Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Η εικοστή τρίτη ομιλία

Καθώς ηχεί η φωνή Μου και τα μάτια Μου πετάνε φλόγες, παρακολουθώ ολόκληρη τη γη, παρατηρώ ολόκληρο το σύμπαν. Όλοι οι άνθρωποι προσεύχονται σ’ Εμένα, στρέφουν το βλέμμα τους προς Εμένα, Με εκλιπαρούν να καταλαγιάσει ο θυμός Μου και ορκίζονται να μην επαναστατούν πλέον εναντίον Μου. Όμως αυτό δεν ανήκει πλέον στο παρελθόν, συμβαίνει τώρα. Ποιος μπορεί να επιστρέψει το θέλημά Μου; Σίγουρα όχι οι επικλήσεις από τις καρδιές των ανθρώπων ή τα λόγια από το στόμα τους; Ποιος κατάφερε να επιβιώσει μέχρι σήμερα και δεν το οφείλει σ’ Εμένα; Ποιος επιβιώνει χωρίς τα λόγια από το στόμα Μου; Ποιος δεν βρίσκεται υπό την επίβλεψή Μου; Ενόσω πραγματοποιώ το νέο Μου έργο σε ολόκληρη τη γη, ποιος ήταν ποτέ ικανός να ξεφύγει απ’ αυτό; Μήπως τα βουνά μπορούν να το αποφύγουν επειδή είναι τόσο ψηλά; Μήπως τα νερά, με την απεραντοσύνη τους, μπορούν να το αποκρούσουν; Μέσα στο σχέδιό Μου, δεν έχω αφήσει ποτέ τίποτα να Μου διαφύγει έτσι εύκολα. Συνεπώς, δεν έχει υπάρξει ποτέ κανένας άνθρωπος ή κανένα πράγμα που να ξεγλίστρησε από το γράπωμα των χεριών Μου. Σήμερα, το άγιο όνομά Μου δοξάζεται απ’ όλους τους ανθρώπους, όμως και πάλι, λόγια διαμαρτυρίας εκφέρονται εναντίον Μου από τους ανθρώπους και θρύλοι σχετικά με το Είναι Μου στη γη διαδίδονται μεταξύ των ανθρώπων. Δεν ανέχομαι από τους ανθρώπους να Με κρίνουν, ούτε ανέχομαι να Με διαμελίζουν, και ακόμα λιγότερο ανέχομαι να Με στηλιτεύουν. Επειδή ποτέ του δεν Με γνώρισε πραγματικά, ο άνθρωπος από πάντα Μου αντιστεκόταν και Με εξαπατούσε, μη κατορθώνοντας να απολαύσει το Πνεύμα Μου ή να εκτιμήσει τα λόγια Μου. Για κάθε του πράξη και ενέργεια, καθώς και για τη στάση που έχει απέναντί Μου, δίνω στον άνθρωπο την «ανταμοιβή» που του αξίζει. Επίσης, όλοι οι άνθρωποι ενεργούν προσβλέποντας στην ανταμοιβή, κι ούτε ένας δεν έχει κάνει ποτέ οποιοδήποτε έργο που να περιλαμβάνει αυτοθυσία. Τα ανθρώπινα όντα είναι απρόθυμα να παρέχουν την ανιδιοτελή αφοσίωσής τους. Αντιθέτως, αρέσκονται σε ανταμοιβές που μπορούν να λάβουν για το τίποτα. Παρόλο που ο Πέτρος αφιέρωσε τον εαυτό του ενώπιόν Μου, δεν το έκανε χάρη της ανταμοιβής του αύριο, αλλά χάρη της γνώσης του σήμερα. Οι άνθρωποι δεν εισήλθαν ποτέ σε μια αυθεντική σύνδεση μαζί Μου, αλλά ξανά και ξανά Με αντιμετώπιζαν με έναν επιδερμικό τρόπο, σκεπτόμενοι