπιον της ενσάρκωσής Του και να μην επαναστατούν εναντίον Του. Το μόνο που Εκείνος επιθυμεί είναι όλοι οι άνθρωποι να πιστέψουν ότι ο Θεός υπάρχει. Έχει εδώ και πολύ καιρό σταματήσει να θέτει μεγαλύτερες απαιτήσεις στον άνθρωπο, επειδή ο Θεός έχει πληρώσει υπερβολικά μεγάλο τίμημα, όμως ο άνθρωπος αναπαύεται ήσυχος,[4] χωρίς να νιώθει καθόλου το έργο του Θεού με την καρδιά του.

από «Έργο και είσοδος (4)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

10. Σήμερα, όλοι σας γνωρίζετε ότι ο Θεός οδηγεί τους ανθρώπους στο σωστό μονοπάτι της ζωής, ότι οδηγεί τον άνθρωπο να κάνει το επόμενο βήμα σε μια άλλη εποχή, ότι οδηγεί τον άνθρωπο να υπερβεί αυτήν τη σκοτεινή, παλιά εποχή, έξω από τη σάρκα, μακριά από την καταπίεση των δυνάμεων του σκότους και την επιρροή του Σατανά, ώστε ο καθένας μπορεί να ζήσει σε έναν κόσμο ελευθερίας. Για χάρη ενός όμορφου αύριο και με σκοπό οι άνθρωποι να είναι πιο τολμηροί στα αυριανά βήματά τους, το Πνεύμα του Θεού σχεδιάζει τα πάντα για τον άνθρωπο και, προκειμένου ο άνθρωπος να απολαμβάνει περισσότερα, ο Θεός αφιερώνει όλες Του τις προσπάθειες ως ενσαρκωμένος για να ετοιμάσει το μονοπάτι που θα διαβεί ο άνθρωπος, επισπεύδοντας την άφιξη της ημέρας που αναμένει διακαώς ο άνθρωπος. Έτσι, όλοι σας θα απολαύσετε αυτήν την όμορφη στιγμή. Δεν είναι εύκολο επίτευγμα να είσαι με τον Θεό. Παρόλο που δεν Τον έχετε γνωρίσει ποτέ, είστε ήδη μαζί Του εδώ και πολύ καιρό. Μακάρι να μπορούσαν όλοι να θυμούνται για πάντα αυτές τις όμορφες, αλλά σύντομες ημέρες, και να τις καταστήσουν αγαπημένα υπάρχοντά τους στη γη.

από «Έργο και είσοδος (5)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

11. Επί χιλιάδες χρόνια, οι Κινέζοι ζούνε σαν σκλάβοι, κι αυτό έχει περιορίσει σε μεγάλο βαθμό τις σκέψεις, τις ιδέες, τη ζωή, τη γλώσσα, τη συμπεριφορά και τις ενέργειές τους που έχουν στερηθεί κάθε ίχνος ελευθερίας. Τα πολλές χιλιάδες χρόνια ιστορίας έχουν πάρει σφριγηλούς ανθρώπους με πνεύμα, και τους έχουν φθείρει σε σημείο που να μοιάζουν με πτώματα κενά πνεύματος. Πολλοί είναι εκείνοι που ζούνε υπό το χασαπομάχαιρο του Σατανά, πολλοί είναι εκείνοι που ζούνε σε σπίτια που μοιάζουν με φωλιές άγριων ζώων, πολλοί είναι εκείνοι που τρώνε την ίδια τροφή με τα βόδια ή τα άλογα και πολλοί είναι εκείνοι που κείτονται, αναίσθητοι και σε σύγχυση, στον «κάτω κόσμο». Από άποψη εξωτερικής εμφάνισης, οι άνθρωποι δεν διαφέρουν από τον πρωτόγονο άνθρωπο, το μέρος της ανάπαυσής τους είναι σαν την κόλαση, και για συντρόφους έχουν γύρω τους κάθε είδους σιχαμερούς δαίμονες και μοχθηρά πνεύματα. Εξωτερικά, τα ανθρώπινα όντα δείχνουν να είναι ανώτερα «ζώα». Στην πραγματικότητα, ζουν και διαμένουν με σιχαμερούς δαίμονες. Χωρίς κανέναν να τους φροντίζει, οι άνθρωποι ζουν μέσα στην ενέδρα του Σατανά, πιασμένοι στα δίχτυα του, χωρίς κανέναν τρόπο διαφυγής. Αντί να λένε ότι μαζεύονται με τους αγαπημένους τους σε αναπαυτικά σπίτια, ότι ζούνε ευτυχισμένες και γεμάτες ζωές, θα πρέπει να λένε ότι τα ανθρώπινα όντα ζούνε στον Άδη, έχουν να κάνουν με δαίμονες και σχετίζονται με διαβόλους.

από «Έργο και είσοδος (5)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

12. Το έργο και η είσοδος είναι εγγενώς πρακτικά και αναφέρονται στο έργο του Θεού και στην είσοδο του ανθρώπου. Η πλήρης έλλειψη κατανόησης του ανθρώπου για το πραγματικό πρόσωπο του Θεού και το έργο Του έχει δημιουργήσει τεράστιες δυσκολίες στην είσοδό του. Μέχρι σήμερα, πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να μη γνωρίζουν τι έργο επιτελεί ο Θεός κατά τις έσχατες ημέρες ή γιατί ο Θεός υπομένει ακραίο εξευτελισμό, προκειμένου να ενσαρκωθεί και να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο στα καλά και στα άσχημα. Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τίποτα για τον στόχο του έργου του Θεού, ούτε για τον σκοπό του σχεδίου του Θεού για τις έσχατες ημέρες. Για διάφορους λόγους, οι άνθρωποι είναι πάντοτε αδιάφοροι και αμφίσημοι[5] απέναντι στην είσοδο που απαιτεί ο Θεός, κάτι που έχει επιφέρει τεράστιες δυσκολίες στο έργο του ενσαρκωμένου Θεού. Φαίνεται πως όλοι οι άνθρωποι έχουν γίνει εμπόδιο και, μέχρι σήμερα, εξακολουθούν να μην έχουν καθόλου σαφή κατανόηση. Εντούτοις, θα μιλήσω για το έργο που κάνει ο Θεός στον άνθρωπο και για την επείγουσα πρόθεση του Θεού, ώστε όλοι σας να γίνετε αφοσιωμένοι υπηρέτες του Θεού, οι οποίοι, σαν τον Ιώβ, θα προτιμούσατε να πεθάνετε, παρά να απορρίψετε το έργο του Θεού, και θα υπομένετε κάθε εξευτελισμό και, σαν τον Πέτρο, θα προσφέρετε ολόκληρη την ύπαρξή σας στον Θεό και θα γίνετε οι οικείοι του Θεού που θα σας έχει κερδίσει κατά τις έσχατες ημέρες. Όλοι οι αδελφοί και οι αδελφές που κάνουν ό,τι μπορούν για να προσφέρουν ολόκληρη την ύπαρξή τους στο θείο θέλημα του Θεού, θα γίνουν άγιοι υπηρέτες στον οίκο του Θεού και θα απολαμβάνουν τις απεριόριστες υποσχέσεις που έχει δώσει ο Θεός, ώστε η καρδιά του Θεού Πατέρα να μπορέσει σύντομα να απολαύσει ειρηνική ανάπαυση. Η «επίτευξη του θελήματος του Θεού Πατέρα» θα πρέπει να είναι το σύνθημα όλων εκείνων που αγαπούν τον Θεό. Αυτά τα λόγια πρέπει να λειτουργούν ως ένας οδηγός του ανθρώπου για την είσοδό του και ως μια πυξίδα που να υποδεικνύει την κατεύθυνση των ενεργειών του. Αυτή είναι η αποφασιστικότητα που θα έπρεπε να έχει ο άνθρωπος. Να ολοκληρώσει ενδελεχώς το έργο του Θεού επί της γης και να συνεργαστεί στο έργο του ενσαρκωμένου Θεού· αυτό είναι το καθήκον του ανθρώπου. Μια μέρα, όταν θα έχει ολοκληρωθεί το έργο του Θεού, ο άνθρωπος θα Τον αποχαιρετήσει για μια πρώιμη επιστροφή στον επουράνιο Πατήρ. Αυτή δεν είναι η ευθύνη στην οποία πρέπει να αντεπεξέλθει ο άνθρωπος;

από «Έργο και είσοδος (6)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

13. Όταν κατά την Εποχή της Χάριτος, ο Θεός επέστρεψε στον τρίτο ουρανό, το έργο του Θεού για τη λύτρωση όλης της ανθρωπότητας είχε στην ουσία ήδη μεταβεί στην τελευταία του πράξη. Το μόνο που απέμεναν στη γη ήταν ο σταυρός που είχε κουβαλήσει ο Ιησούς, η έξοχη σινδόνη στην οποία σαβανώθηκε ο Ιησούς, το αγκάθινο στέμμα και η κόκκινη χλαίνη που φορούσε ο Ιησούς (αυτά ήταν αντικείμενα που χρησιμοποίησαν οι Ιουδαίου για να Τον χλευάσουν). Δηλαδή, το έργο της σταύρωσης του Ιησού είχε προκαλέσει σάλο για κάποιο διάστημα, και μετά καταλάγιασε. Από εκείνη τη στιγμή, οι μαθητές του Ιησού άρχισαν να πραγματοποιούν το έργο Του, καθοδηγώντας και ποτίζοντας τις απανταχού εκκλησίες. Το περιεχόμενο του έργου τους ήταν το εξής: να κάνουν όλους τους ανθρώπους να μετανοήσουν, να παραδεχτούν τις αμαρτίες τους και να βαπτιστούν. Οι απόστολοι διέδιδαν την εκ των έσω ιστορία της σταύρωσης του Ιησού και τα όσα διαδραματίστηκαν πραγματικά. Έτσι, μη μπορώντας να αντισταθούν, όλοι γονάτιζαν ενώπιον του Ιησού και παραδέχονταν τις αμαρτίες τους. Επιπλέον, οι απόστολοι διέδιδαν παντού τον λόγο του Ιησού και μιλούσαν για τους νόμους και τις εντολές που είχε Εκείνος θεσπίσει. Από εκείνο το σημείο, ξεκίνησε η οικοδόμηση των εκκλησιών, κατά την Εποχή της Χάριτος. Αυτό για το οποίο μιλούσε ο Ιησού, κατά τη διάρκεια εκείνης της εποχής, εστίαζε επίσης στη ζωή του ανθρώπου και στο θέλημα του επουράνιου Πατρός. Πολλά από εκείνα τα λόγια και τις πρακτικές διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό από τα σημερινά, απλώς επειδή οι εποχές είναι διαφορετικές. Όμως, η ουσία τους είναι η ίδια. Και τα δύο είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, το έργο του ενσαρκωμένου Πνεύματος του Θεού. Αυτού του είδους το έργο και αυτά τα λόγια έχουν συνεχιστεί μέχρι σήμερα. Εξ αυτού, αυτό που ακόμα μοιράζονται οι σημερινές θρησκευτικές εκκλησίες, είναι κάτι το οποίο παραμένει εντελώς αμετάβλητο. Όταν ολοκληρώθηκε το έργο του Ιησού, το σωστό μονοπάτι που χάραξε ο Ιησούς Χριστός άρχισε να επικρατεί στη γη. Όμως, ο Θεός άρχισε να σχεδιάζει ένα άλλο στάδιο του έργου Του, το ζήτημα της ενσάρκωσης κατά τις έσχατες ημέρες. Για τον άνθρωπο, με τη σταύρωση του Θεού ολοκληρώθηκε το έργο του ενσαρκωμένου Θεού, λυτρώθηκε όλη η ανθρωπότητα και Του δόθηκε η δυνατότητα να πάρει υπό την κατοχή Του το κλειδί για τον Άδη. Όλοι πιστεύουν ότι το έργο του Θεού έχει επιτευχθεί πλήρως. Στην πραγματικότητα, για τον Θεό, μόνο ένα μικρό μέρος του έργου Του έχει επιτευχθεί. Εκείνος έχει απλώς λυτρώσει την ανθρωπότητα· δεν την έχει κατακτήσει, πόσο μάλλον έχει αλλάξει την ασχήμια του Σατανά στον άνθρωπο. Γι’ αυτό, ο Θεός λέει «παρόλο που η ενσάρκωσή Μου υπέμεινε τον πόνο του θανάτου, αυτός δεν ήταν ο αποκλειστικός στόχος της ενσάρκωσής Μου. Ο Ιησούς είναι ο λατρευτός Μου Υιός και σταυρώθηκε για Εμένα, όμως δεν ολοκλήρωσε πλήρως το έργο Μου. Έφερε εις πέρας μόνο ένα μέρος αυτού». Γι’ αυτό, ο Θεός ξεκίνησε τον δεύτερο γύρο των σχεδίων Του, προκειμένου να συνεχίσει το έργο της ενσάρκωσης. Η υπέρτατη πρόθεση του Θεού είναι να οδηγήσει στην τελείωση και να κερδίσει τους πάντες, να τους σώσει από τα χέρια του Σατανά. Γι’ αυτό ο Θεός προετοιμάστηκε για άλλη μια φορά να ριψοκινδυνέψει να ενσαρκωθεί.

από «Έργο και είσοδος (6)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

14. Σε πολλά μέρη, ο Θεός έχει προφητέψει την απόκτηση μιας ομάδας νικητών στη γη της Σινείμ. Οι νικητές αποκτούνται από τον κόσμο της Ανατολής, οπότε το σημείο καθόδου της δεύτερης ενσάρκωσης του Θεού είναι αναμφισβήτητα η γη της Σινείμ, ακριβώς εκεί όπου βρίσκεται κουλουριασμένος ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας. Εκεί ο Θεός θα αποκτήσει τους απόγονους του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, ώστε να τον κατατροπώσει και να τον ντροπιάσει έτσι όπως πρέπει. Ο Θεός θέλει να αφυπνίσει αυτούς τους ανθρώπους που υποφέρουν βαθιά, να τους αφυπνίσει πλήρως και να τους κάνει να βγουν από την ομίχλη και να απορρίψουν τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα. Ο Θεός θέλει να τους ξυπνήσει από το όνειρό τους, να τους κάνει να γνωρίσουν την ουσία του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, να δώσουν όλη την καρδιά τους στον Θεό, να εξεγερθούν απέναντι στην καταπίεση των σκοτεινών δυνάμεων, να ορθώσουν το ανάστημά τους στην Ανατολή του κόσμου και να γίνουν η απόδειξη της νίκης του Θεού. Μόνο τότε θα αποκτήσει δόξα ο Θεός. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, ο Θεός έφερε το έργο που έλαβε τέλος στο Ισραήλ στον τόπο όπου ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας βρίσκεται κουλουριασμένος και, σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια μετά την αναχώρησή Του, έχει επιστρέψει ενσαρκωμένος για να συνεχίσει το έργο της Εποχής της Χάριτος. Στον γυμνό οφθαλμό του ανθρώπου φαίνεται ότι ο Θεός ξεκινά ένα νέο έργο ενσαρκωμένος. Όμως για τον Θεό, Εκείνος συνεχίζει το έργο της Εποχής της Χάριτος, μόνο με μια χρονική απόσταση μερικών χιλιάδων ετών και με μια αλλαγή στον τόπο και τη μελέτη του έργου. Παρόλο που η ενσαρκωμένη εικόνα που έχει πάρει ο Θεός, κατά την πραγματοποίηση του σημερινού έργου, είναι αρκετά διαφορετική από εκείνη του Ιησού, και οι δύο μοιράζονται την ίδια ουσία και ρίζα και προέρχονται από την ίδια πηγή. Μπορεί να έχουν πολλές εξωτερικές διαφορές, αλλά οι εσωτερικές αλήθειες του έργου Τους είναι εντελώς ίδιες. Οι εποχές, εξάλλου, είναι τόσο διαφορετικές σαν τη μέρα με τη νύχτα. Πώς θα μπορούσε το έργο του Θεού να παραμείνει αμετάβλητο; Ή πώς είναι δυνατόν το ένα έργο να διακοπεί το άλλο;

από «Έργο και είσοδος (6)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

15. Ο Ιησούς πήρε την όψη ενός Ιουδαίου, ντυνόταν σαν Ιουδαίος και μεγάλωσε τρώγοντας ιουδαϊκό φαγητό. Αυτή ήταν η κανονική ανθρώπινη πλευρά Του. Όμως, η σημερινή ενσάρκωση έχει πάρει τη μορφή των ανθρώπων της Ασίας και έχει μεγαλώσει με το φαγητό του έθνους του μεγάλου κόκκινου δράκοντα. Αυτά τα στοιχεία δεν έρχονται σε αντιπαράθεση με τον στόχο του ενσαρκωμένου Θεού. Αντιθέτως, αλληλοσυμπληρώνονται, ολοκληρώνοντας ακόμα περισσότερο την πραγματική σημασία της ενσάρκωσης του Θεού. Επειδή ο ενσαρκωμένος αποκαλούταν «Υιός του ανθρώπου» ή «Χριστός», η εξωτερική εμφάνιση του σημερινού Χριστού δεν μπορεί να εξισωθεί με αυτήν του Ιησού Χριστού. Εξάλλου, η σάρκα αποκαλείται «Υιός του ανθρώπου» και έχει την εικόνα σάρκας. Κάθε στάδιο του έργου του Θεού περιέχει σημαντικά βαθύ νόημα. Ο λόγος που η σύλληψη του Ιησού έγινε από το Άγιο Πνεύμα ήταν για να λυτρώσει τους αμαρτωλούς. Εκείνος έπρεπε να είναι αναμάρτητος. Όμως, μόνο στο τέλος, όταν Εκείνος αναγκάστηκε να πάρει την όψη της αμαρτωλής σάρκας και να σηκώσει τις αμαρτίες των αμαρτωλών, τους έσωσε από τον καταραμένο σταυρό, τον οποίο χρησιμοποιούσε ο Θεός για να παιδεύει τους ανθρώπους. (Ο σταυρός είναι το εργαλείο του Θεού για να καταριέται και να παιδεύει ανθρώπους· οι αναφορές στις κατάρες και στην παίδευση αφορούν συγκεκριμένα τις κατάρες και την παίδευση για τους αμαρτωλούς). Ο στόχος ήταν να μετανοήσουν όλοι οι αμαρτωλοί και να γίνει χρήση της σταύρωσης για να παραδεχτούν τις αμαρτίες τους. Αυτό σημαίνει ότι, για χάρη της λύτρωσης όλης της ανθρωπότητας, ο Θεός ενσαρκώθηκε μέσω της σύλληψης από το Άγιο Πνεύμα και σήκωσε το βάρος των αμαρτιών όλης της ανθρωπότητας. Σύμφωνα με τον τρόπο του κοινού τόπου, με τον οποίον περιγράφεται αυτό το γεγονός, μια άγια σάρκα προσφέρεται ως αντάλλαγμα για όλους τους αμαρτωλούς, το αντίστοιχο του Ιησού που γίνεται θυσία εξιλέωσης των αμαρτιών ενώπιον του Σατανά, προκειμένου να τον «ικετεύσει» να επιστρέψει στον Θεό ολόκληρη την αθώα ανθρωπότητα την οποία έχει ποδοπατήσει. Οπότε, για να επιτευχθεί αυτό το στάδιο του έργου τη λύτρωσης, απαιτούταν η σύλληψη από το Άγιο Πνεύμα. Αυτή ήταν μια απαραίτητη προϋπόθεση, μια «συνθήκη» κατά τη μάχη ανάμεσα στον Πατήρ Θεό και τον Σατανά. Γι’ αυτό ο Ιησούς δόθηκε στον Σατανά, και μόνο τότε ολοκληρώθηκε αυτό το στάδιο του έργου. Ωστόσο, το σημερινό έργο του Θεού για τη λύτρωση έχει ήδη μια άνευ προηγουμένου μεγαλοπρέπεια και ο Σατανάς δεν έχει κανέναν λόγο να θέτει απαιτήσεις, οπότε η ενσάρκωση του Θεού δεν απαιτεί τη σύλληψη από το Άγιο Πνεύμα, καθότι ο Θεός είναι εν γένει άγιος και αθώος. Οπότε, η ενσάρκωση του Θεού αυτή τη φορά δεν είναι πλέον ο Ιησούς της Εποχής της Χάριτος. Όμως, Εκείνος ενεργεί και πάλι για χάρη του θελήματος του Πατρός και για χάρη της εκπλήρωσης των επιθυμιών του Πατρός. Πώς μπορούν αυτά να θεωρούνται παράλογα λόγια; Πρέπει η ενσάρκωση του Θεού να ακολουθεί κάποια σειρά από κανόνες;

από «Έργο και είσοδος (6)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

16. Ο άνθρωπος χρειάστηκε να φτάσει μέχρι σήμερα για να συνειδητοποιήσει ότι αυτό στο οποίο υπολείπεται δεν είναι μόνο η παροχή πνευματικής ζωής και εμπειρίας σχετικά με τη γνώση του Θεού, αλλά, ακόμα πιο σημαντικό, οι αλλαγές στη διάθεσή του. Λόγω της πλήρης άγνοιας των ανθρώπων σχετικά με την ιστορία και τον αρχαίο πολιτισμό της ανθρωπότητας, δεν έχουν την παραμικρή γνώση για το έργο του Θεού. Ο άνθρωπος ελπίζει ότι βαθιά μέσα στην καρδιά του έχει τη δυνατότητα να συνδεθεί με τον Θεό, όμως λόγω της υπερβολική διαφθοράς της ανθρώπινης σάρκας, καθώς και της απάθειας και της αμβλύνοιάς του, ο άνθρωπος αναγκάζεται να μην έχει την παραμικρή γνώση για τον Θεό. Ο Θεός έρχεται σήμερα ανάμεσα στους ανθρώπους για να μεταμορφώσει τις σκέψεις και το πνεύμα τους, καθώς και την εικόνα που έχουν για τον Θεό στην καρδιά τους εδώ και χιλιάδες χρόνια. Με αυτήν την ευκαιρία, θα οδηγήσει τον άνθρωπο στην τελείωση. Δηλαδή, μέσα από τη γνώση των ανθρώπων, Εκείνος θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο Τον γνωρίζουν, καθώς και τη στάση τους απέναντί Του, ώστε η γνώση τους για τον Θεό να κάνει ένα νέο, καθαρό ξεκίνημα, ούτως ώστε η καρδιά τους να ανανεωθεί και να μεταμορφωθεί. Η αντιμετώπιση και η πειθαρχία είναι τα μέσα, ενώ η κατάκτηση και η ανανέωση είναι οι στόχοι. Η πρόθεση του Θεού ανέκαθεν ήταν να διασκορπίσει τις δεισιδαιμονικές σκέψεις που είχαν οι άνθρωποι σχετικά με τον αόριστο Θεό, κάτι που τελευταία έχει καταστεί επείγον για Εκείνον. Ελπίζω όλοι οι άνθρωποι να το σκεφτούν καλύτερα αυτό. Αλλάξτε τον τρόπο με τον οποίον ο καθένας βιώνει τα πράγματα, ώστε να εκπληρωθεί σύντομα αυτή η επείγουσα πρόθεση του Θεού, και το τελευταίο στάδιο του έργου του Θεού στη γη να φτάσει σε μια αποδοτική κατάληξη. Δείξτε την αφοσίωσή σας, καθώς οφείλετε, και παρηγορήστε για μια τελευταία φορά την καρδιά του Θεού. Ελπίζω ότι κανένας από τους αδελφούς και τις αδελφές δεν θα αποφύγει να αναλάβει αυτήν την ευθύνη ή ότι δεν θα κάνουν πράγματα απλώς και μόνο για να λένε ότι κάνουν κάτι. Αυτή τη φορά, ο Θεός ενσαρκώνεται κατόπιν πρόσκλησης και υπό το πρίσμα της κατάστασης του ανθρώπου. Δηλαδή, έρχεται για να παρέχει στον άνθρωπο αυτό που του χρειάζεται. Θα δώσει τη δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως επιπέδου ή ανατροφής, να δει τον λόγο του Θεού και, μέσα από τον λόγο Του, να δει την ύπαρξη και την εκδήλωση του Θεού, και να αποδεχθεί την τελείωσή του από τον Θεό. Ο λόγος Του θα αλλάξει τις σκέψεις και τις αντιλήψεις των ανθρώπων, ώστε η αληθινή όψη του Θεού να ριζώσει καλά στα βάθη της καρδιάς τους. Αυτή είναι η μόνη επιθυμία του Θεού στη γη. Ανεξαρτήτως του πόσο σπουδαία είναι η φύση του ανθρώπου, του πόσο φτωχή είναι η ουσία του ανθρώπου ή του πώς ενεργούσε ο άνθρωπος κατά το παρελθόν, τον Θεό δεν τον απασχολεί τίποτα από αυτά. Το μόνο που ελπίζει για τον άνθρωπο είναι να ανανεώσει πλήρως την εικόνα που έχει για τον Θεό στην καρδιά του και να γνωρίσει την ουσία της ανθρωπότητας, ούτως ώστε να αλλάξει η ιδεολογική προοπτική του. Ελπίζει ότι ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να ποθεί βαθιά τον Θεό και να έχει μια αιώνια σύνδεση μαζί Του. Αυτό είναι το μόνο που ζητά ο Θεός από τον άνθρωπο.

από «Έργο και είσοδος (7)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

17. Η γνώση χιλιάδων ετών αρχαίου πολιτισμού και ιστορίας έχει στεγανοποιήσει τη σκέψη, τις αντιλήψεις και την πνευματική προοπτική του ανθρώπου τόσο σφιχτά, με αποτέλεσμα να είναι αδιαπέραστες και μη αποδομήσιμες.[6] Οι άνθρωποι ζουν στον πάτο της κόλασης, σαν να έχουν εξοριστεί από τον Θεό σ’ ένα μπουντρούμι για να μην ξαναδούν το φως. Ο φεουδαρχικός τρόπος σκέψης έχει καταδυναστεύσει τους ανθρώπους σε τέτοιον βαθμό, που μετά βίας μπορούν να αναπνεύσουν και ασφυκτιούν. Δεν έχουν το παραμικρό ίχνος σθένους για να αντισταθούν, και απλώς υπομένουν και υπομένουν σιωπηλοί… Κανένας δεν έχει ποτέ τολμήσει να αγωνιστεί ή να εξεγερθεί για τη διεκδίκηση της αμεροληψίας και της δικαιοσύνης· οι άνθρωποι ζουν απλώς μια ζωή που δεν είναι καλύτερη από αυτή των ζώων, υπό την κακοποίηση και τις βιαιοπραγίες των αρχόντων της φεουδαρχίας, χρόνο με τον χρόνο, μέρα με τη μέρα. Ο άνθρωπος δεν έχει σκεφτεί ποτέ να αναζητήσει τον Θεό για να απολαύσει την ευτυχία επί της γης. Είναι σαν ο άνθρωπος να έχει κατατροπωθεί, σαν τα πεσμένα φύλλα του φθινοπώρου, μαραμένος και κιτρινισμένος. Οι άνθρωποι έχουν από καιρό απολέσει τη μνήμη τους και ανέλπιδοι ζουν στην κόλαση, εν ονόματι του ανθρώπινου κόσμου, αναμένοντας την έλευση της έσχατης ημέρας, ώστε να σβήσουν και να χαθούν μαζί με την κόλαση, ωσάν η έσχατη ημέρα, την οποία ποθούν, να είναι η ημέρα που θα αναπαυθούν εν ειρήνη. Η φεουδαρχική ηθική έχει σύρει τη ζωή των ανθρώπων στον «Άδη», με αποτέλεσμα να έχουν ακόμα μικρότερη ικανότητα να αντισταθούν. Διάφορα είδη καταδυνάστευσης έχουν αναγκάσει τον άνθρωπο να ολισθαίνει σταδιακά όλο και βαθύτερα στον Άδη και να απομακρύνεται από τον Θεό. Τώρα, ο Θεός έχει αποξενωθεί πλήρως για τον άνθρωπο, και ο άνθρωπος ακόμα σπεύδει να Τον αποφεύγει, όποτε συναντιούνται. Ο άνθρωπος δεν Του δίνει σημασία και Τον απομονώνει, σαν να μην Τον έχει ποτέ γνωρίσει ή δει στο παρελθόν. Ο Θεός περιμένει καθ’ όλη τη μακρά πορεία της ανθρώπινης ζωής, αλλά ποτέ δεν έστρεψε την ανεξέλεγκτη οργή Του προς τον άνθρωπο. Περιμένει απλώς σιωπηλός από τον άνθρωπο να μετανοήσει και να κάνει μια καινούργια αρχή. Πριν από πολύ καιρό, ο Θεός ήρθε στον κόσμο των ανθρώπων και υπομένει τα ίδια βάσανα με τον άνθρωπο. Έχει ζήσει επί πολλά χρόνια με τους ανθρώπους, όμως κανένας τους δεν έχει ανακαλύψει την ύπαρξή Του. Ο Θεός υπομένει αθόρυβα τη μιζέρια του κόσμου των ανθρώπων, ενώ ταυτόχρονα πραγματοποιεί το έργο που έχει φέρει μαζί Του. Για το θέλημα του Θεού Πατέρα και για τις ανάγκες της ανθρωπότητας, έχει υπομείνει πόνο που δεν έχει βιώσει ποτέ του κανένας άνθρωπος. Έχει υπηρετήσει αθόρυβα τους ανθρώπους και ταπεινωθεί ενώπιόν τους, για χάρη του θελήματος του Θεού Πατέρα και για τις ανάγκες της ανθρωπότητας. Η γνώση του αρχαίου πολιτισμού έχει κλέψει αθόρυβα τον άνθρωπο από την παρουσία του Θεού, και τον έχει στρέψει προς τον άρχοντα των διαβόλων και των υιών του. Τα Τέσσερα Βιβλία και τα Πέντε Κλασικά έχουν μεταφέρει τη σκέψη και τις αντιλήψεις των ανθρώπων σε μια άλλη εποχή εξέγερσης, κάνοντας τους να λατρεύουν περισσότερο εκείνους που έγραψαν τα Βιβλία και τα Κλασικά και απομακρύνοντας τις αντιλήψεις τους για τον Θεό. Ο άρχοντας των διαβόλων άσπλαχνα ξερίζωσε τον Θεό από την καρδιά των ανθρώπων, εν αγνοία τους, και περιχαρής την κατέλαβε ο ίδιος. Από τότε, ο άνθρωπος κυριεύθηκε από μια αποκρουστική και αχρεία ψυχή, με το πρόσωπο του άρχοντα των διαβόλων. Ένα μίσος για τον Θεό φουσκώνει στο στήθος τους και η μοχθηρότητα του άρχοντα των διαβόλων εξαπλώνεται στους ανθρώπους μέρα με τη μέρα, μέχρι να τους αναλώσει πλήρως. Ο άνθρωπος δεν είχε πλέον ελευθερία και ήταν ανίκανος να απελευθερωθεί από το μπλέξιμό του με τον άρχοντα των δαιμόνων. Συνεπώς, ο άνθρωπος μπορούσε μόνο να παραμείνει ακίνητος και να καταληφθεί, να παραδοθεί και να υποταχθεί σε αυτόν. Πριν από πολύ καιρό έσπειρε το καρκίνωμα του αθεϊσμού στη νεαρή καρδιά του ανθρώπου, διδάσκοντας στον άνθρωπο πλάνες όπως «μάθετε την επιστήμη και την τεχνολογία, συνειδητοποιήστε τους τέσσερις εκσυγχρονισμούς, δεν υπάρχει Θεός στον κόσμο». Πέραν αυτού, επανειλημμένως προκήρυσσε «ας οικοδομήσουμε μια όμορφη πατρίδα μέσα από τον συνεχή μόχθο μας», ζητώντας από όλους να προετοιμαστούν από την παιδική ηλικία τους να υπηρετούν τη χώρα τους. Ο άνθρωπος υποσυνείδητα προσήλθε ενώπιόν του και χωρίς δισταγμό πήρε τα εύσημα (αναφορικά με τον Θεό που κρατάει όλη την ανθρωπότητα στα χέρια Του). Ποτέ δεν ένιωσε ντροπή ούτε είχε καμία αίσθηση αισχύνης. Επιπλέον, ξεδιάντροπα αιχμαλώτισε τους ανθρώπους του Θεού στον οίκο του, ενώ σαν ποντικός πήδηξε επάνω στο τραπέζι και είχε τους ανθρώπους να τον λατρεύουν σαν Θεό. Τέτοιος κακοποιός είναι! Κραυγάζει τόσο συγκλονιστικά σκανδαλώδη λόγια όπως «Δεν υπάρχει Θεός στον κόσμο. Ο άνεμος οφείλεται σε φυσικούς νόμους· η βροχή είναι υγρασία που συμπυκνώνεται και πέφτει υπό τη μορφή σταγόνων στη γη· ο σεισμός προέρχεται από κινήσεις στην επιφάνεια της γης λόγω γεωλογικών μεταβολών· η ξηρασία οφείλεται στην ξηρότητα του αέρα, η οποία προκαλείται από πυρηνικές διαταραχές στην επιφάνεια του ήλιου. Όλα αυτά είναι φυσικά φαινόμενα. Τι αποτελεί ενέργεια του Θεού; Ουρλιάζει[α] ακόμα τέτοιες ξεδιάντροπες δηλώσεις: «Ο άνθρωπος εξελίχθηκε από αρχαίους πιθήκους και ο κόσμος σήμερα έχει αναπτυχθεί από μια πρωτόγονη κοινωνία, πριν από περίπου ένα δισεκατομμύριο χρόνια. Το αν μια χώρα θα ευδοκιμήσει ή θα καταρρεύσει είναι στο χέρι των ανθρώπων της. Στο πίσω μέρος, είχε τον άνθρωπο να τον κρεμάει ανάποδα στους τοίχους και να τον βάζει επάνω στο τραπέζι για να τον προσκυνά και να τον λατρεύει. Παρόλο που κραυγάζει «δεν υπάρχει Θεός», ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του θεό, εξωθώντας ανελέητα τον Θεό από τα όρια της γης. Παίρνει τη θέση του Θεού και ενεργεί ως άρχοντας των διαβόλων. Πόσο απίστευτα γελοίο! Κάνει τον άνθρωπο να κυριευθεί από ένα δηλητηριώδες μίσος. Φαίνεται ότι ο Θεός είναι ο ορκισμένος εχθρός του και ο Θεός δεν συμβιβάζεται με αυτόν. Μηχανορραφεί για να εκδιώξει τον Θεό, ενώ ο ίδιος παραμένει ατιμώρητος και ελεύθερος.[7] Τέτοιος είναι ο άρχοντας των διαβόλων! Πώς θα μπορούσαμε να ανεχθούμε την ύπαρξή του; Δεν θα ησυχάσει αν δεν διαταράξει το έργο του Θεού και αν δεν το κάνει κομματάκια και φέρει πλήρες χάος,[8] σαν να θέλει να εναντιωθεί στον Θεό μέχρι τέλους, μέχρι είτε να πεθάνουν τα ψάρια είτε να σπάσει το δίχτυ. Σκόπιμα αντιτίθεται στον Θεό και πλησιάζει ολοένα περισσότερο. Το απεχθές πρόσωπό του έχει εδώ και πολύ καιρό ξεσκεπαστεί πλήρως και είναι τώρα μελανιασμένο και ξυλοδαρμένο,[9] αντιμετωπίζει τρομερά δεινά, αλλά και πάλι δεν εξασθενεί το μίσος του για τον Θεό, σαν να επιθυμεί να καταβροχθίσει πλήρως τον Θεό με μια χαψιά, προκειμένου να εκτονωθεί το μίσος που έχει στην καρδιά του. Πώς θα μπορούσαμε να τον ανεχθούμε, αυτόν το μισητό εχθρό του Θεού! Μόνο η εξάλειψή του και η πλήρης εξολόθρευσή του θα εκπληρώσει τελειωτικά την επιθυμία της ζωής μας. Πώς μπορεί να του επιτραπεί να δρα ανεξέλεγκτος; Έχει διαφθείρει τον άνθρωπο σε τέτοιο βαθμό, που ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τον ουρανοήλιο, απονεκρώνεται και γίνεται βραδύνους. Ο άνθρωπος έχει απολέσει την κανονική ανθρώπινη λογική του. Γιατί να μη θυσιάσουμε ολόκληρη την ύπαρξή μας για να τον καταστρέψουμε και να τον κάψουμε, προκειμένου να εξαλείψουμε τον εναπομείναντα φόβο και να δώσουμε τη δυνατότητα στο έργο του Θεού να φτάσει σε άνευ προηγούμενου μεγαλείο συντομότερα; Αυτή η συμμορία αποβρασμάτων έχουν παρεισφρήσει στους ανθρώπους και έχουν προκαλέσει μέγιστη αναστάτωση και αναταραχή. Έχουν οδηγήσει όλους τους ανθρώπους στο χείλος του γκρεμού, σχεδιάζοντας μυστικά να τους σπρώξουν για να πέσουν και να γίνουν κομμάτια, ώστε μετά να κατασπαράξουν τα κουφάρια τους. Ματαίως ελπίζουν να διαταράξουν το σχέδιο του Θεού και να αναμετρηθούν μαζί Του σε ένα στοίχημα με ελάχιστες πιθανότητες.[10] Αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση εύκολο! Ο σταυρός, εξάλλου, είναι έτοιμος για τον άρχοντα των διαβόλων, ο οποίος είναι ένοχος για τα πιο ειδεχθή εγκλήματα. Ο Θεός δεν έχει θέση επάνω στον σταυρό και τον έχει ήδη αφήσει για τον διάβολο. Ο Θεός αναδύθηκε πριν από πολύ καιρό νικηφόρος και δεν νιώθει πλέον θλίψη για τις αμαρτίες της ανθρωπότητας. Θα φέρει τη σωτηρία σε όλη την ανθρωπότητα.