παθητικά πώς να κερδίσουν την έγκρισή Μου. Έχω κοιτάξει βαθιά μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, κι έτσι, έχω φέρει στο φως τις πιο εσωτερικές πτυχές τους, «ένα πολύ πλούσιο ορυχείο», κάτι το οποίο ακόμα και ο ίδιος ο άνθρωπος δεν γνωρίζει, όμως Εγώ έχω εκ νέου ανακαλύψει. Έτσι, μόνο όταν έχουν «απτές αποδείξεις» τα ανθρώπινα όντα σταματάνε τη δήθεν αυτοταπείνωσή τους και, με τα χέρια απλωμένα, παραδέχονται την ακάθαρτη κατάστασή τους. Υπάρχουν τόσα περισσότερα στους ανθρώπους που είναι νέα και αγνά και περιμένουν από Εμένα να τα «εξορύξω», προς τέρψιν όλης της ανθρωπότητας. Κάθε άλλο παρά σταματάω το έργο Μου για την εξουδετέρωση του ανθρώπου. Αντιθέτως, συνεχίζω να τον αποκαθιστώ και να τον συντηρώ, σύμφωνα με το αρχικό Μου σχέδιο. Ο άνθρωπος είναι σαν ένα καρποφόρο δέντρο. Χωρίς κλάδεμα και ξάκρισμα το δέντρο δεν θα αποδώσει καρπούς και, στο τέλος, το μόνο που θα βλέπει κανείς θα είναι μαραμένα κλαδιά και πεσμένα φύλλα, χωρίς κανένας καρπός να πέφτει στο έδαφος.

Καθώς διακοσμώ την «εσωτερική αίθουσα» της βασιλείας Μου, κανένας δεν έχει ξαφνικά εισβάλει στον «χώρο εργασίας» Μου για να διαταράξει το έργο Μου. Όλοι οι άνθρωποι κάνουν ό,τι μπορούν για να συνεργαστούν μαζί Μου, φοβούμενοι μήπως «απολυθούν» και «χάσουν τη θέση τους», με συνέπεια να φτάσουν σ’ ένα αδιέξοδο στη ζωή τους, όπου μπορεί ακόμα και να πέσουν μέσα στην «έρημο» που βρίσκεται υπό την κατοχή του Σατανά. Λόγω των φόβων που έχει ο άνθρωπος, Εγώ τον παρηγορώ καθημερινά, τον συγκινώ ώστε να αγαπά την κάθε ημέρα και, επιπλέον, του παρέχω οδηγίες για την καθημερινή του ζωή. Είναι σαν όλα τα ανθρώπινα όντα να είναι μωρά που μόλις έχουν γεννηθεί· αν δεν τους δίνεις γάλα, σύντομα θα αποχωρήσουν απ’ αυτήν τη γη και δεν θα τα ξαναδεί ποτέ κανείς. Μέσα από τις ικεσίες των ανθρώπων, Εγώ έρχομαι σ’ αυτόν τον κόσμο των ανθρώπων και, αμέσως, αρχίζουν να ζουν σε έναν κόσμο φωτός, παύουν να είναι κλειδωμένοι σε ένα «δωμάτιο» και να αναφωνούν από εκεί τις προσευχές τους στον ουρανό. Μόλις Με αντικρίζουν, αμέσως οι άνθρωποι αρχίζουν να εκφράζουν τις «στεναχώριες» που έχουν στην καρδιά τους, ανοίγουν το στόμα τους ενώπιόν Μου και ικετεύουν να τους ρίξω μέσα τροφή. Όμως στη συνέχεια, «οι φόβοι τους κατευνάζονται και αποκαθίσταται η αυτοκυριαρχία τους», δεν ζητάνε πλέον τίποτα από Μένα, παρά πέφτουν σε βαθύ ύπνο