από «Έργο και είσοδος (7)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

18. Από επάνω έως κάτω και από την αρχή έως το τέλος, εκείνος διαταράσσει το έργο του Θεού και ενεργεί σε ασυμφωνία με τον Θεό. Όλες εκείνες οι συζητήσεις για την κληρονομιά του αρχαίου πολιτισμού, την πολύτιμη γνώση για τον αρχαίο πολιτισμό, τις διδαχές του Ταοϊσμού και του Κομφουκιανισμού, καθώς και τα βιβλία του Κομφουκιανισμού και τις φεουδαρχικές ιεροτελεστίες έχουν σύρει τον άνθρωπο στην κόλαση. Η προηγμένη επιστήμη και τεχνολογία της σύγχρονης εποχή, καθώς και η αναπτυγμένη βιομηχανία, η γεωργία και οι επιχειρήσεις δεν φαίνονται πουθενά. Αντιθέτως, τονίζει απλώς τις φεουδαρχικές ιεροτελεστίες που διαδίδονται από τους αρχαίους «πιθήκους», προκειμένου σκόπιμα να διαταράξει, αντικρούσει και καταστρέψει το έργο του Θεού. Όχι μόνο έχει πλήξει τον άνθρωπο μέχρι τις μέρες μας, αλλά θέλει και να τον καταπιεί[11] εξ ολοκλήρου. Οι διδαχές του φεουδαρχικού κώδικα δεοντολογίας και η μεταλαμπάδευση της γνώσης για τον αρχαίο πολιτισμό έχουν εδώ και πολύ καιρό μολύνει τους ανθρώπους και τους έχουν μετατρέψει σε μικρούς και μεγάλους διαβόλους. Δεν υπάρχουν παρά μόνο λίγοι που θα ήταν άμεσα έτοιμοι να δεχθούν τον Θεό και να καλωσορίσουν θριαμβευτικά την έλευση του Θεού. Το πρόσωπο του ανθρώπου είναι γεμάτο από φόνο και παντού ο αέρας κουβαλάει θάνατο. Θέλουν να διώξουν τον Θεό από αυτή τη γη· με σπαθιά και μαχαίρια στο χέρι στοιχίζονται σε σχηματισμό μάχης για να εξοντώσουν τον Θεό. Είδωλα εξαπλώνονται σε όλη τη χώρα του διαβόλου, όπου ο άνθρωπος διδάσκεται συνεχώς ότι δεν υπάρχει Θεός. Επάνω από αυτόν τον τόπο διεισδύει μια εμετική οσμή καμένου χαρτιού και θυμιάματος, τόσο πυκνή που καταντά αποπνικτική. Φαίνεται πως είναι η οσμή του βορβόρου που αναδύεται όταν το ερπετό τυλίγεται και κουλουριάζεται, και ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να κάνει εμετό. Επιπλέον, ακούγονται αχνά οι σατανικοί δαίμονες που ψέλνουν γραφές. Αυτός ο ήχος μοιάζει να φτάνει από πολύ μακριά, από την κόλαση, και ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να νιώσει μια ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά του. Παντού σε αυτόν τον τόπο υπάρχουν διάσπαρτα είδωλα που φέρουν όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, μετατρέποντας τον τόπο σε έναν εκθαμβωτικό κόσμο, και ο άρχοντας των διαβόλων μειδιά πονηρά, λες και η χθόνια δολοπλοκία του έχει πετύχει. Εν τω μεταξύ, ο άνθρωπος έχει πλήρη άγνοια περί αυτού, ούτε γνωρίζει ότι ο διάβολος τον έχει διαφθείρει σε τέτοιον βαθμό, που έχει γίνει ανόητος και αποκαρδιωμένος. Θέλει να εξαφανίσει τα πάντα που έχουν να κάνουν με τον Θεό με ένα χτύπημα, ώστε και πάλι να Τον προσβάλει και να Τον δολοφονήσει, ενώ προσπαθεί να διαλύσει και να διαταράξει το έργο Του. Πώς θα μπορούσε να επιτρέψει στον Θεό να είναι ισάξιός του; Πώς μπορεί να ανέχεται τον Θεό να «παρεμβαίνει» στο έργο ανάμεσα στους ανθρώπους; Πώς μπορεί να επιτρέψει στον Θεό να ξεσκεπάσει το απεχθές πρόσωπό του; Πώς μπορεί να επιτρέψει στον Θεό να διαταράξει το έργο του; Πώς θα μπορούσε αυτός ο διάβολος, ο οποίος βγάζει καπνούς από την οργή του, να επιτρέψει στον Θεό να διέπει την αυλή της εξουσίας του επάνω στη γη; Πώς θα μπορούσε να αποδεχθεί την ήττα του οικειοθελώς; Η απεχθής όψη του έχει αποκαλυφθεί, γι’ αυτό κανείς βρίσκεται να αναρωτιέται αν θα πρέπει να κλάψει ή να γελάσει, ενώ είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να μιλήσει γι’ αυτό. Δεν είναι αυτή η ουσία του; Η ψυχή του είναι αποκρουστική, όμως αυτός εξακολουθεί να πιστεύει ότι είναι απίστευτα όμορφος. Τι συμμορία συνενόχων![12] Κατέρχονται ανάμεσα στους θνητούς για να ενδώσουν σε απολαύσεις και να προκαλέσουν αναταραχή. Η ταραχή που φέρνουν αποσταθεροποιεί τον κόσμο και προκαλεί πανικό στην καρδιά του ανθρώπου· έχουν διαστρεβλώσει τον άνθρωπο τόσο πολύ, σε σημείο που μοιάζει με ένα κτήνος αφόρητης ασχήμιας, χωρίς να έχει πλέον το παραμικρό ίχνος από τον αρχικό άγιο άνθρωπο. Επιθυμούν ακόμα και να καταλάβουν την εξουσία ως τύραννοι επάνω στη γη. Παρακωλύουν το έργο του Θεού, ώστε μετά βίας να μπορεί να προχωρήσει, και κρατούν τον άνθρωπο εγκλωβισμένο, σαν μέσα σε χάλκινους και ατσάλινους τοίχους. Αφότου έχουν διαπράξει τόσες αμαρτίες και έχουν προκαλέσει τόσα προβλήματα, πώς θα μπορούσαν να περιμένουν οτιδήποτε άλλο παρά την ώρα της παίδευσής τους; Οι δαίμονες και τα κακά πνεύματα βρίσκονται σε κατάσταση αμόκ επάνω στη γη και έχουν αποκλείσει το θέλημα και την επίπονη προσπάθεια του Θεού, καθιστώντας τα αδιαπέραστα. Τι θανάσιμο αμάρτημα! Πώς θα μπορούσε να μην ανησυχεί ο Θεός; Πώς θα μπορούσε να μη νιώθει εξοργισμένος ο Θεός; Προβάλουν τεράστια εμπόδια και αντίσταση στο έργο του Θεού. Πόσο αντιδραστικοί! Ακόμα κι αυτοί οι δαίμονες, μικροί και μεγάλοι, γίνονται υπεροπτικοί για τη δύναμη του πιο ισχυρού διαβόλου και αρχίζουν να κάνουν νερά. Σκοπίμως αντιτίθενται στην αλήθεια, παρότι τη γνωρίζουν πολύ καλά. Υιοί της ανταρσίας! Τώρα που ο άρχοντας τους της κόλασης έχει ανέβει στον βασιλικό του θρόνο, είναι σαν να έχουν ξιπαστεί και να αντιμετωπίζουν όλους τους άλλους με περιφρόνηση. Πόσοι είναι αυτοί που αναζητούν την αλήθεια και ακολουθούν τη δικαιοσύνη; Είναι όλοι τους κτήνη, σαν τα γουρούνια και τα σκυλιά, αρχηγοί μια συμμορίας από βρωμερές μύγες που την οδηγούν σε έναν σωρό από κοπριά, για να κουνάνε το κεφάλι τους και να επιφέρουν αναταραχή.[13] Πιστεύουν ότι ο άρχοντας τους της κόλασης είναι ανώτερος όλων των αρχόντων, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από μύγες σε αποσύνθεση. Πέραν αυτού, κάνουν συκοφαντικά σχόλια για την ύπαρξη του Θεού, βασιζόμενοι στα γουρούνια και τους σκύλους τους γονείς τους. Αυτές οι μικροσκοπικές μύγες νομίζουν ότι οι γονείς τους είναι τόσο μεγάλοι όσο οι οδοντωτές φάλαινες.[14] Δεν συνειδητοποιούν ότι είναι μικροσκοπικοί, ενώ οι γονείς τους είναι βρωμερά γουρούνια και σκυλιά, ένα εκατομμύριο φορές μεγαλύτεροι από τους ίδιους; Έχοντας πλήρη άγνοια της ταπεινότητάς τους, τρέχουν σε κατάσταση αμόκ λόγω της σαπίλας που αναδύουν αυτά τα γουρούνια και τα σκυλιά, και έχουν την ψευδαίσθηση ότι αναπαράγουν μελλοντικές γενεές. Αυτό είναι απολύτως ξεδιάντροπο! Με πράσινα φτερά στην πλάτη τους (αυτό αναφέρεται στον ισχυρισμό τους ότι πιστεύουν στον Θεό) αρχίζουν να είναι φαντασμένοι και να καυχιούνται παντού για το πόσο όμορφοι και ελκυστικοί είναι, ρίχνοντας στα κρυφά τις ακαθαρσίες τους επάνω στον άνθρωπο. Και είναι και ξιπασμένοι, λες και ένα ζευγάρι από φτερά στα χρώματα του ουράνιου τόξου θα μπορούσε να κρύψει τις ακαθαρσίες τους, οπότε καταδιώκουν την ύπαρξη του αληθινού Θεού (αυτό αναφέρεται στην εσωτερική ιστορία του κόσμου της θρησκείας). Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ότι, παρόλο που τα φτερά της μύγας είναι όμορφα και γοητευτικά, αυτή δεν είναι τελικά τίποτε άλλο από μια μικροσκοπική μύγα, γεμάτη βρώμα και καλυμμένη με μικρόβια. Με τη δύναμη των γουρουνιών και των σκύλων που έχουν για γονείς, τρέχουν σε κατάσταση αμόκ σε όλη τη χώρα (αυτό αναφέρεται στους θρησκευτικούς αξιωματούχους που καταδιώκουν τον Θεό, βασιζόμενοι στην ισχυρή υποστήριξη που έχουν από τη χώρα και προδίδουν τον αληθινό Θεό και την αλήθεια) με συγκλονιστική θηριωδία. Είναι σαν να έχουν επιστρέψει μαζί με τον Θεό τα φαντάσματα των Φαρισαίων στο έθνος του μεγάλου δράκοντα κόκκινου, πίσω στην παλιά τους φωλιά. Για άλλη μια φορά έχουν ξεκινήσει τους διωγμούς, συνεχίζοντας το έργο τους που διαρκεί εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια. Αυτή η ομάδα των φαύλων είναι σίγουρο ότι θα αφανιστεί από τη γη στο τέλος! Φαίνεται ότι, μετά από πολλές χιλιετίες, τα ακάθαρτα πνεύματα έχουν γίνει ακόμα πιο πανούργα και ύπουλα. Αναζητούν συνεχώς νέους τρόπους για να υπονομεύουν στα κρυφά το έργο του Θεού. Είναι δόλιοι και πονηροί και θέλουν να αναπαράγουν στην πατρίδα τους την τραγωδία που εκτυλίχθηκε πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια. Αυτό σχεδόν εξωθεί τον Θεό να βάλει τις φωνές, και μετά βίας συγκρατείται για να μην επιστρέψει στον τρίτο ουρανό και τους εξοντώσει. Προκειμένου να αγαπήσει τον Θεό ο άνθρωπος, πρέπει να καταλάβει το θέλημα Του, τη χαρά και τη λύπη Του, καθώς και αυτά που Εκείνος απεχθάνεται. Αυτό θα διευκολύνει περισσότερο την είσοδο του ανθρώπου. Όσο πιο ταχεία είναι η είσοδος του ανθρώπου, τόσο περισσότερο ικανοποιείται η καρδιά του Θεού· όσο πιο ξεκάθαρα μπορεί να διακρίνει ο άνθρωπος τον άρχοντα των διαβόλων, τόσο πιο πολύ πλησιάζει στον Θεό, ώστε να εκπληρωθεί η επιθυμία Του.

από «Έργο και είσοδος (7)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

19. Έχω πει τόσες φορές ότι το έργο του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες πραγματοποιείται προκειμένου να μεταβάλει το πνεύμα όλων των ανθρώπων, να αλλάξει τις ψυχές τους, ώστε οι καρδιές τους, οι οποίες έχουν υποστεί τρομερό τραύμα, να αναμορφωθούν και, έτσι, να σώσει τις ψυχές τους που τόσο βαθύ πλήγμα έχουν δεχθεί από το κακό. Αυτό γίνεται προκειμένου να αφυπνιστεί το πνεύμα των ανθρώπων, να λιώσουν οι παγωμένες τους καρδιές και να μπορέσουν να αναζωογονηθούν. Αυτό είναι το ύψιστο θέλημα του Θεού. Ας αφήσουμε κατά μέρους τις ομιλίες για το πόσο μεγαλόπνοη ή εμβριθής είναι η ζωή του ανθρώπου και οι εμπειρίες του. Όταν οι καρδιές των ανθρώπων θα έχουν αφυπνιστεί, όταν θα έχουν ξυπνήσει από τα όνειρά τους και έχουν πλήρη συνείδηση της ζημιάς που τους έχει κάνει ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, τότε το έργο της διακονίας του Θεού θα έχει ολοκληρωθεί. Η ημέρα της ολοκλήρωσης του έργου του Θεού συμπίπτει με την επίσημη έναρξη της πορείας του ανθρώπου στο μονοπάτι της σωστή πίστης στον Θεό. Εκείνη τη στιγμή, η διακονία του Θεού θα έχει φτάσει στο τέλος της: Το έργο της ενσάρκωσης του Θεού θα έχει ολοκληρωθεί πλήρως και ο άνθρωπος θα ξεκινήσει επίσημα να εκτελεί το καθήκον που οφείλει να εκτελέσει, δηλαδή, να φέρει εις πέρας τη διακονία του. Αυτά είναι τα βήματα του έργου του Θεού. Συνεπώς, θα πρέπει ψηλαφώντας να αναζητήσετε το μονοπάτι της εισόδου, έχοντας ως θεμέλιο τη γνώση αυτών των πραγμάτων. Αυτό θα πρέπει να κατανοήσετε. Η είσοδος του ανθρώπου θα βελτιωθεί μόνο όταν συντελεστούν αλλαγές στα βάθη της καρδιάς του, επειδή το έργο του Θεού είναι η πλήρης σωτηρία του ανθρώπου — του ανθρώπου που έχει λυτρωθεί, που εξακολουθεί να ζει υπό την επιρροή των δυνάμεων του σκότους και που ποτέ του δεν έχει σταθεί όρθιος — από αυτό το μέρος συνάθροισης δαιμόνων. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος θα απελευθερωθεί από αμαρτίες χιλιετιών και θα λάβει την αγάπη του Θεού, εξολοθρεύοντας τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα, εδραιώνοντας τη βασιλεία του Θεού και φέρνοντας συντομότερα την αγαλλίαση στην καρδιά του Θεού· σημαίνει να εκτονώσετε, χωρίς καμία επιφύλαξη, το μίσος που φουντώνει στα στήθια σας, να εξαλείψετε εκείνα τα μουχλιασμένα μικρόβια, να μπορέσετε να αφήσετε αυτήν τη ζωή που δεν διαφέρει από τη ζωή ενός βοδιού ή ενός αλόγου, να μην είστε πλέον σκλάβοι, να μη σας τσαλαπατά πλέον όποτε θέλει ή να σας διατάζει ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας. Δεν θα είστε πλέον από αυτό το αποτυχημένο έθνος, δεν θα ανήκετε πλέον στον ειδεχθή μεγάλο κόκκινο δράκοντα και δεν θα είστε πλέον υπόδουλοί του. Ο Θεός θα κομματιάσει σίγουρα τη φωλιά των δαιμόνων και εσείς θα σταθείτε στο πλευρό του Θεού — ανήκετε στον Θεό και όχι σε αυτήν την αυτοκρατορία σκλάβων. Εδώ και πολύ καιρό, ο Θεός απεχθάνεται μέχρι το κόκκαλο αυτήν τη σκοτεινή κοινωνία. Τρίζει τα δόντια Του, θέλοντας απεγνωσμένα να λιώσει με το πόδι Του αυτό το αχρείο, ειδεχθές παλιό ερπετό, ώστε να μην μπορέσει ποτέ ξανά να σηκώσει κεφάλι και να μην κακομεταχειριστεί ποτέ ξανά κανέναν άνθρωπο. Δεν θα το συγχωρέσει για τις πράξεις του στον παρελθόν, δεν θα ανεχθεί το ότι εξαπατά τον άνθρωπο και θα πάρει το αίμα Του πίσω για κάθε μία από τις αμαρτίες που έχει κάνει κατά το πέρασμα των αιώνων. Ο Θεός δεν θα επιδείξει την παραμικρή επιείκεια απέναντι σε αυτόν τον αρχισυμμορίτη όλων των δαιμόνων[15], θα τον καταστρέψει ολοκληρωτικά.

από «Έργο και είσοδος (8)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

20. Επί χιλιάδες έτη, αυτή η χώρα είναι η γη του αίσχους, η βρωμιά που τη χαρακτηρίζει είναι αφόρητη, η μιζέρια βρίθει παντού, φαντάσματα τρέχουν παντού ανεξέλεγκτα, ξεγελούν και εξαπατούν, εγείρουν ανυπόστατες κατηγορίες[16], ποδοπατούν αυτόν τον στοιχειωμένο τόπο και τον αφήνουν γεμάτο πτώματα. Η δυσωδία από την αποσύνθεση καλύπτει τη γη και διαποτίζει τον αέρα, και φρουρείται αυστηρά[17]. Ποιος μπορεί να δει τον κόσμο πέραν από τους ουρανούς; Ο διάβολος κρατά σφιχτά δεμένο ολόκληρο το κορμί του ανθρώπου, του βγάζει και τα δύο μάτια και του σφαλίζει καλά το στόμα. Ο βασιλιάς των δαιμόνων προβαίνει σε βιαιοπραγίες εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια, μέχρι σήμερα, καθώς εξακολουθεί να παρακολουθεί στενά την πόλη φάντασμα, σαν να ήταν ένα απόρθητο παλάτι δαιμόνων. Εν τω μεταξύ, αυτή η αγέλη από μαντρόσκυλα κοιτάει με αγριωπό βλέμμα, καθώς τρέμει μήπως ο Θεός την πιάσει στον ύπνο και την εξαφανίσει παντελώς, στερώντας της κάθε τόπο ειρήνης και ευτυχίας. Πώς θα μπορούσαν οι κάτοικοι μιας πόλης φαντάσματος σαν κι αυτήν να έχουν δει ποτέ τους τον Θεό; Έχουν απολαύσει ποτέ τη στοργή και την ομορφιά του Θεού; Ποια είναι η εκτίμηση που έχουν για τα ζητήματα του κόσμου των ανθρώπων; Ποιος από αυτούς μπορεί να κατανοήσει το διακαές θέλημα του Θεού; Δεν προκαλεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι η ενσάρκωση του Θεού παραμένει εντελώς κρυμμένη: σε μια σκοτεινή κοινωνία σαν κι αυτήν, όπου οι δαίμονες είναι ανελέητοι και απάνθρωποι, πώς θα μπορούσε ο βασιλιάς των δαιμόνων, ο οποίος σκοτώνει ανθρώπους εν ριπή οφθαλμού, να ανεχτεί την ύπαρξη ενός Θεού που είναι αξιαγάπητος, ευγενικός, αλλά και άγιος; Πώς θα μπορούσε να χειροκροτεί και να ζητωκραυγάζει για την άφιξη του Θεού; Αυτοί οι λακέδες! Ανταποδίδουν την καλοσύνη με μίσος, εδώ και καιρό έχουν απαξιώσει τον Θεό, Τον κακομεταχειρίζονται, είναι σε ακραίο βαθμό βάναυσοι, δεν έχουν την παραμικρή εκτίμηση για τον Θεό, λεηλατούν και πλιατσικολογούν, έχουν χάσει κάθε ευσυνειδησία και μέσα τους δεν υπάρχει το ελάχιστο ίχνος καλοσύνης, ενώ παρασύρουν τους αθώους στην ανοησία. Προπάτορες των αρχαίων; Πολυαγαπημένοι ηγέτες; Όλοι τους αντιτίθενται στον Θεό! Η ανάμειξή τους έχει αφήσει τα πάντα κάτω από τους ουρανούς σε μια κατάσταση σκότους και χάους! Θρησκευτική ελευθερία; Τα νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα των πολιτών; Όλα είναι κόλπα συγκάλυψης της αμαρτίας! Ποιος έχει αγκαλιάσει το έργο του Θεού; Ποιος έχει δώσει τη ζωή του ή έχει χύσει αίμα για το έργο του Θεού; Από τη μία γενιά στην άλλη, από γονιό σε παιδί, ο υπόδουλος άνθρωπος έχει απότομα υποδουλώσει τον Θεό. Πώς θα μπορούσε αυτό να μην προκαλέσει λυσσασμένη οργή; Χιλιάδες χρόνια μίσους έχουν συγκεντρωθεί μέσα στην καρδιά, χιλιετίες αμαρτιών έχουν χαραχτεί στην καρδιά. Πώς θα μπορούσε αυτό να μην προκαλεί την απέχθεια; Εκδικηθείτε για τον Θεό, αποτελειώστε τον εχθρό Του, μην τον αφήνετε να δρα πλέον ανεξέλεγκτος και μην του επιτρέπετε να δημιουργεί πλέον τόσα προβλήματα όπως αυτός επιθυμεί! Τώρα είναι η ώρα: ο άνθρωπος έχει από καιρό συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του, έχει αφιερώσει όλες του τις προσπάθειες, έχει πληρώσει κάθε τίμημα για έναν λόγο, για να ξεσκίσει το χυδαίο πρόσωπο αυτού του δαίμονα και να δώσει τη δυνατότητα στους ανθρώπους, που έχουν τυφλωθεί και έχουν υποστεί κάθε είδους δυστυχίας και δυσκολιών, να ξεσηκωθούν από τον πόνο τους και να γυρίσουν την πλάτη σε αυτόν τον σατανικό παλιό διάβολο. Γιατί να μπαίνει ένα τόσο αδιαπέραστο εμπόδιο στο έργο του Θεού; Γιατί να επιστρατεύονται διάφορα κόλπα για να ξεγελάσει τον λαό του Θεού; Πού είναι η πραγματική ελευθερία και τα νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντα; Πού είναι η αμεροληψία; Πού είναι η παρηγοριά; Πού είναι η θαλπωρή; Γιατί χρησιμοποιούνται απατηλά σχέδια για να ξεγελιούνται οι άνθρωποι του Θεού; Γιατί χρησιμοποιούνται δυνάμεις για να παρεμποδίζεται ο ερχομός του Θεού; Γιατί δεν επιτρέπεται στον Θεό να περιφέρεται ελεύθερα επάνω στη γη που Αυτός δημιούργησε; Γιατί ο Θεός καταδιώκεται σε βαθμό που να μην έχει πού την κεφαλήν κλίναι; Πού είναι η θαλπωρή ανάμεσα στους ανθρώπους; Πού είναι το καλωσόρισμα ανάμεσα στους ανθρώπους; Γιατί να προκαλείται μια τόσο απεγνωσμένη λαχτάρα στον Θεό; Γιατί να πρέπει ο Θεός να καλεί ξανά και ξανά; Γιατί να αναγκάζεται ο Θεός να ανησυχεί για τον πολυαγαπημένο υιό Του; Γιατί αυτή η σκοτεινή κοινωνία και τα θλιβερά μαντρόσκυλά της δεν επιτρέπουν στον Θεό να πηγαινοέρχεται ελεύθερα στον κόσμο που Αυτός δημιούργησε; Γιατί δεν καταλαβαίνει ο άνθρωπος, ο οποίος ζει μέσα στον πόνο και τη δυστυχία; Ο Θεός έχει περάσει μεγάλα βάσανα για χάρη σας, με αφόρητο πόνο έστειλε τον πολυαγαπημένο υιό Του, το ίδιο Του το αίμα, σε εσάς. Γιατί, λοιπόν, εσείς εξακολουθείτε να κάνετε τα στραβά μάτια; Μπροστά σε όλους αρνείστε την άφιξη του Θεού και απορρίπτετε τη φιλία Του. Γιατί είστε τόσο ασυνείδητοι; Είστε σίγουροι ότι θέλετε να υπομένετε τις αδικίες σε μια σκοτεινή κοινωνία σαν κι αυτήν; Γιατί, αντί να γεμίζετε τις κοιλιές σας με χιλιετίες εχθρότητας, μπουκώνεστε με τα «σκατά» του βασιλιά των δαιμόνων;

από «Έργο και είσοδος (8)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

21. Πόσο μεγάλα είναι τα εμπόδια στο έργο του Θεού; Το έχει μάθει ποτέ κανείς; Με τους ανθρώπους εγκλωβισμένους από βαθιά ριζωμένες αποχρώσεις δεισιδαιμονίας, ποιος είναι ικανός να γνωρίζει το πραγματικό πρόσωπο του Θεού; Με αυτήν την τόσο ρηχή και παράλογη οπισθοδρομική πολιτιστική γνώση, πώς θα μπορούσαν να καταλάβουν πλήρως τα λόγια που λέει ο Θεός; Ακόμα και αν τους πει και τους τα καλλιεργήσει κατ’ ιδίαν, από το στόμα στο αυτί, πώς θα μπορούσαν να καταλάβουν; Μερικές φορές φαίνεται λες και τα λόγια του Θεού προσπίπτουν εις ώτα μη ακουόντων: οι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή αντίδραση, απλώς κουνάνε το κεφάλι χωρίς να καταλαβαίνουν τίποτα. Πώς θα μπορούσε αυτό να μην είναι ανησυχητικό; Αυτή η «μακρινή[18] αρχαία πολιτιστική ιστορία και πολιτιστική γνώση» έχει διαπαιδαγωγήσει μια τόσο άχρηστη ομάδα ανθρώπων. Αυτή η αρχαία κουλτούρα — η πολύτιμη κληρονομία — είναι σκέτη σαβούρα! Έχει γίνει ένας αποκρουστικός, παντοτινός λεκές εδώ και πολύ καιρό! Έχει διδάξει στους ανθρώπους τα κόλπα και τις τεχνικές να αντιτίθενται στον Θεό και η «διατεταγμένη, ευγενής καθοδήγηση»[19] από την εθνική εκπαίδευση έχει καταστήσει τους ανθρώπους ακόμα πιο ανυπάκουους απέναντι στον Θεό. Κάθε τμήμα του έργου του Θεού είναι εξαιρετικά δύσκολο, και κάθε στάδιο του έργου Του στη γη Του ήταν βασανιστικό. Πόσο δύσκολο είναι το έργο Του στη γη! Τα στάδια του έργου του Θεού στη γη εμπεριέχουν τεράστιες δυσκολίες: η αδυναμία, οι ανεπάρκειες, τα παιδιαρίσματα, η ασχετοσύνη του ανθρώπου, και όλα όσα χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο, κάθε ένα είναι επιμελώς σχεδιασμένα και έχουν ληφθεί υπόψη με κάθε σχολαστικότητα από τον Θεό. Ο άνθρωπος είναι σαν μια χάρτινη τίγρη, που κανένας δεν τολμά να παγιδέψει ή να προκαλέσει· με το παραμικρό άγγιγμα δαγκώνει ή πέφτει κάτω και χάνει τον δρόμο του, και είναι λες και με την ελάχιστη απώλεια συγκέντρωσης υποτροπιάζει, ή με άλλον τρόπο αγνοεί τον Θεό, ή καταφεύγει στον πατέρα του το γουρούνι ή τη μητέρα του τη σκύλα για να ενδώσουν στην ανηθικότητα των σωμάτων τους. Τι τεράστιο εμπόδιο! Πρακτικά σε κάθε στάδιο του έργου Του, ο Θεός περνάει από δοκιμασία, και σχεδόν σε κάθε στάδιο, ελλοχεύει μεγάλος κίνδυνος. Τα λόγια του είναι ειλικρινή και τίμια, χωρίς μοχθηρία, όμως ποιος είναι πρόθυμος να τα αποδεχθεί; Ποιος είναι πρόθυμος να υποταχθεί πλήρως; Αυτό ραγίζει την καρδιά του Θεού. Πασχίζει νυχθημερόν για τον άνθρωπο, ταλαιπωρείται από την αγωνία για τη ζωή του ανθρώπου και νιώθει συμπάθεια για την αδυναμία του ανθρώπου. Έχει αντιμετωπίσει πολλές ανατροπές και αναποδιές σε κάθε στάδιο του έργου Του, για κάθε λέξη που εκφέρει. Βρίσκεται μονίμως μεταξύ σφύρας και άκμωνος και σκέφτεται την αδυναμία, την ανυπακοή, τα παιδιαρίσματα και την ευπάθεια του ανθρώπου... επί εικοσιτετραώρου βάσης, ξανά και ξανά. Ποιος το ξέρει αυτό; Σε ποιον μπορεί να το εκμυστηρευτεί; Ποιος θα ήταν ικανός να καταλάβει; Απεχθάνεται τις αμαρτίες του ανθρώπου και την έλλειψη πυγμής, τη δειλία του ανθρώπου, και ανησυχεί πάντοτε για την ευπάθεια του ανθρώπου και μελετά το μονοπάτι που ανοίγεται μπροστά στον άνθρωπο. Πάντοτε, όποτε παρατηρεί τα λόγια και τις πράξεις του ανθρώπου, γεμίζει με ένα αίσθημα ελέους, αλλά και θυμού, και πάντοτε η θέα αυτών των πραγμάτων Του φέρνει πόνο στην καρδιά. Οι αθώοι, εξάλλου, έχουν γίνει ανάλγητοι· γιατί πρέπει ο Θεός να τους κάνει πάντοτε όλα δύσκολα; Ο ασθενικός άνθρωπος είναι πλήρως στερημένος επιμονής· γιατί πρέπει ο Θεός να νιώθει πάντοτε τέτοια αδιάπτωτη οργή απέναντί του; Ο αδύναμος και ανίσχυρος άνθρωπος δεν έχει πλέον την παραμικρή ζωτικότητα· γιατί πρέπει ο Θεός να τον επιπλήττει μονίμως για την ανυπακοή του; Ποιος μπορεί να αντέξει τις απειλές του Θεού στους ουρανούς; Ο άνθρωπος, εξάλλου, είναι εύθραυστος και σε απελπιστικά δύσκολη κατάσταση· ο Θεός έχει θάψει τον θυμό βαθιά μέσα στην καρδιά Του, ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει σιγά-σιγά να σκεφτεί για τον εαυτό του. Ωστόσο ο άνθρωπος, ο οποίος βρίσκεται σε δεινή θέση, δεν έχει την παραμικρή εκτίμηση για το θέλημα του Θεού. Έχει ποδοπατηθεί από τον παλιό βασιλιά των δαιμόνων, έχοντας πλήρη άγνοια περί αυτού, και τάσσεται πάντοτε κατά του Θεού ή είναι αδιάφορος απέναντι στον Θεό. Ο Θεός έχει εκστομίσει τόσα λόγια, όμως ποιος τα έχει πάρει ποτέ στα σοβαρά; Ο άνθρωπος δεν κατανοεί τα λόγια του Θεού, ωστόσο παραμένει ατάραχος και χωρίς καμία επιθυμία, ενώ δεν έχει γνωρίσει ποτέ του πραγματικά την ουσία του παλιού διαβόλου. Οι άνθρωποι ζούνε στον Άδη, στην κόλαση, όμως πιστεύουν ότι ζούνε σ’ ένα παλάτι στον βυθό της θάλασσας· τους καταδιώκει ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας, όμως θεωρούν για τους εαυτούς τους ότι είναι «ευνοημένοι»[20] από τη χώρα του δράκοντα· γίνονται ο περίγελος του διαβόλου, όμως πιστεύουν ότι απολαμβάνουν την υπέρτατη επιδεξιότητα της σάρκας. Τι τσούρμο από βρωμερούς, άθλιους φουκαράδες! Ο άνθρωπος έχει έρθει αντιμέτωπος με τη δυστυχία, όμως δεν το γνωρίζει, και σε αυτήν τη σκοτεινή κοινωνία τον βρίσκουν απανωτές η μία μετά την άλλη οι κακοτυχίες[21], όμως αυτός δεν λέει να ξυπνήσει. Πότε θα απαλλαχτεί από αυτήν την καλοσύνη που δείχνει για τον εαυτό του και αυτήν τη δουλοπρεπή διάθεσή του; Γιατί είναι τόσο άσπλαχνος απέναντι στην καρδιά του Θεού; Αποδέχεται σιωπηρά αυτήν την καταδυνάστευση και τις δυσκολίες; Δεν επιθυμεί να έρθει η μέρα που θα μπορεί να αλλάξει το σκοτάδι σε φως; Δεν επιθυμεί να διορθώσει για άλλη μια φορά τις αδικίες απέναντι στη δικαιοσύνη και την αλήθεια; Είναι πρόθυμος να κάθεται και να κοιτάει, χωρίς να κάνει τίποτα, όταν οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την αλήθεια και διαστρεβλώνουν τα γεγονότα; Είναι ευχαριστημένος που εξακολουθεί να υπομένει αυτήν την κακομεταχείριση; Είναι πρόθυμος να είναι σκλάβος; Είναι πρόθυμος να σβήσει και να χαθεί στα χέρια του Θεού, μαζί με τα απομεινάρια της αποτυχημένης του κατάστασης; Πού είναι η αποφασιστικότητά σου; Πού είναι η φιλοδοξία σου; Πού είναι η αξιοπρέπειά σου; Πού είναι η ακεραιότητά σου; Πού είναι η ελευθερία σου; Είσαι πρόθυμος να παραμείνεις σκυφτός σε όλη σου τη ζωή[22] για τον μεγάλο κόκκινο δράκοντα, τον βασιλιά των διαβόλων; Χαίρεσαι να τον αφήνεις να σε βασανίζει μέχρι θανάτου; Το πρόσωπο της αβύσσου είναι χαοτικό και σκοτεινό, ο κοινός άνθρωπος, ο οποίος υποφέρει τρομερά, αναφωνεί στον ουρανό και παραπονιέται στη γη. Πότε θα μπορέσει ο άνθρωπος να κρατήσει ψηλά το κεφάλι του; Ο άνθρωπος είναι ισχνός και αποστεωμένος· πώς θα μπορούσε να τα βάλει με αυτόν τον βάρβαρο και τυρρανικό διάβολο; Γιατί δεν δίνει τη ζωή του στον Θεό το συντομότερο δυνατό; Γιατί εξακολουθεί να αμφιταλαντεύεται, πότε μπορεί να τελειώσει το έργο του Θεού; Έτσι, δεχόμενος άσκοπα τον εκφοβισμό και την καταδυνάστευση, ολόκληρη η ζωή του θα πάει τελικά στράφι. Γιατί βιάζεται τόσο να έρθει και μετά βιάζεται τόσο να αναχωρήσει; Γιατί δεν κρατάει κάτι πολύτιμο για να το δώσει στον Θεό; Έχει ξεχάσει τις χιλιετίες του μίσους;