ή, αλλιώς, αρνούνται την ύπαρξή Μου και φεύγουν για να ασχοληθούν με τις δικές τους υποθέσεις. Σε αυτήν την «εγκατάλειψη» των ανθρώπων, γίνεται σαφέστατα εμφανές το πώς οι άνθρωποι, στερημένοι «συναισθημάτων», συνεχίζουν τη «μεροληπτική αδικία» τους απέναντί Μου. Συνεπώς, όταν βλέπω αυτήν τη δυσάρεστη πλευρά του ανθρώπου, αποχωρώ σιωπηλά και δεν είμαι πλέον άμεσα διατεθειμένος να κατέβω ξανά ακούγοντας τις ειλικρινείς ικεσίες του. Εν αγνοία του, τα προβλήματα του αυξάνονται μέρα με τη μέρα, κι έτσι, εν μέσω τους αγώνα του, όταν ξαφνικά ανακαλύπτει την ύπαρξή Μου, αρνείται να δεχθεί την όποια αρνητική απάντηση, Με πιάνει από τον γιακά και Με οδηγεί στο σπίτι του ως επισκέπτη. Ωστόσο, ακόμα κι αν ετοιμάσει ένα λουκούλλειο γεύμα για να Με ευχαριστήσει, δεν Με έχει δει ποτέ ως δικό του, παρά μόνο Με αντιμετωπίζει ως επισκέπτη για να πάρει κάποιο ίχνος βοήθειας από Μένα. Έτσι, αυτήν τη φορά, ο άνθρωπος παρουσιάζει χωρίς επισημότητες τη θλιβερή κατάστασή του ενώπιόν Μου, ελπίζοντας να Με κάνει να βάλω την «υπογραφή» Μου και, σαν κάποιον που να χρειάζεται επιχειρηματικό δάνειο, Με αντιμετωπίζει με όλη του τη δύναμη. Σε κάθε χειρονομία και κίνησή του, πιάνω μια φευγαλέα εικόνα από την πρόθεση του ανθρώπου: Λες και, σύμφωνα με την άποψή του, δεν γνωρίζω πώς να διαβάσω το μήνυμα που κρύβεται στις εκφράσεις του προσώπου ενός ανθρώπου ή που βρίσκεται πίσω από τα λόγια του, ή πώς να κοιτάξω βαθιά στην καρδιά ενός ανθρώπου. Έτσι, ο άνθρωπος Μου σερβίρει γεμάτος αυτοπεποίθηση κάθε ξεχωριστή εμπειρία του από κάθε συνάντηση που μπορεί να είχε ποτέ του, χωρίς σφάλματα ή παραλείψεις, και μετά θέτει τις απαιτήσεις του ενώπιόν Μου. Μισώ και απεχθάνομαι κάθε πράξη και ενέργεια του ανθρώπου. Απ’ όλους τους ανθρώπους, δεν έχει υπάρξει ούτε ένας που να έχει κάνει έργο που να αγαπώ, λες και οι άνθρωποι σκόπιμα με ανταγωνίζονται και επίτηδες προκαλούν το μένος Μου: Όλοι παρελαύνουν πάνω-κάτω ενώπιόν Μου, ενδίδοντας στο δικό τους θέλημα μπροστά στα μάτια Μου. Δεν υπάρχει ούτε ένας ανάμεσα στους ανθρώπους που να ζει για χάρη Μου. Ως συνέπεια, η ύπαρξη όλου του ανθρώπινου γένους δεν έχει ούτε αξία ούτε νόημα, οπότε η ανθρωπότητα ζει σ’ ένα κενό. Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι ακόμα αρνούνται να ξυπνήσουν, κι αντιθέτως συνεχίζουν να κάνουν ανταρσία εναντίον Μου, να επιμένουν στη ματαιοδοξία τους.