από «Έργο και είσοδος (8)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

22. Οι παγιωμένες εθνοτικές παραδόσεις και η πνευματική κατάσταση επισκιάζουν εδώ και καιρό το αγνό και παιδικό πνεύμα του ανθρώπου, έχουν επιτεθεί στην ψυχή του ανθρώπου, χωρίς να έχουν την παραμικρή ανθρωπιά, σαν να είναι στερημένα συναισθημάτων ή οποιασδήποτε αίσθησης του εαυτού. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν αυτοί οι δαίμονες είναι εξαιρετικά βάρβαρες και είναι σαν η «εκπαίδευση» και η «διαπαιδαγώγηση» να έχουν γίνει οι παραδοσιακές μέθοδοι με τις οποίες ο βασιλιάς των διαβόλων φονεύει τους ανθρώπους· χρησιμοποιεί τις «βαθυστόχαστες διδαχές» του για να καλύψει πλήρως την άσχημη ψυχή του, ντύνεται με προβιά αρνιού για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ανθρώπων και, στη συνέχεια, εκμεταλλεύεται την ώρα που ο άνθρωπος κοιμάται για να τον καταβροχθίσει ολοσχερώς. Οι καημένοι οι άνθρωποι. Πώς θα μπορούσαν να γνωρίζουν ότι η γη στην οποία μεγάλωσαν είναι η γη του διαβόλου, ότι αυτός που τους ανέθρεψε είναι, στην πραγματικότητα, ένας εχθρός που τους κάνει κακό. Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν έχει αφυπνιστεί καθόλου. Αφότου κόρεσε την πείνα και τη δίψα του, ετοιμάζεται να ανταποδώσει την «καλοσύνη» των «γονέων» του που τον ανέθρεψαν. Έτσι είναι ο άνθρωπος. Σήμερα, εξακολουθεί να μη γνωρίζει ότι ο βασιλιάς που τον ανέθρεψε είναι ο εχθρός του. Η γη έχει βρομίσει από τα οστά των νεκρών, το ξέφρενο γλέντι του διαβόλου δεν έχει σταματημό, ενώ συνεχίζει να καταβροχθίζει τη σάρκα του ανθρώπου στον «κάτω κόσμο», μοιράζεται τον ίδιο τάφο με τους ανθρώπινους σκελετούς και μάταια προσπαθεί να καταναλώσει τα τελευταία υπολείμματα των ξεσκισμένων ανθρώπινων σωμάτων. Όμως, ο άνθρωπος παραμένει πάντοτε αδαής, δεν αντιμετώπισε ποτέ του τον διάβολο ως εχθρό, αντιθέτως, τον υπηρετεί με όλη του την καρδιά. Τόσο εκμαυλισμένοι άνθρωποι είναι απλώς ανίκανοι να γνωρίσουν τον Θεό. Εύκολο είναι για τον Θεό να ενσαρκωθεί και να ζήσει ανάμεσά τους, πραγματοποιώντας στο σύνολό του το έργο της σωτηρίας; Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος, ο οποίος έχει ήδη βυθιστεί στον Άδη, να μπορέσει να εκπληρώσει τις απαιτήσεις του Θεού; Πόσες άγρυπνες νύχτες πέρασε ο Θεός, λόγω του έργου για την ανθρωπότητα. Από τα πιο υψηλά σημεία μέχρι τα πιο μεγάλα βάθη, Εκείνος κατέβηκε στην ζωντανή κόλαση όπου ζει ο άνθρωπος, προκειμένου να περάσει τις ημέρες Του με τον άνθρωπο. Ποτέ Του δεν παραπονέθηκε για την αθλιότητα ανάμεσα στους ανθρώπων, ποτέ Του δεν τους επέκρινε για την ανυπακοή τους, παρά υπομένει μέγιστο εξευτελισμό, την ώρα που φέρει ο ίδιος εις πέρας το έργο Του. Πώς θα μπορούσε ο Θεός να ανήκει στην κόλαση; Πώς θα μπορούσε να περάσει τη ζωή Του στην κόλαση; Όμως, για χάρη όλη της ανθρωπότητας, ώστε όλη η ανθρωπότητα να βρει πιο σύντομα ανάπαυση, Εκείνος υπέμενε τον εξευτελισμό και την αδικία για να έρθει στη γη και εισήλθε ο ίδιος στην «κόλαση» και στον «Άδη», μέσα στο στόμα του λύκου, για να σώσει τον άνθρωπο. Με τι προσόντα μπορεί ο άνθρωπος να αντιτίθεται στον Θεό; Τι λόγο έχει να παραπονιέται ακόμα μια φορά για τον Θεό; Πώς έχει το θράσος να αντικρίσει και πάλι τον Θεό; Ο Θεός του ουρανού ήρθε σε αυτόν τον κατάπτυστο τόπο της ακολασίας, χωρίς να εκφράσει ποτέ τη στεναχώρια Του ή να παραπονεθεί για τον άνθρωπο· αντιθέτως, αποδέχεται στωικά τη φθορά[23] και την καταπίεση του ανθρώπου. Δεν αντεπιτέθηκε ποτέ στις παράλογες απαιτήσεις του ανθρώπου, ποτέ δεν είχε υπερβολικές απαιτήσεις από τον άνθρωπο και ποτέ δεν είχε παράλογες απαιτήσεις από τον άνθρωπο. Εκείνος απλώς κάνει αδιαμαρτύρητα όλο το έργο που απαιτεί ο άνθρωπος: διδάσκει, διαφωτίζει, επιπλήττει, εξευγενίζει μέσω των λόγων, υπενθυμίζει, προτρέπει, παρηγορεί, κρίνει και αποκαλύπτει. Ποιο από τα στάδια που Εκείνος κάνει δεν είναι για τη ζωή του ανθρώπου; Παρόλο που έχει καταργήσει τις προοπτικές και τη μοίρα του ανθρώπου, ποιο από τα στάδια που κάνει ο Θεός δεν είναι για τη μοίρα του ανθρώπου; Ποιο από τα στάδια δεν γίνεται χάριν της επιβίωσης του ανθρώπου; Ποιο από τα στάδια δεν γίνεται για να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τα βάσανα και την καταπίεση που επιφέρουν οι δυνάμεις του σκότους, οι οποίες είναι μαύρες σαν τη νύχτα; Ποιο από τα στάδια δεν γίνεται χάριν του ανθρώπου; Ποιος μπορεί να καταλάβει την καρδιά του Θεού, η οποία είναι σαν αυτή μιας στοργικής μητέρας; Ποιος μπορεί να κατανοήσει την ένθερμη καρδιά του Θεού; Η παθιασμένη καρδιά του Θεού και οι φλογερές προσδοκίες Του έχουν λάβει ως ανταπόδοση κρύες καρδιές με σκληρά, αδιάφορα βλέμματα, επαναλαμβανόμενες επιτιμήσεις και ύβρεις από τον άνθρωπο, αιχμηρά σχόλια, σαρκασμό και απαξίωση, έχουν λάβει ως ανταπόδοση τον χλευασμό του ανθρώπου, το ποδοπάτημα και την απόρριψή του, παρανόηση και γκρίνια, αποξένωση και αποφυγή, και τίποτα άλλο παρά εξαπάτηση, επιθέσεις και πίκρα. Τα θερμά λόγια έχουν αντιμετωπιστεί με άγρια μέτωπα και ψυχρή απείθεια από χιλιάδες που του κουνούν το δάχτυλο. Ο Θεός μπορεί να υπομείνει πολλά, υπηρετώντας τους ανθρώπους με το κεφάλι σκυφτό, σαν ένα πειθήνιο βόδι[24]. Πόσους ήλιους και φεγγάρια, πόσες φορές είδε τα αστέρια, πόσες έφυγε την αυγή και γύρισε το σούρουπο, στριφογυρνάει άγρυπνος νιώθοντας μια αγωνία χίλιες φορές μεγαλύτερη από τον πόνο που ένιωσε όταν έφυγε από τον Πατέρα Του, υπομένοντας τις επιθέσεις και το σπάσιμο του ανθρώπου, την αντιμετώπιση και το κλάδεμα του ανθρώπου. Η ταπεινότητα και η απόκρυψη του Θεού ανταποδόθηκαν με την προκατάληψη[25] του ανθρώπου, με τις άδικες απόψεις και αντιμετώπιση του ανθρώπου, ενώ η ανωνυμία, η μακροθυμία και η ανεκτικότητα Του έλαβαν ως ανταπόδοση το άπληστο βλέμμα του ανθρώπου. Ο άνθρωπος προσπαθεί να κοπανήσει με τα πόδια του τον Θεό μέχρι θανάτου, χωρίς ενδοιασμούς, και προσπαθεί να ποδοπατήσει τον Θεό στο έδαφος. Η στάση του ανθρώπου, όσον αφορά τον τρόπο που αντιμετωπίζει τον Θεό, είναι «σπάνιας ευφυΐας», ενώ ο Θεός, ο οποίος δέχεται τον εκφοβισμό και την περιφρόνηση του ανθρώπου, συνθλίβεται κάτω από τα πόδια δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, τη στιγμή που ο άνθρωπος στέκεται ψηλά, σαν να ήταν ο βασιλιάς του κάστρου, σαν να θέλει να αναλάβει την απόλυτη εξουσία[26], να είναι στο επίκεντρο της προσοχής, πίσω από το παραπέτασμα, να κάνει τον Θεό έναν ευσυνείδητο σκηνοθέτη που τηρεί τους κανόνες και βρίσκεται στο παρασκήνιο, στον οποίον δεν θα επιτρέπεται να αντεπιτίθεται ή να προκαλεί προβλήματα. Ο Θεός πρέπει να παίξει τον ρόλο του Τελευταίου Αυτοκράτορα, πρέπει να είναι μια μαριονέτα[27], στερημένος κάθε ελευθερίας. Οι πράξεις των ανθρώπων είναι ανείπωτες, οπότε, με τι προσόντα μπορεί να ζητάει το ένα ή το άλλο από τον Θεό; Με τι προσόντα μπορεί να κάνει υποδείξεις στον Θεό; Με τι προσόντα μπορεί να ζητά από τον Θεό να συμμεριστεί την αδυναμία του; Πώς είναι κατάλληλος να λάβει το έλεος του Θεού; Πώς είναι κατάλληλος να λάβει τη μεγαλοψυχία του Θεού, ξανά και ξανά; Πώς είναι κατάλληλος να λάβει τη συγχώρεση του Θεού, ξανά και ξανά; Πού είναι η συνείδησή του; Έχει καιρό που ράγισε την καρδιά του Θεού, έχει καιρό που διέλυσε την καρδιά του Θεού. Ο Θεός ήρθε στους ανθρώπους γεμάτος ζωντάνια και ενθουσιασμό, ελπίζοντας ότι ο άνθρωπος θα ήταν πονετικός απέναντί Του, και θα Του έδειχνε λίγη θέρμη. Όμως, η καρδιά του Θεού δεν παρηγορείται εύκολα από τον άνθρωπο, και το μόνο που έχει λάβει είναι ολοένα εντεινόμενες επιθέσεις[28] και βασανιστήρια. Η καρδιά του ανθρώπου είναι υπερβολικά άπληστη, η επιθυμία του είναι υπερβολικά μεγάλη, δεν χορταίνει με τίποτα, είναι πάντοτε κακόβουλος και απερίσκεπτος, δεν δίνει ποτέ οποιαδήποτε ελευθερία στον Θεό ή δικαίωμα λόγου, ενώ δεν αφήνει καμία επιλογή στον Θεό από το να υποβληθεί σε εξευτελισμό, ενώ επιτρέπει στον ίδιον να χειραγωγεί τον Θεό όπως επιθυμεί.