Σε όλες τις δοκιμασίες από τις οποίες έχουν περάσει, οι άνθρωποι δεν κατάφεραν ούτε μία φορά να Με ικανοποιήσουν. Λόγω της ωμής φαυλότητάς τους, οι άνθρωποι δεν έχουν ως σκοπό να γίνουν μάρτυρες εν ονόματί Μου. Αντιθέτως, «τρέχουν προς την άλλη κατεύθυνση», ενώ βασίζονται σ’ Εμένα για τη συντήρησή τους. Η καρδιά του ανθρώπου δεν στρέφεται πλήρως προς τα Μένα, με συνέπεια ο Σατανάς να σπέρνει τον όλεθρο στους ανθρώπους, μέχρι να γίνουν μια άμορφη μάζα, μέχρι τα σώματά τους να καλυφθούν από βρώμα. Όμως, ο άνθρωπος εξακολουθεί να μη συνειδητοποιεί πόσο αποκρουστική είναι η όψη του: Εξαρχής λάτρευε τον Σατανά πίσω από την πλάτη Μου. Γι’ αυτόν τον λόγο, με οργή ρίχνω τον άνθρωπο στο πηγάδι της αβύσσου, φροντίζοντας να μην μπορέσει ποτέ να απελευθερωθεί. Ακόμα και τότε, εν μέσω θλιβερών θρήνων, ο άνθρωπος εξακολουθεί να αρνείται να αλλάξει το μυαλό του, την πρόθεσή του να Μου εναντιώνεται μέχρι τέλους, και ελπίζει έτσι πεισματικά να υποδαυλίζει την οργή Μου. Σύμφωνα με τα όσα έχει κάνει, τον αντιμετωπίζω όπως του αξίζει ως αμαρτωλό και του αρνούμαι τη θαλπωρή της αγκαλιάς Μου. Από τον πρώτο, οι άγγελοι Με έχουν υπηρετήσει και Με έχουν υπακούσει, χωρίς αλλαγή ή παύση, όμως ο άνθρωπος έχει κάνει ακριβώς το αντίθετο, σαν να μην προέρχεται από Μένα, αλλά να έχει γεννηθεί από τον Σατανά. Οι άγγελοι, ο καθένας από το πόστο του, Μου δίδουν όλοι τη μέγιστη αφοσίωσή τους· ανεπηρέαστοι από τις δυνάμεις του Σατανά, αγωνίζονται αποκλειστικά για να εκπληρώσουν το καθήκον τους. Με την ανατροφή και τη συντήρηση των αγγέλων, οι πλειάδες των υιών Μου και των ανθρώπων Μου αναπτύσσονται όλοι υγιείς και δυνατοί, χωρίς κανένας από αυτούς να είναι αδύναμος ή ασθενικός. Αυτό είναι το έργο Μου, το θαύμα Μου. Ενώ η μία ομοβροντία των κανονιών μετά την άλλη εγκαινιάζουν την ίδρυση της βασιλείας Μου, οι άγγελοι, βαδίζοντας σύμφωνα με τη ρυθμική μουσική υπόκρουση, παρουσιάζονται ενώπιον της εξέδρας Μου για να περάσουν από την επιθεώρησή Μου, καθώς οι καρδιές τους είναι καθαρές από ανηθικότητες και είδωλα, οπότε δεν αποφεύγουν την επιθεώρησή Μου.