από «Έργο και είσοδος (9)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

23. Από τη δημιουργία μέχρι σήμερα, ο Θεός έχει υπομείνει τόσο πόνο και έχει υποφέρει από τόσες επιθέσεις. Όμως, ακόμα και σήμερα, ο άνθρωπος εξακολουθεί να μη μαλακώνει τις απαιτήσεις που έχει από τον Θεό, ακόμα μελετά τον Θεό, ακόμα δεν δείχνει καμία ανοχή απέναντί Του και δεν κάνει τίποτα άλλο από το να Τον συμβουλεύει, να Τον κριτικάρει και να Τον πειθαρχεί, σαν να φοβάται μήπως ο Θεός πάρει τον λάθος δρόμο, μήπως ο Θεός στη γη είναι κτηνώδης και παράλογος ή εντελώς ανεξέλεγκτος ή μήπως δεν θα καταφέρει τίποτα. Ο άνθρωπος ανέκαθεν είχε αυτήν τη στάση απέναντι στον Θεό. Πώς θα μπορούσε να μη στεναχωρεί τον Θεό; Όταν ενσαρκώθηκε, ο Θεός υπέμενε τρομερό πόνο και εξευτελισμό. Πόσο χειρότερο, λοιπόν, είναι να κάνεις τον Θεό να αποδεχθεί τη διδασκαλία του ανθρώπου; Ο ερχομός Του ανάμεσα στους ανθρώπους Του στέρησε κάθε ελευθερία, σαν να ήταν φυλακισμένος στον Άδη, και αποδέχθηκε την ανάλυση από τον άνθρωπο, χωρίς να προβάλει την παραμικρή αντίσταση. Αυτό δεν είναι ντροπή; Ερχόμενος στην οικογένεια των κανονικών ανθρώπων, ο Ιησούς υπέμενε τη μέγιστη αδικία. Ακόμα πιο εξευτελιστικό είναι το γεγονός ότι Εκείνος ήρθε σ’ αυτόν τον σκονισμένο κόσμο και ταπεινώθηκε στον μέγιστο βαθμό, παίρνοντας μια εξαιρετικά κοινότυπη μορφή. Όταν γίνεται ένα πενιχρό ανθρώπινο ον, ο Ύψιστος δεν υποφέρει λόγω των κακουχιών; Και δεν τα κάνει όλα αυτά για την ανθρωπότητα; Έχουν υπάρξει φορές που Εκείνος σκεφτόταν μόνο τον εαυτό Του; Αφότου απορρίφθηκε και θανατώθηκε από τους Ιουδαίους, και όταν τον περιγελούσαν και τον χλεύαζαν οι άνθρωποι, Εκείνος δεν παραπονέθηκε ποτέ στον Ουρανό, ούτε διαμαρτυρήθηκε στη γη. Σήμερα, αυτή η τραγωδία, η οποία συνέβη πριν από χιλιετίες, έχει επανεμφανιστεί στις τάξεις αυτών των ανθρώπων που μοιάζουν με τους Ιουδαίους. Δεν διαπράττουν τις ίδιες αμαρτίες; Τι δίνει στον άνθρωπο τα προσόντα να λαμβάνει τις υποσχέσεις του Θεού; Δεν αντιτίθεται στον Θεό, για να αποδεχθεί, στη συνέχεια, τις ευλογίες Του; Γιατί ο άνθρωπος δεν αποδέχεται ποτέ τη δικαιοσύνη ή δεν αναζητά την αλήθεια; Γιατί δεν ενδιαφέρεται ποτέ για τα όσα κάνει ο Θεός; Πού είναι η δικαιοσύνη του; Πού είναι η αμεροληψία του; Έχει το θράσος να εκπροσωπεί τον Θεό; Πού είναι η αίσθηση δικαιοσύνης του; Πόσα από αυτά που αγαπάει ο άνθρωπος, τα αγαπάει κι ο Θεός; Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα σε ανόμοια πράγματα[29], συγχέει πάντοτε το μαύρο με το άσπρο[30], αποσιωπά το δίκαιο και την αλήθεια και τιμά τη μεροληψία και την αδικία. Διώχνει το φως και χοροπηδά μέσα στο σκοτάδι. Εκείνοι που αναζητούν την αλήθεια και τη δικαιοσύνη εκδιώκουν το φως, εκείνοι που αναζητούν τον Θεό Τον ποδοπατούν και οι ίδιοι ανυψώνονται στον ουρανό. Ο άνθρωπος δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν ληστή[31]. Πού είναι η λογική του; Ποιος μπορεί να πει τι είναι σωστό και τι λάθος; Ποιος μπορεί να υπερασπιστεί το δίκαιο; Ποιος είναι διατεθειμένος να υποφέρει για την αλήθεια; Οι άνθρωποι είναι φαύλοι και διαβολικοί! Σταύρωσαν τον Θεό στον σταυρό και τώρα χειροκροτούν και ζητωκραυγάζουν, τα άγρια ξεφωνητά τους δεν έχουν σταματημό. Είναι σαν τις κότες με τους σκύλους, συνωμοτούν και συμπράττουν, έχουν ιδρύσει το δικό τους βασίλειο, η ανάμειξή τους δεν έχει αφήσει κανένα μέρος αδιατάρακτο, κλείνουν τα μάτια τους και αλυχτούν μανιασμένα, συναγελάζονται και μια συγκεχυμένη ατμόσφαιρα δημιουργείται, υπάρχει βουή και ζωντάνια, κι εκείνοι που στα τυφλά συνδέονται μεταξύ τους εξακολουθούν να αναδύονται, όλοι κρατάνε ψηλά τα «επιφανή» ονόματα των προπατόρων τους. Αυτοί οι σκύλοι και οι κότες έχουν από καιρό αποθέσει τον Θεό στο πίσω μέρος του μυαλού τους, και δεν έχουν δώσει ποτέ προσοχή στην κατάσταση της καρδιάς του Θεού. Δεν προκαλεί έκπληξη το ότι ο Θεός λέει πως ο άνθρωπος είναι σαν τον σκύλο ή την κότα· σαν ένας σκύλος που γαβγίζει και παρασύρει εκατοντάδες άλλους να αρχίσουν να αλυχτάνε· με αυτόν τον τρόπο, κάνοντας τόσο πάταγο, έχει φέρει το έργο του Θεού μέχρι τη σήμερον ημέρα, αγνοώντας πώς είναι το έργο του Θεού, αν υπάρχει δικαιοσύνη, αν ο Θεός έχει πού την κεφαλήν κλίναι, με τι μοιάζει το αύριο, πώς είναι η μοναξιά του ή η αισχρότητά του. Ο άνθρωπος ποτέ δεν σκέφτεται υπερβολικά τα πράγματα, δεν ανησυχεί ποτέ για το αύριο και έχει μαζέψει όλα όσα είναι επωφελή και πολύτιμα στην αγκαλιά του, χωρίς να αφήσει τίποτα για τον Θεό, παρά μόνο απομεινάρια και υπολείμματα[32]. Πόσο βάναυσος είναι ο άνθρωπος! Δεν τους περισσεύει κανένα συναίσθημα για τον Θεό και, αφότου κατασπαράξει στα κρυφά τα πάντα από τον Θεό, Τον πετάει μακριά πίσω του και δεν δίνει πλέον καμία σημασία στην ύπαρξή Του. Απολαμβάνει τον Θεό, αλλά και Του αντιτίθεται και Τον ποδοπατά, ενώ με το στόμα του ευχαριστεί και δοξάζει τον Θεό. Προσεύχεται στον Θεό και εξαρτάται από τον Θεό, αλλά κι επίσης Τον εξαπατά. «Εξυψώνει» το όνομα του Θεού και υπολήπτεται το πρόσωπο του Θεού, όμως, την ίδια στιγμή, αναίσχυντα και ξεδιάντροπα κάθεται επάνω στον θρόνο του Θεού και κρίνει την «αδικία» του Θεού· από το στόμα του βγαίνουν τα λόγια που χρωστάει στον Θεό και πραγματεύεται τα λόγια του Θεού, όμως μέσα στην καρδιά του εξαπολύει ύβρεις ενάντια στον Θεό· είναι «ανεκτικός» απέναντι στον Θεό, όμως, ταυτόχρονα, Τον καταπιέζει, ενώ λέει ότι το κάνει για χάρη του Θεού· στα χέρια του κρατά τα πράγματα του Θεού και στο στόμα του μασάει την τροφή που του έχει δώσει ο Θεός, όμως τα μάτια του ρίχνουν ένα ψυχρό και απαθές βλέμμα στον Θεό, σαν να θέλει να Τον καταβροχθίσει ολόκληρο· κοιτά την αλήθεια, αλλά επιμένει να λέει ότι πρόκειται για κόλπο του Σατανά· κοιτά το δίκαιο, αλλά το εξωθεί στην αυταπάρνηση· κοιτά τις πράξεις του ανθρώπου, αλλά επιμένει ότι αυτές είναι αυτό που είναι ο Θεός· κοιτά τα φυσικά χαρίσματα του ανθρώπου, αλλά επιμένει ότι αυτά είναι η αλήθεια· κοιτά τις πράξεις του Θεού, αλλά επιμένει ότι είναι υπεροπτικές και απατηλές, μεγαλόστομες και αλαζονικές. Όταν ο άνθρωπος κοιτά τον Θεό, επιμένει να Του βάζει την ετικέτα του ανθρώπου και προσπαθεί σκληρά να Τον βάλει στη θέση ενός δημιουργημένο όντος, το οποίο συνεργάζεται με τον Σατανά· γνωρίζει πολύ καλά ότι πρόκειται για τις ομιλίες του Θεού, όμως λέει ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα γραπτά ενός ανθρώπου· γνωρίζει πολύ καλά ότι το Πνεύμα έχει υλοποιηθεί στη σάρκα, ο Θεός έχει ενσαρκωθεί, όμως λέει μόνο ότι αυτή η σάρκα είναι απόγονος του Σατανά· γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Θεός είναι ταπεινός και κρυμμένος, όμως λέει μόνο ότι ο Σατανάς έχει ταπεινωθεί κι ότι ο Θεός έχει νικήσει. Τι άχρηστος! Ο άνθρωπος δεν κάνει ούτε για φύλακας σκύλων! Δεν ξεχωρίζει το άσπρο από το μαύρο και σκοπίμως κάνει το μαύρο άσπρο. Μπορούν οι δυνάμεις και η πολιορκία του ανθρώπου να ανεχθούν την ημέρα της χειραφέτησης του Θεού; Αφότου σκοπίμως αντιταχθεί στον Θεό, ο άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται διόλου ή φτάνει ακόμα και στο σημείο να Τον θανατώσει, μην αφήνοντας κανένα περιθώριο στον Θεό να αποκαλυφθεί. Πού είναι η δικαιοσύνη; Πού είναι η αγάπη; Κάθεται δίπλα στον Θεό και Τον εξαναγκάζει να γονατίσει και να ικετεύει για συγχώρεση, να υπακούσει σε όλες τις διευθετήσεις του ανθρώπου, να συναινέσει σε όλους του ελιγμούς του, και βάζει τον Θεό να ακολουθήσει το παράδειγμά του σε οτιδήποτε Εκείνος κάνει, διαφορετικά ο άνθρωπος εξοργίζεται[33] και γίνεται έξαλλος. Πώς θα μπορούσε ο Θεός να μη θρηνεί υπό αυτήν την επιρροή του σκότους, η οποία κάνει το μαύρο άσπρο; Πώς θα μπορούσε να μην ανησυχεί; Γιατί λέγεται ότι όταν ο Θεός ξεκίνησε το πιο πρόσφατο έργο Του, ήταν σαν να χαράζει μια νέα εποχή; Οι πράξεις των ανθρώπων είναι τόσο «πλούσιες», η «ανεξάντλητη ζωοδόχος πηγή» που αδιάλειπτα «αναπληρώνει» το χωράφι της καρδιάς του ανθρώπου, μολονότι η «ζωοδόχος πηγή» του ανθρώπου ανταγωνίζεται τον Θεό, χωρίς ηθικές αναστολές[34]. Αυτά τα δύο είναι ασυμβίβαστα, και παρέχει ανενδοίαστα στους ανθρώπους στη θέση του Θεού, ενώ ο άνθρωπος συνεργάζεται μ’ αυτό, χωρίς να σκέφτεται καθόλου τους κινδύνους που ελλοχεύουν. Και με τι αποτέλεσμα; Με ψυχρό αίμα πετάει τον Θεό στην άκρη και Τον διώχνει μακριά, ενώ οι άνθρωποι δεν Του δίνουν καμία σημασία, φοβούμενοι μήπως τους αποσπάσει την προσοχή και τρέμοντας μήπως η ζωοδόχος πηγή του Θεού σαγηνέψει τον άνθρωπο και τον κερδίσει. Έτσι, αφότου βιώσει πολλά χρόνια εγκόσμιας ανησυχίας, συνωμοτεί και μηχανορραφεί ενάντια του Θεού, ενώ φτάνει στο σημείο ακόμα και να βάλει τον Θεό στο στόχαστρο της επίπληξής του. Είναι σαν ο Θεός να έχει γίνει μια δοκός στον οφθαλμό και ο άνθρωπος κοιτά απεγνωσμένα πώς να αρπάξει τον Θεό και να Τον ρίξει στη φωτιά για να Τον εξευγενίσει και να τον εξαγνίσει. Βλέποντας τον Θεό να δυσανασχετεί, ο άνθρωπος χτυπά το στήθος του και γελά, χορεύει από χαρά και λέει ότι κι ο Θεός έχει βυθιστεί στον εξευγενισμό, λέει ότι θα καψαλίσει τις σιχαμερές ανηθικότητες του Θεού, σαν να είναι αυτό το μόνο λογικό και συνετό πράγμα, σαν να είναι αυτές οι δίκαιες και λογικές μέθοδοι του Ουρανού. Αυτή η βίαιη συμπεριφορά του ανθρώπου δείχνει εσκεμμένη και ασυνείδητη. Ο άνθρωπος αποκαλύπτει το αποκρουστικό πρόσωπό του και τη φρικτή, σιχαμερή ψυχή του, καθώς και την αξιολύπητη όψη του ζητιάνου. Αφότου περιφερθεί μανιασμένος σε όλα τα μήκη και τα πλάτη, υιοθετεί μια παθητική εμφάνιση και εκλιπαρεί για τη συγχώρεση του Ουρανού, μοιάζοντας με εξαιρετικά αξιοθρήνητο σκύλο. Ο άνθρωπος είναι πάντοτε απρόβλεπτος στις ενέργειές του, πάντοτε «καβαλάει την πλάτη της τίγρης για να τρομάζει τους άλλους»[β], πάντα παίζει έναν ρόλο, δεν νοιάζεται καθόλου για την καρδιά του Θεού ούτε κάνει οποιαδήποτε σύγκριση με τη δική του κατάσταση. Απλώς αντιτίθεται στον Θεό σιωπηλά, σαν να τον έχει αδικήσει ο Θεός και να οφείλει να μην του φέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, και σαν ο Ουρανός να μην έχει μάτια να δει και σκοπίμως του κάνει τη ζωή δύσκολη. Έτσι, ο άνθρωπος καταστρώνει συνεχώς μυστικά υποχθόνιες μηχανορραφίες και δεν μαλακώνει ούτε ελάχιστα τις απαιτήσεις που έχει από τον Θεό, κοιτώντας Τον με μάτια αρπακτικού, ατενίζοντας με λυσσαλέο μίσος την κάθε κίνηση του Θεού, χωρίς ποτέ του να σκέφτεται ότι είναι ο εχθρός του Θεού και ελπίζοντας ότι η ημέρα θα έρθει όταν ο Θεός διώξει την ομίχλη, θα κάνει τα πάντα ξεκάθαρα, θα τον σώσει από το «στόμα του λύκου» και θα πάρει εκδίκηση εκ μέρους του. Ακόμα και σήμερα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να μην πιστεύουν ότι παίζουν έναν ρόλο εναντίωσης στον Θεό, τον οποίο ρόλο έχουν παίξει τόσοι και τόσοι ανά τους αιώνες. Πώς θα μπορούσαν να το γνωρίζουν ότι ό,τι κάνουν είναι απόρροια του γεγονότος ότι έχουν εδώ και καιρό ξεστρατίσει, κι ότι ό,τι έχουν καταλάβει το έχει από καιρό καταπιεί η θάλασσα.

από «Έργο και είσοδος (9)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

24. Είναι μια κατάσταση άνευ προηγουμένου το γεγονός ότι η ανθρωπότητα έχει προοδεύσει μέχρι αυτό το σημείο. Το έργο του Θεού και η είσοδος του ανθρώπου προχωράνε χέρι με χέρι, οπότε και το έργο του Θεού αποτελεί μια μεγάλη κι απαράμιλλη ευκαιρία. Η είσοδος του ανθρώπου αποτελεί ένα θαύμα που δεν είχε ποτέ πριν φανταστεί ο άνθρωπος. Το έργο του Θεού έχει φτάσει στο ζενίθ του, οπότε, ακολούθως, και η «είσοδος»[35] του ανθρώπου έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της. Ο Θεός έχει φτάσει όσο πιο χαμηλά μπορούσε, χωρίς να έχει ποτέ διαμαρτυρηθεί για την ανθρωπότητα ή για οποιοδήποτε άλλο πράγμα στο σύμπαν. Ο άνθρωπος, εν τω μεταξύ, στέκεται επάνω στο κεφάλι του Θεού, καταπιέζοντάς Τον στον ανώτατο βαθμό. Τα πάντα έχουν φτάσει στο αποκορύφωμά τους, ήγγικεν η ώρα για την εμφάνιση της δικαιοσύνης. Γιατί η κατήφεια συνεχίζει να αφεθεί να καλύπτει τη γη και το σκοτάδι να σκεπάζει όλους τους ανθρώπους; Ο Θεός μας παρακολουθούσε επί πολλές χιλιάδες χρόνια, ακόμα κι επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια, και η ανεκτικότητα Του έχει από καιρό φτάσει στα όριά της. Παρακολουθούσε κάθε κίνηση της ανθρωπότητας, παρατηρούσε για πόσο καιρό θα δρα ανεξέλεγκτη η αδικία του ανθρώπου, κι όμως, ο άνθρωπος, ο οποίος από καιρό έχει γίνει αναίσθητος, δεν νιώθει τίποτα. Ποιος έχει ποτέ παρατηρήσει τις πράξεις του Θεού; Ποιος έχει σηκώσει ποτέ τα μάτια του για να κοιτάξει μακριά; Ποιος έχει ακούσει ποτέ προσεκτικά; Ποιος έχει βρεθεί ποτέ στα χέρια του Παντοδύναμου; Οι άνθρωποι καταδυναστεύονται από φανταστικούς φόβους[36]. Σε τι χρησιμεύει ένας σωρός από σανό και άχυρα; Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να βασανίζουν τον ζώντα, ενσαρκωμένο Θεό μέχρι θανάτου. Παρόλο που δεν είναι τίποτα, παρά σωροί από άχυρα, υπάρχει ακόμα κάτι που κάνουν «καλύτερα απ’ όλα[37]»: βασανίζουν τον Θεό μέχρι θανάτου και μετά αναφωνούν «χαροποιεί τις καρδιές των ανθρώπων». Τι τσούρμο από στρατιώτες γαρίδες και στρατηγούς καβούρια! Είναι αξιοθαύμαστο ότι, εν μέσω ενός συνεχούς ρεύματος ανθρώπων, εστιάζουν την προσοχή τους στον Θεό και Τον περικυκλώνουν με αδιαπέραστες οχυρώσεις. Η ζέση τους γίνεται ολοένα θερμότερη[38], έχουν κυκλώσει τον Θεό σε ορδές ώστε Εκείνος να μην μπορεί να κινηθεί καθόλου. Στα χέρια τους κραδαίνουν κάθε είδος όπλου, κοιτάνε τον Θεό σαν να κοιτάνε κάποιον εχθρό και τα μάτια τους είναι γεμάτα θυμό· τρώγονται για να «διαμελίσουν τον Θεό». Τι μπέρδεμα: Γιατί ο άνθρωπος και ο Θεός έχουν γίνει τόσο άσπονδοι εχθροί; Μήπως υπάρχει μνησικακία ανάμεσα στον στοργικό Θεό και στον άνθρωπο; Μήπως οι ενέργειες του Θεού δεν ωφελούν σε τίποτα τον άνθρωπο; Βλάπτουν τον άνθρωπο; Ο άνθρωπος κοιτάει με ακλόνητο άγριο βλέμμα τον Θεό, φοβούμενος βαθιά ότι Εκείνος θα διασπάσει τις οχυρώσεις του, θα επιστρέψει στον τρίτο ουρανό και για άλλη μια φορά θα πετάξει τον άνθρωπο στο μπουντρούμι. Ο άνθρωπος είναι επιφυλακτικός απέναντι στον Θεό, περπατάει σε τεντωμένο σχοινί, στριφογυρνάει στο έδαφος από απόσταση, κρατώντας ένα «οπλοπολυβόλο» που σημαδεύει τον Θεό ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι λες και με την παραμικρή κίνηση του Θεού, ο άνθρωπος θα εξαφανίσει οτιδήποτε έχει να κάνει μ’ Εκείνον —ολόκληρο το σώμα Του και ό,τι φοράει— χωρίς ν’ αφήσει τίποτα πίσω του. Η σχέση μεταξύ Θεού και ανθρώπου έχει υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη. Ο Θεός είναι ακατανόητος για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος, εν τω μεταξύ, επίτηδες κλείνει τα μάτια του και χαζολογά, αρνείται εντελώς να αντικρίσει την ύπαρξή Μου και δεν μεταπείθεται από την κρίση Μου. Συνεπώς, όταν δεν το περιμένει ο άνθρωπος, Εγώ αθόρυβα απομακρύνομαι, και δεν θα συγκρίνω πια ποιος είναι υψηλά και ποιος είναι χαμηλά ανάμεσα στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι είναι το πιο άθλιο «ζώο» απ’ όλα και δεν επιθυμώ να ασχοληθώ άλλο μαζί τους. Πάει καιρός που μετέφερα το σύνολο της χάρης Μου πίσω στο μέρος όπου διαμένω ειρηνικά. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος είναι τόσο απειθής, για ποιον λόγο να συνεχίσει να απολαμβάνει την πολύτιμη χάρη Μου; Δεν είμαι διατεθειμένος να προσφέρω επί ματαίω τη χάρη Μου στις δυνάμεις που Με αντιμετωπίζουν εχθρικά. Θα απονείμω τους πολύτιμους καρπούς Μου σε εκείνους τους αγρότες της Χαναάν, οι οποίοι εργάζονται με ζήλο και υποδέχονται με ειλικρίνεια την επιστροφή Μου. Το μόνο που εύχομαι είναι οι ουρανοί να είναι αιώνιοι και, ακόμα περισσότερο, ο άνθρωπος να μη γεράσει ποτέ, ώστε οι ουρανοί και ο άνθρωπος να αναπαύονται για πάντα, αυτά τα αειθαλή «πεύκα και κυπαρίσσια» να συνοδεύουν για πάντα τον Θεό και τους ουρανούς, όταν θα εισέρχονται μαζί στην ιδανική εποχή.

από «Έργο και είσοδος (10)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

25. Παρόλο που το έργο του Θεού είναι πλούσιο και γεμάτο αφθονία, η είσοδος του ανθρώπου είναι πολύ ελλιπής. Όλες οι «κοινοπραξίες» του ανθρώπου με τον Θεό, αποτελούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου από το έργο του Θεού. Όσον αφορά το πόσο έχει εισέλθει ο άνθρωπος, εκείνος δεν έχει τίποτα να επιδείξει. Ο άνθρωπος, ο οποίος είναι εξαθλιωμένος και τυφλός, εξακολουθεί να αναμετριέται με τον Θεό του σήμερα, κραδαίνοντας «αρχαία όπλα». Αυτοί οι «πρωτόγονοι πίθηκοι» μετά βίας μπορούν να περπατήσουν στα δύο πόδια και δεν αισχύνονται καθόλου για τη «γύμνια» τους. Με τι προσόντα μπορούν να αξιολογήσουν το έργο του Θεού; Τα μάτια πολλών από αυτούς τους τετράποδους πιθήκους έχουν γεμίσει με μένος, και βάλλονται εναντίον του Θεού με αρχαία λίθινα όπλα στα χέρια τους, προσπαθώντας να ξεκινήσουν έναν αγώνα πιθηκάνθρωπων, που όμοιούς τους δεν έχει ματαδεί ο κόσμος, να κάνουν έναν αγώνα, κατά τις έσχατες ημέρες, ανάμεσα στους πιθηκανθρώπους και τον Θεό, ο οποίος θα γίνει ξακουστός σε όλη την οικουμένη. Πέραν αυτού, πολλοί από αυτούς τους αρχαίους τετράποδους πιθήκους ξεχειλίζουν από αυταρέσκεια. Οι τρίχες που καλύπτουν το πρόσωπό τους μπλέκονται μεταξύ τους, είναι γεμάτοι δολοφονικές προθέσεις και σηκώνουν τα μπροστινά τους πόδια. Δεν έχουν εξελιχθεί ακόμα πλήρως στη μορφή του σύγχρονου ανθρώπου, οπότε μερικές φορές στέκονται όρθιοι, μερικές φορές έρπουν, σταγονίδια ιδρώτα καλύπτουν το μέτωπό τους, σαν στριμωγμένες δροσοσταλίδες, και ο ζήλος τους είναι αυταπόδεικτος. Κοιτάξτε αυτόν τον πρωτόγονο, αρχαίο πιθηκάνθρωπο, τον σύντροφό τους, να περπατά στα τέσσερα, με τα χοντροκομμένα και αργοκίνητα άκρα του, που μετά βίας μπορεί να αποκρούει τα χτυπήματα και χωρίς σθένος για αντεπίθεση, που μόλις και μετά βίας μπορεί να αυτοσυγκρατηθεί. Εν ριπή οφθαλμού, πριν καλά-καλά καταλάβει τι έγινε, ο «ήρωας» της αρένας τσακίζεται στο έδαφος με τα πόδια στον αέρα. Αυτά τα πόδια, τα οποία εσφαλμένα πατούσαν επάνω στο έδαφος όλα αυτά τα χρόνια, τώρα ξαφνικά αναποδογύρισαν και ο πιθηκάνθρωπος έμεινε πλέον χωρίς καμία διάθεση για αντίσταση. Από εκείνη τη στιγμή, ο πιο αρχαίος των πιθηκανθρώπων εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Αυτό είναι πραγματικά «θλιβερό». Αυτός ο αρχαίος πιθηκάνθρωπος είχε ένα τόσο αιφνίδιο τέλος. Γιατί έπρεπε να σπεύσει και να αφήσει τόσο σύντομα τον υπέροχο κόσμο των ανθρώπων; Γιατί δεν συζήτησε το επόμενο βήμα της στρατηγικής του με τους συντρόφους του; Τι κρίμα που αποχαιρέτησε αυτόν τον κόσμο, χωρίς να πει πώς είναι να αναμετριέται κανείς με τον Θεό! Τι απερισκεψία για έναν τόσο αρχαίο πιθηκάνθρωπο να πεθάνει χωρίς να βγάλει άχνα, να φύγει χωρίς να μεταλαμπαδεύσει «τον αρχαίο πολιτισμό και τις τέχνες» στους απογόνους του. Δεν είχε τον χρόνο να καλέσει τους πιο κοντινούς του στο πλευρό του για να τους πει πόσο τους αγαπάει, δεν άφησε κανένα μήνυμα επάνω σε μια λίθινη πλάκα, δεν διέκρινε τον ουρανοήλιο και δεν εκστόμισε λέξη για τις ανείπωτες κακουχίες που πέρασε. Καθώς άφηνε την τελευταία του πνοή, δεν κάλεσε τους απογόνους του δίπλα στο ετοιμοθάνατο κορμί του για να τους πει «μην μπείτε στην αρένα για να προκαλέσετε τον Θεό», πριν κλείσει τα μάτια του με τα τέσσερα άκαμπτα πόδια του να εξέχουν πάντοτε προς τα επάνω, σαν τα κλαδιά ενός δέντρου που είναι στραμμένα προς τον ουρανό. Φαίνεται πως είχε έναν φριχτό θάνατο... Ξαφνικά, ένα τρανταχτό γέλιο ξεσπάει έξω από την αρένα. Ένας από τους ημιόρθιους πιθηκανθρώπους βγαίνει εκτός εαυτού. Στο χέρι κρατάει ένα «λίθινο ρόπαλο» για να κυνηγάει αντιλόπες ή άλλα άγρια θηράματα και είναι πιο εξελιγμένος από εκείνον τον παλιό πιθηκάνθρωπο. Πηδάει μέσα στην αρένα, γεμάτος μένος, με ένα καλά υπολογισμένο σχέδιο κατά νου[39]. Είναι σαν να έχει κάνει κάτι αξιέπαινο. Με τη «δύναμη» από το λίθινο ρόπαλο, καταφέρνει να σταθεί στα δύο πόδια επί «τρία λεπτά». Πόσο σπουδαία είναι η «ισχύς» αυτού του τρίτου «ποδιού»! Κράτησε στα δύο πόδια αυτόν τον μεγαλόσωμο, αδέξιο, ανόητο, ημιόρθιο πιθηκάνθρωπο επί τρία λεπτά. Δεν προκαλεί έκπληξη που αυτό ο σεβάσμιος[40] αρχαίος πιθηκάνθρωπος είναι τόσο αυταρχικός. Είναι σίγουρο ότι το αρχαίο λίθινο εργαλείο «ανταποκρίνεται στη φήμη του»: Έχει λαβή μαχαιριού, κόψη και μύτη· το μόνο του ελάττωμα είναι ότι δεν γυαλίζει η κόψη του. Πόσο αξιοθρήνητο είναι. Κοιτάξτε ξανά τον «μικρό ήρωα» της αρχαιότητας, να στέκεται μέσα στην αρένα και να κοιτάει τους πάντες γύρω του με ένα περιφρονητικό βλέμμα, εκείνος είναι ο ανδρείος ήρωας κι όλοι οι άλλοι ανίκανοι υποτακτικοί. Ενδόμυχα και μυστικά απεχθάνεται όσους είναι στις κερκίδες. «Η χώρα αντιμετωπίζει προβλήματα και ο καθένας από εμάς είναι υπεύθυνος, γιατί κρύβεστε; Είναι δυνατόν να βλέπετε τη χώρα να έρχεται αντιμέτωπη με την καταστροφή και να μην εμπλέκεστε σε αιματοβαμμένες μάχες; Αυτή η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής, γιατί δεν είστε εσείς οι πρώτοι που να δείχνετε την ανησυχία σας και οι τελευταίοι που να περνάτε καλά; Πώς μπορείτε να βλέπετε τη χώρα σας να καταρρέει και τους πολίτες της να παρακμάζουν; Είστε διατεθειμένοι να κουβαλάτε την ντροπή της εθνικής υποδούλωσης; Τι τσούρμο άχρηστοι!» Καθώς τα σκέφτεται αυτά, ξεσπάνε καβγάδες μπροστά από την αρένα και τα μάτια του γίνονται ακόμα πιο αγριεμένα, σαν να είναι έτοιμα να εκτοξεύσουν[41] φλόγες. Τρώγεται για να κάνει τον Θεό να αποτύχει πριν από τη μάχη, κοιτάει απεγνωσμένα πώς να θανατώσει τον Θεό, ώστε να ευχαριστήσει το πλήθος. Δεν έχει ιδέα ότι, παρόλο που το λίθινο εργαλείο του είναι αντάξιο της φήμης του, δεν θα μπορούσε ποτέ να ανταγωνιστεί τον Θεό. Πριν έχει τον χρόνο να αμυνθεί, πριν προλάβει να πέσει κάτω και να σηκωθεί στα πόδια του, κουνιέται πίσω-μπρος, χάνει την όραση και στα δυο του μάτια. Κατρακυλάει κάτω στους παλιούς προγόνους του και δεν ξανασηκώνεται· κρατάει σφιχτά τον αρχαίο πιθηκάνθρωπο, χωρίς να ξεφωνίζει πια, και αναγνωρίζει την κατωτερότητά του, χωρίς να έχει πλέον καμία επιθυμία να αντισταθεί. Αυτοί οι δύο καημένοι πιθηκάνθρωποι πέθαναν μέσα στην αρένα. Πόσο κρίμα είναι που οι πρόγονοι των ανθρώπων, οι οποίοι επιβίωσαν μέχρι τη σήμερον ημέρα, πέθαναν μέσα στην άγνοια, ακριβώς την ημέρα που εμφανίστηκε ο Ήλιος της δικαιοσύνης. Τι ανοησία που άφησαν να τους προσπεράσει μια τόσο μεγάλη ευλογία. Την ημέρα της ευλογίας τους, οι πιθηκάνθρωποι, οι οποίοι περίμεναν επί χιλιάδες χρόνια, πήραν τις ευλογίες μαζί τους στον Άδη για να τις «χαρούν» με τον βασιλιά των διαβόλων! Γιατί δεν τις κράτησαν στον κόσμο των ζωντανών, για να τις χαρούν με τους γιους και τις κόρες τους; Απλώς πηγαίνουν γυρεύοντας! Τι κρίμα που είναι, για χάρη λίγου κύρους, φήμης και ματαιοδοξία, να υπομένουν τη δυστυχία της σφαγής, να ορμάνε για να είναι οι πρώτοι που θα ανοίξουν τις πύλες της κολάσεως και να γίνουν οι γιοι της. Ένα τέτοιο τίμημα είναι τόσο περιττό. Τι κρίμα που τόσο παλιοί πρόγονοι, οι οποίοι ήταν «γεμάτοι εθνική συνείδηση» να είναι τόσο «αυστηροί με τον εαυτό τους και τόσο ανεκτικοί με τους άλλους», να εγκλείονται στην κόλαση και να κλείνουν απ’ έξω εκείνους τους ανίκανους υποτακτικούς. Πού να βρεθούν άλλοι τέτοιοι «εκπρόσωποι των ανθρώπων»; Χάριν της «ευημερίας των απογόνων τους» και της «ειρηνικής ζωής των μελλοντικών γενεών» δεν επιτρέπουν στον Θεό να παρέμβει, κι έτσι δεν νοιάζονται καθόλου για την ίδια τους τη ζωή. Χωρίς κανέναν ενδοιασμό, αφιερώνονται στον «εθνικό σκοπό» και εισέρχονται στον Άδη, χωρίς να πουν κουβέντα. Πού να βρεθεί τέτοιος εθνικισμός; Μάχονται τον Θεό, δεν φοβούνται τον θάνατο ούτε την αιματοχυσία, πόσο μάλλον ανησυχούν για το αύριο. Απλώς οδεύουν προς το πεδίο της μάχης. Τι κρίμα που το μόνο που κερδίζουν γι’ αυτό το «πνεύμα αυτοθυσίας» είναι ατέρμονες τύψεις και το κάψιμο στις αιώνιες φλόγες της κόλασης!

Πόσο ενδιαφέρον είναι! Γιατί η ενσάρκωση του Θεού συναντά πάντοτε απόρριψη και διασυρμό από τους ανθρώπους; Γιατί οι άνθρωποι δεν κατανοούν ποτέ την ενσάρκωση του Θεού; Μήπως ο Θεός έχει έρθει σε λάθος χρονική στιγμή; Μήπως ο Θεός έχει έρθει σε λάθος μέρος; Μήπως όλα αυτά συμβαίνουν επειδή ο Θεός ενήργησε από μόνος Του, χωρίς την «υπογραφή» του ανθρώπου; Μήπως ο Θεός αποφάσισε από μόνος Του, χωρίς να πάρει την άδεια του ανθρώπου; Τα γεγονότα καταδεικνύουν ότι ο Θεός προειδοποίησε έγκαιρα. Η ενσάρκωση του Θεού δεν έκανε κανένα κακό. Πρέπει να ζητήσει τη συγκατάθεση του ανθρώπου; Επιπλέον, ο Θεός το είχε προ πολλού υπενθυμίσει στον άνθρωπο. Μπορεί οι άνθρωποι να το ξέχασαν. Δεν φταίνε αυτοί, επειδή είναι, εδώ και πολύ καιρό, τόσο διεφθαρμένοι από τον Σατανά, που δεν μπορούν πλέον να καταλάβουν τι γίνεται κάτω από τους ουρανούς, πόσο μάλλον για το τι γίνεται στον πνευματικό κόσμο! Τι κρίμα που οι πρόγονοι των ανθρώπων, οι πιθηκάνθρωποι, πέθαναν μέσα στην αρένα. Όμως, αυτό δεν προκαλεί έκπληξη: Ο ουρανός και η γη δεν ήταν ποτέ πράγματα συμβατά μεταξύ τους, οπότε, πώς θα μπορούσαν οι πιθηκάνθρωποι, των οποίων τα μυαλά είναι φτιαγμένα από πέτρα, να συλλάβουν το γεγονός ότι ο Θεός θα μπορούσε να ενσαρκωθεί και πάλι; Πόσο λυπηρό, ένας τέτοιος ηλικιωμένος, να πεθάνει στα «εξήντα» του την ημέρα της εμφάνισης του Θεού, αφήνοντας τον κόσμο χωρίς ευλογία κατά την έλευση μιας τόσο μεγάλης ευλογίας. Δεν είναι εκπληκτικό αυτό;

από «Έργο και είσοδος (10)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

26. Η ενσάρκωση του Θεού έχει στείλει ωστικά κύματα σε όλα τα θρησκεύματα και τους τομείς, έχει «βυθίσει στο χάος» την αρχική τάξη θρησκευτικών κύκλων και έχει συνταράξει την καρδιά όλων εκείνων που λαχταρούν την εμφάνιση του Θεού. Ποιος δεν λατρεύει; Ποιος δεν ποθεί να δει τον Θεό; Ο Θεός βρίσκεται αυτοπροσώπως ανάμεσα στους ανθρώπους εδώ και πολλά χρόνια, όμως ο άνθρωπος δεν το κατάλαβε ποτέ. Σήμερα εμφανίστηκε ο ίδιος ο Θεός και αποκάλυψε την ταυτότητά του στις μάζες. Πώς θα μπορούσε να μην ευφρανθεί η καρδιά του ανθρώπου από ένα τέτοιο γεγονός; Κάποτε ο Θεός μοιραζόταν με τον άνθρωπο χαρές και λύπες, και σήμερα έχει επανενωθεί με τους ανθρώπους και μοιράζεται μαζί τους ιστορίες από καιρούς που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Αφότου αποχώρησε από την Ιουδαία, οι άνθρωποι έχασαν τα ίχνη Του. Λαχταρούσαν να συναντηθούν για ακόμα μια φορά με τον Θεό, χωρίς να γνωρίζουν ότι και σήμερα τον έχουν συναντήσει και έχουν επανενωθεί μαζί του. Πώς θα μπορούσε αυτό να μη φέρει στον νου σκέψεις για το χθες; Πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, ο Σίμων, ο υιός του Ιωνά, ο απόγονος των Ιουδαίων, αντίκρισε τον Ιησού, τον Σωτήρα, έφαγε στο ίδιο τραπέζι μαζί Του και, αφότου τον ακολούθησε επί πολλά χρόνια, ένιωσε μια πιο βαθιά τρυφερότητα για Εκείνον: Τον αγάπησε από τα βάθη της καρδιάς του, αγάπησε βαθιά τον Κύριο Ιησού. Οι Ιουδαίοι δεν ήξεραν πώς εκείνο το μωρό με τα χρυσά μαλλιά, το οποίο γεννήθηκε σε μια παγερή φάτνη, ήταν η πρώτη εικόνα της ενσάρκωσης του Θεού. Όλοι νόμιζαν ότι Εκείνος ήταν το ίδιο με αυτούς και κανένας δεν Τον έβλεπε ως διαφορετικό. Πώς θα μπορούσαν οι άνθρωποι να αναγνωρίσουν αυτόν τον κανονικό και συνηθισμένο Ιησού; Οι Ιουδαίοι Τον θεωρούσαν έναν υιό Ιουδαίου εκείνου του καιρού. Κανένας δεν Τον έβλεπε ως έναν στοργικό Θεό και το μόνο που έκαναν οι άνθρωποι ήταν να απαιτούν αδιακρίτως, ζητώντας Του να τους απονείμει πλούτη και πλουσιοπάροχη χάρη, ειρήνη και ευδαιμονία. Το μόνο που ήξεραν ήταν ότι Εκείνος, σαν ένας εκατομμυριούχος, είχε ό,τι θα μπορούσε ποτέ του να ευχηθεί ένας άνθρωπος. Ωστόσο, οι άνθρωποι δεν Του φέρθηκαν ποτέ σαν κάποιον αγαπημένο. Οι άνθρωποι εκείνου του καιρού δεν Τον αγαπούσαν, παρά μόνο διαμαρτύρονταν και Του έθεταν παράλογες απαιτήσεις, ενώ Εκείνος ποτέ Του δεν αντιστεκόταν, απονέμοντας συνεχώς χάρη στον άνθρωπο, παρόλο που ο άνθρωπος δεν Τον γνώριζε. Δεν έκανε τίποτα άλλο από το να προσφέρει σιωπηλά στον άνθρωπο ζεστασιά, αγάπη και έλεος, καθώς και, ακόμα περισσότερο, νέα μέσα για να κάνει πράξη άσκησης, οδηγώντας τον να σπάσει τα δεσμά του νόμου. Ο άνθρωπος δεν Τον αγαπούσε, παρά μόνο Τον φθονούσε και αναγνώριζε τα ασυνήθιστα ταλέντα Του. Πώς θα μπορούσε ο τυφλός άνθρωπος να γνωρίζει πόσο μεγάλη ήταν η ταπείνωση που υπόμεινε ο στοργικός Ιησούς, ο Σωτήρας, όταν ήρθε στους ανθρώπους; Κανένας δεν σκέφτηκε τη θλίψη Του, κανένας δεν γνώριζε την αγάπη που είχε για τον Πατέρα Θεό και κανένας δεν μπορούσε να γνωρίζει τη μοναξιά που ένιωθε. Παρόλο που η Παναγία Τον γέννησε, πώς θα μπορούσε να γνωρίζει τις σκέψεις που έκανε ενδόμυχα ο ελεήμων Κύριος Ιησούς; Ποιος γνώριζε τον απερίγραπτο πόνο που βίωνε ο Υιός του ανθρώπου; Αφότου Του έθεταν τις απαιτήσεις τους, οι άνθρωποι εκείνου του καιρού Τον πετούσαν ψυχρά στο πίσω μέρος του μυαλού τους και Τον εξοστράκιζαν. Έτσι, Εκείνος περιφερόταν στους δρόμους μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο, περιπλανώμενος επί χρόνια, μέχρι που πέρασαν τριάντα τρία χρόνια ζωής, χρόνια που κράτησαν πολύ αλλά και λίγο ταυτόχρονα. Όταν οι άνθρωποι Τον χρειάζονταν, Τον προσκαλούσαν στο σπίτι τους με το χαμόγελο στο στόμα, προσπαθώντας να Του ζητήσουν πράγματα. Κι όταν Εκείνος ολοκλήρωνε τη συνεισφορά Του, εκείνοι στη στιγμή Τον πετούσαν έξω από την πόρτα. Οι άνθρωποι έτρωγαν αυτό που τους παρείχε από το στόμα Του, έπιναν το αίμα Του, απολάμβαναν τη χάρη που τους χάριζε, κι όμως, Του αντιτάσσονταν, επειδή ποτέ τους δεν γνώρισαν ποιος τους είχε δώσει τη ζωή τους. Εν τέλει, Τον κάρφωσαν επάνω στον σταυρό, κι Εκείνος δεν έβγαλε άχνα. Ακόμα και σήμερα παραμένει σιωπηλός. Οι άνθρωποι τρώνε τη σάρκα Του, τρώνε το φαγητό που Εκείνος τους ετοιμάζει, βαδίζουν στην οδό που Εκείνος τους άνοιξε και πίνουν το αίμα Του, όμως εξακολουθούν να θέλουν να Τον απορρίπτουν, στην πραγματικότητα φέρονται στον Θεό που τους χάρισε τη ζωή τους όπως θα φέρονταν σ’ έναν εχθρό, ενώ, αντιθέτως, εκείνους που είναι σκλάβοι σαν κι αυτούς, τους φέρονται λες και είναι ο επουράνιος Πατέρας. Επ’ αυτού, δεν αντιτάσσονται εσκεμμένα στον Θεό; Πώς έγινε κι ο Ιησούς πέθανε επάνω στον σταυρό; Το γνωρίζετε; Δεν προδόθηκε από τον Ιούδα, ο οποίος ήταν ο πιο κοντινός Του και ο οποίος Τον είχε φάει, Τον είχε πιει και Τον είχε απολαύσει; Ο λόγος που Τον πρόδωσε Ιούδας δεν ήταν ότι ο Ιησούς δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένας συνηθισμένος δασκαλάκος; Αν οι άνθρωποι είχαν καταλάβει πραγματικά ότι ο Ιησούς ήταν ξεχωριστός και καταγόταν από τον ουρανό, πώς θα μπορούσαν να Τον καρφώσουν ζωντανό επάνω στον σταυρό για εικοσιτέσσερις ώρες, μέχρι που να αφήσει την τελευταία Του πνοή; Ποιος μπορεί να γνωρίζει τον Θεό; Το μόνο που κάνουν οι άνθρωποι είναι να απολαμβάνουν τον Θεό με ακόρεστη απληστία, όμως ποτέ τους δεν Τον γνώρισαν. Δώσε θάρρος στον χωριάτη! Κάνουν τον Ιησού να υπακούει πλήρως στις εντολές και στις διαταγές τους. Ποιος έχει επιδείξει ποτέ οποιοδήποτε έλεος γι’ αυτόν τον Υιό του ανθρώπου, ο οποίος δεν έχει πού την κεφαλή κλίναι; Ποιος σκέφτηκε ποτέ να ενώσει τις δυνάμεις του μ’ Εκείνον, ώστε να ολοκληρώσει την αποστολή του Πατέρα Θεού; Ποιος Τον σκέφτηκε ποτέ έστω και λίγο; Ποιος νοιάστηκε ποτέ για τις δυσκολίες που Εκείνος περνάει; Χωρίς το παραμικρό ίχνος αγάπης, ο άνθρωπος Τον τραβολογάει εδώ κι εκεί. Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει από πού πηγάζει το φως της ζωής του, και το μόνο που κάνει είναι να σχεδιάζει στα κρυφά πώς να για άλλη μια φορά να σταυρώσει τον Ιησού, όπως πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, ο οποίος βίωσε τον πόνο ανάμεσα στους ανθρώπους. Πραγματικά εμπνέει τόσο μίσος ο Ιησούς; Έχουν προ πολλού ξεχαστεί όλα όσα έκανε Εκείνος; Το συσσωρευμένο μίσος χιλιάδων ετών θα εκδηλωθεί τελικά. Εσείς, το γένος των Ιουδαίων! Πότε ήταν ο Ιησούς εχθρικός απέναντί σας, προκειμένου να Τον μισείτε τόσο πολύ; Έχει κάνει τόσα πολλά και έχει μιλήσει τόσο πολύ. Τίποτα από αυτά δεν είναι προς όφελός σας; Σας έδωσε τη ζωή Του, χωρίς να ζητήσει τίποτα σε αντάλλαγμα, σας έδωσε όλο Του το είναι. Θέλετε πραγματικά ακόμα να Τον φάτε ζωντανό; Σας έδωσε ό,τι είχε και δεν είχε, χωρίς να κρατήσει τίποτα, χωρίς ποτέ να απολαύσει εγκόσμια δόξα, θαλπωρή ανάμεσα στους ανθρώπους και την αγάπη των ανθρώπων ή τις ευλογίες στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι είναι τόσο κακοί μαζί Του, Εκείνος δεν χάρηκε ποτέ τα πλούτη της γης, αφιερώνει όλη την ειλικρινή και φλογερή καρδιά Του στους ανθρώπους, έχει αφιερώσει όλο Του το είναι στην ανθρωπότητα. Ποιος Του έχει δώσει ποτέ θαλπωρή; Ποιος Τον έχει παρηγορήσει ποτέ; Ο άνθρωπος Του έχει φορτώσει όλη την πίεση, Του έχει μεταφέρει όλη τη δυστυχία, έχει ρίξει με τη βία επάνω Του τις πιο ατυχείς εμπειρίες του ανθρώπου, Τον κατηγορεί για κάθε αδικία κι Εκείνος τα αποδέχθηκε χωρίς να πει τίποτα. Παραπονέθηκε ποτέ Του σε κανέναν; Ζήτησε ποτέ Του κάποια μικρή ανταμοιβή από τον οποιονδήποτε; Του συμπαραστάθηκε ποτέ κανείς; Από εσάς, τους κανονικούς ανθρώπους, ποιος δεν είχε μια ρομαντική παιδική ηλικία; Ποιος δεν είχε μια ενδιαφέρουσα νεότητα; Ποιος δεν απολαμβάνει τη θαλπωρή των αγαπημένων του; Ποιος είναι χωρίς την αγάπη των συγγενών και των φίλων; Ποιος είναι χωρίς τον σεβασμό των άλλων; Ποιος είναι χωρίς μια ζεστή οικογένεια; Ποιος είναι χωρίς την παρηγοριά των ατόμων που εμπιστεύεται; Έχει απολαύσει ποτέ Εκείνος κάτι απ’ αυτά; Ποιος Του έχει δώσει ποτέ λίγη θαλπωρή; Ποιος Του έχει δώσει ποτέ κάποιο ψήγμα παρηγοριάς; Ποιος Του έχει δείξει ποτέ λίγη ανθρωπιά; Ποιος ήταν ποτέ ανεκτικός απέναντί Του; Ποιος Του στάθηκε στις δύσκολες στιγμές; Ποιος πέρασε μαζί Του τις δυσκολίες της ζωής; Ο άνθρωπος δεν μαλάκωσε ποτέ τις απαιτήσεις που είχε από Εκείνον. Του ζητάει πράγματα χωρίς καμία ηθική αναστολή, λες και, από τη στιγμή που Εκείνος ήρθε στον κόσμο των ανθρώπων, θα πρέπει να είναι το βόδι ή το άλογο του ανθρώπου, αιχμάλωτός του, και θα πρέπει να δώσει όλο Του το είναι στον άνθρωπο. Αν δεν το κάνει, ο άνθρωπος δεν θα Τον συγχωρέσει ποτέ, δεν θα τον αποκαλέσει ποτέ Θεό και δεν θα Τον έχει ποτέ σε μεγάλη υπόληψη. Ο άνθρωπος έχει πολύ αυστηρή στάση απέναντι στον Θεό, λες και έχει βαλθεί να βασανίσει τον Θεό μέχρι θανάτου, και μόνο μετά τον θάνατό Του θα χαλαρώσει τις απαιτήσεις που έχει από Εκείνον. Αν δεν γίνει έτσι, ο άνθρωπος δεν θα ρίξει ποτέ τα στάνταρ των απαιτήσεών του από τον Θεό. Πώς είναι δυνατόν ένας τέτοιος άνθρωπος να μην είναι απεχθής στον Θεό; Τέτοια δεν είναι η τραγωδία του σήμερα; Η συνείδηση του ανθρώπου δεν φαίνεται πουθενά. Λέει συνεχώς ότι θα ανταποδώσει την αγάπη του Θεού, αλλά διαμελίζει τον Θεό και Τον βασανίζει μέχρι θανάτου. Αυτή δεν είναι η «μυστική συνταγή» της πίστης του στον Θεό, την οποία του κληροδότησαν οι πρόγονοί του; Σήμερα οι «Ιουδαίοι» βρίσκονται παντού και συνεχίζουν να κάνουν το ίδιο έργο, εξακολουθούν να πραγματοποιούν το ίδιο έργο την αντίστασης στον Θεό, κι όμως πιστεύουν ότι έχουν τον Θεό πολύ ψηλά. Πώς θα μπορούσαν τα μάτια του ανθρώπου να γνωρίσουν τον Θεό; Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος, ο οποίος ζει μέσα στη σάρκα, να αντιμετωπίζεται σαν τον Θεό τον ενσαρκωμένο, ο οποίος προέρχεται από το Πνεύμα; Ποιος από τους ανθρώπους θα μπορούσε να Τον γνωρίζει; Πού είναι η αλήθεια στους ανθρώπους; Πού είναι η αληθινή δικαιοσύνη; Ποιος μπορεί να γνωρίζει τη διάθεση του Θεού; Ποιος μπορεί να ανταγωνιστεί τον επουράνιο Θεό; Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι, όταν Εκείνος ήρθε στους ανθρώπους, κανένας δεν γνώριζε τον Θεό και Τον απέρριψαν. Πώς μπορεί ο άνθρωπος να ανεχτεί την ύπαρξη του Θεού; Πώς μπορεί να επιτρέψει στο φως να εκδιώξει το σκοτάδι από τον κόσμο; Όλα αυτά δεν συνιστούν την αξιοσέβαστη αφοσίωση του ανθρώπου; Δεν είναι αυτή η ορθή είσοδος του ανθρώπου; Και το έργο του Θεού δεν έχει ως επίκεντρο την είσοδο του ανθρώπου; Θα ήθελα να συσχετίσετε το έργο του Θεού με την είσοδο του ανθρώπου, να οικοδομήσετε μια καλή σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό και να εκτελέσετε το καθήκον που οφείλει να εκτελέσει ο άνθρωπος, όσο καλύτερα μπορεί. Έτσι, το έργο του Θεού θα φτάσει, στη συνέχεια, στο τέλος του, καταλήγοντας με την αποθέωσή Του!

από «Έργο και είσοδος (10)» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»

Υποσημειώσεις:

1. «Κατεργασία του ανθρώπου» σημαίνει «σωτηρία του ανθρώπου».

2. Η φράση «εμμένουν πεισματικά» χρησιμοποιείται ειρωνικά. Αυτή η φράση υποδεικνύει ότι οι άνθρωποι είναι ισχυρογνώμονες και αμετακίνητοι, και πιάνονται από παρωχημένα πράγματα, τα οποία δεν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν.

3. Η φράση «θα αντιστρέψουν την προηγούμενη στάση τους» αναφέρεται στο πώς αλλάζουν οι αντιλήψεις και οι απόψεις των ανθρώπων για τον Θεό, μόλις Τον γνωρίσουν.

4. Η φράση «αναπαύεται ήσυχος» υποδεικνύει ότι οι άνθρωποι δεν νοιάζονται για το έργο του Θεού και δεν το θεωρούν σημαντικό.

5. Η λέξη «αμφίσημοι» υποδεικνύει ότι οι άνθρωπο δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα για το έργο του Θεού.

6. Σ' αυτό το σημείο, ο όρος «αποδομήσιμες» νοείται ως σάτιρα, με την έννοια ότι οι άνθρωποι είναι άκαμπτοι όσον αφορά τη γνώση, την κουλτούρα και την πνευματική τους άποψη.

α. Στο αρχικό κείμενο αναφέρεται «κάποιοι ακόμα φωνάζουν».

7. Η φράση «ατιμώρητος και ελεύθερος» υποδεικνύει ότι ο διάβολος γίνεται αλλόφρων και τρέχει σε κατάσταση αμόκ.

8. Η φράση «πλήρες χάος» αναφέρεται στο ότι είναι αφόρητο να βλέπει κανείς τη βίαιη συμπεριφορά του διαβόλου.

9. Η φράση «μελανιασμένο και ξυλοδαρμένο» αναφέρεται στο αποκρουστικό πρόσωπο του άρχοντα των διαβόλων.

10. Η φράση «στοίχημα με ελάχιστες πιθανότητες» είναι μια μεταφορά για τα κακόβουλα, καταχθόνια σχέδια του διαβόλου. Χρησιμοποιείται ειρωνικά.

11. Η λέξη «καταπιεί» αναφέρεται στη βίαιη συμπεριφορά του άρχοντα των διαβόλων, ο οποίος λεηλατεί ολόκληρη την ύπαρξη των ανθρώπων.

12. Οι «συνένοχοι» ανήκουν στο ίδιο είδος με τη «συμμορία κακοποιών».

13. Η φράση «επιφέρουν αναταραχή» αναφέρεται στο πώς οι δαιμονικοί άνθρωποι δρουν ανεξέλεγκτα, εμποδίζοντας και αντικρούοντας το έργο του Θεού.

14. Η λέξη «οδοντωτές φάλαινες» χρησιμοποιείται ειρωνικά. Είναι μια μεταφορά για το ότι οι μύγες είναι τόσο μικρές, που τα γουρούνια και οι σκύλοι μοιάζουν με φάλαινες μπροστά τους.

15. Το «αρχισυμμορίτη όλων των δαιμόνων» αναφέρεται στον παλιό διάβολο. Αυτή η φράση εκφράζει ακραία αποστροφή.

16. Το «εγείρουν ανυπόστατες κατηγορίες» αναφέρεται στις μεθόδους με τις οποίες ο διάβολος βλάπτει τους ανθρώπους.

17. «Φρουρείται αυστηρά» σημαίνει ότι οι μέθοδοι με τις οποίες ο διάβολος πλήττει τους ανθρώπους είναι εξαιρετικά υποχθόνιες, και ελέγχουν τους ανθρώπους σε τέτοιον βαθμό που δεν έχουν χώρο να κινηθούν.

18. Το «μακρινή» χρησιμοποιείται ειρωνικά.

19. Η «διατεταγμένη, ευγενής καθοδήγηση» λέγεται ειρωνικά.

20. Το «ευνοημένοι» χρησιμοποιείται ειρωνικά για τους ανθρώπους που φαίνονται ανέκφραστοι και δεν έχουν αυτεπίγνωση.

21. «Τον βρίσκουν απανωτές η μία μετά την άλλη οι κακοτυχίες» σημαίνει ότι οι άνθρωποι γεννήθηκαν στη γη του μεγάλου κόκκινου δράκοντα και δεν μπορούν να κρατήσουν το κεφάλι τους ψηλά.

22. Η φράση «να παραμείνεις σκυφτός σε όλη σου τη ζωή» νοείται υποτιμητικά.

23. Η λέξη «φθορά» χρησιμοποιείται για να εκθέσει την ανυπακοή των ανθρώπων.

24. Οι προτάσεις «έχουν αντιμετωπιστεί με άγρια βλέμματα και ψυχρή απείθεια από χιλιάδες που του κουνούν το δάχτυλο» και «υπηρετώντας τους ανθρώπους με το κεφάλι σκυφτό, σαν ένα πειθήνιο βόδι» ήταν αρχικά μία ενιαία πρόταση, η οποία χωρίστηκε εδώ σε δύο χάριν μεγαλύτερης σαφήνειας. Η πρώτη πρόταση αναφέρεται στις ενέργειες του ανθρώπου, ενώ η δεύτερη υποδεικνύει το πόσο έχει υποφέρει ο Θεός, καθώς και ότι ο Θεός είναι ταπεινός και κρυμμένος.

25. Η λέξη «προκατάληψη» αναφέρεται στην απειθή συμπεριφορά των ανθρώπων.

26. Η φράση «να αναλάβει την απόλυτη εξουσία» αναφέρεται στην απειθή συμπεριφορά των ανθρώπων. Θεωρούν ότι είναι ανώτεροι, περνάνε τις χειροπέδες στους άλλους και τους κάνουν να τους ακολουθούν και να υποφέρουν γι’ αυτούς. Είναι δυνάμεις εχθρικά προσκείμενες στον Θεό.

27. Η λέξη «μαριονέτα» χρησιμοποιείται για να γελοιοποιήσει εκείνους που δεν γνωρίζουν τον Θεό.

28. Η φράση «ολοένα εντεινόμενες επιθέσεις» χρησιμοποιείται για να τονίσει την άθλια συμπεριφορά των ανθρώπων.

29. Η φράση «δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα σε ανόμοια πράγματα» καταδεικνύει ότι οι άνθρωποι μεταστρέφουν το θέλημα του Θεού σε κάτι σατανικό, και αναφέρεται γενικά στη συμπεριφορά με την οποία οι άνθρωποι απορρίπτουν τον Θεό.

30. Η φράση «συγχέει το μαύρο με το άσπρο» αναφέρεται στο να συγχέει κανείς την αλήθεια με ψευδαισθήσεις και τη δικαιοσύνη με το κακό.

31. Η λέξη «ληστής» χρησιμοποιείται για να καταδείξει ότι οι άνθρωποι είναι απαθείς και στερούνται ενορατικότητας.

32. Η φράση «απομεινάρια και υπολείμματα» χρησιμοποιείται για να καταδείξει τη συμπεριφορά με την οποία οι άνθρωποι καταπιέζουν τον Θεό.

33. Η λέξη «εξοργίζεται» αναφέρεται στο αποκρουστικό πρόσωπο του ανθρώπου, όταν αυτός οργίζεται και αγανακτεί.

34. Η φράση «χωρίς ηθικές αναστολές» αναφέρεται στο όταν οι άνθρωποι αποχαλινώνονται και δεν έχουν τον παραμικρό φόβο Θεού.

35. Η φράση «είσοδος του ανθρώπου» εδώ, υποδεικνύει την απειθή συμπεριφορά του ανθρώπου. Αντί να αναφέρεται στην είσοδο των ανθρώπων στην ζωή —κάτι το οποίο είναι θετικό— αναφέρεται στις αρνητικές ενέργειες και συμπεριφορά τους. Γενικότερα αναφέρεται σε όλες τις πράξεις του ανθρώπου που πηγαίνουν αντίθετα με τον Θεό.

36. Η φράση «καταδυναστεύονται από φανταστικούς φόβους» χρησιμοποιείται ειρωνικά για τη λανθασμένη κατεύθυνση που έχει πάρει η ζωή των ανθρώπων. Αναφέρεται στην άσχημη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η ζωή των ανθρώπων, κατά την οποία οι άνθρωποι ζούνε μαζί με δαίμονες.

37. Η φράση «καλύτερα απ' όλα» λέγεται ειρωνικά.

38. Η φράση «η ζέση τους γίνεται ολοένα θερμότερη» λέγεται ειρωνικά.

39. Η φράση «ένα καλά υπολογισμένο σχέδιο κατά νου» λέγεται ειρωνικά και αναφέρεται στο ότι οι άνθρωποι δεν έχουν γνώθι σαυτόν και αγνοούν το πραγματικό τους ανάστημα. Είναι υποτιμητική δήλωση.

40. Η λέξη «σεβάσμιος» λέγεται ειρωνικά.

41. Η λέξη «εκτοξεύσουν» υποδηλώνει την αποκρουστική κατάσταση των ανθρώπων, οι οποίοι βγάζουν καπνούς από την οργή τους, όταν γνωρίζουν την ήττα από τον Θεό. Υποδηλώνει τον βαθμό της εναντίωσής τους στον Θεό.

β. Είναι κινεζική έκφραση.

Προηγούμενο:Όλοι οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τον Θεό είναι άνθρωποι που αντιμάχονται τον Θεό

Επόμενο:Μια ανθολογία από τα τρία κείμενα του λόγου του Θεού σχετικά με «Το όραμα του έργου του Θεού»

Σχετικό περιεχόμενο