Με το ουρλιαχτό της θύελλας, οι ουρανοί πέφτουν με δύναμη μέσα σε μια στιγμή, κάνοντας όλους τους ανθρώπους να ασφυκτιούν και να μην μπορούν πλέον να Με καλέσουν όπως θέλουν. Χωρίς να το γνωρίζουν, όλη η ανθρωπότητα έχει καταρρεύσει. Τα δέντρα λικνίζονται στον άνεμο, εδώ κι εκεί ακούγονται κλαδιά που σπάνε κι όλα τα μαραμένα φύλλα παρασύρονται μακριά. Η γη δείχνει ξαφνικά ζοφερή και ερημωμένη και οι άνθρωποι σφιχταγκαλιάζονται μεταξύ τους, οπλίζονται με θάρρος για να αντιμετωπίσουν τη συμφορά που έρχεται μαζί με το φθινόπωρο, για να πλήξει τα σώματά τους ανά πάσα στιγμή. Τα πουλιά επάνω στους λόφους πετάνε πέρα-δώθε, σαν να εκφράζουν τη θλίψη τους για κάποιον. Στις σπηλιές των βουνών, λιοντάρια βρυχώνται, τρομοκρατώντας τους ανθρώπους με τον ήχο τους, κάνοντας το αίμα τους να παγώνει και τις τρίχες τους να σηκώνονται, σαν να υπάρχει ένα κακό προαίσθημα που να προμηνύει το τέλος της ανθρωπότητας. Απρόθυμοι να περιμένουν να έχω την ευχαρίστηση να τους ξεφορτωθώ, όλοι οι άνθρωποι προσεύχονται σιωπηλά στον Κυρίαρχο Κύριο των ουρανών. Πώς είναι, όμως, δυνατόν, μια θύελλα να εμποδιστεί από τον ήχο του νερού που ρέει σ’ ένα μικρό ρυάκι; Πώς μπορεί να σταματήσει απότομα από τον ήχο των επικλήσεων του ανθρώπου; Πώς μπορεί η οργή που περιέχεται στην καρδιά της βροντής να καταλαγιάσει χάριν της δειλίας του ανθρώπου; Ο άνθρωπος λικνίζεται στον άνεμο, τρέχει πέρα δώθε για να προφυλαχτεί από τη βροχή. Υπό το μένος Μου, τα ανθρώπινα όντα σείονται και τρέμουν, φοβούνται βαθιά ότι θα βυθίσω το χέρι Μου στα κορμιά τους, σαν να είμαι το στόμιο μιας κάννης που τους σημαδεύει συνέχεια στο στήθος, και πάλι, σαν να είναι εχθροί Μου, κι όμως, είναι φίλοι Μου. Ο άνθρωπος δεν ανακάλυψε ποτέ τις πραγματικές προθέσεις Μου γι’ αυτόν, δεν κατάλαβε ποτέ τους πραγματικούς Μου στόχους, κι έτσι, χωρίς να το γνωρίζει, Με υβρίζει, χωρίς να το γνωρίζει, Μου αντιτίθεται, και, ωστόσο, χωρίς να το θέλει, έχει επίσης δει την αγάπη Μου. Είναι δύσκολο για τον άνθρωπο να δει το πρόσωπό Μου εν μέσω της οργής Μου. Είμαι κρυμμένος στα μαύρα σύννεφα του θυμού Μου και στέκομαι, εν μέσω βροντών, επάνω από ολόκληρο το σύμπαν για να στείλω το έλεός Μου στον άνθρωπο. Επειδή ο άνθρωπος δεν Με γνωρίζει, Εγώ δεν τον παιδεύω γιατί απέτυχε να καταλάβει την πρόθεσή Μου. Στα μάτια των ανθρώπων, εκτονώνω την οργή Μου κατά καιρούς, δείχνω το χαμόγελό Μου κατά καιρούς, αλλά ακόμα κι όταν Με βλέπει, ο άνθρωπος δεν έχει δει ποτέ το σύνολο της διάθεσής Μου, είναι ακόμα ανίκανος να ακούσει τον χαρούμενο ήχο της σάλπιγγας, επειδή έχει γίνει υπερβολικά απαθής και αναίσθητος. Είναι σαν η εικόνα Μου να υπάρχει στη μνήμη του ανθρώπου και η μορφή Μου στις σκέψεις του. Ωστόσο, δεν έχει υπάρξει ποτέ κανένας που να Με έχει δει πραγματικά, καθ’ όλη την εξέλιξη του ανθρώπινου γένους, επειδή ο εγκέφαλος του ανθρώπου είναι εξαιρετικά φτωχός. Παρά την όλη ανάλυση που έχει κάνει ο άνθρωπος για Μένα, η επιστήμη του ανθρώπινου γένους είναι τόσο πρωτόγονη που, μέχρι σήμερα, η επιστημονική έρευνα του δεν έχει αποφέρει κανένα οριστικό αποτέλεσμα. Έτσι, το θέμα της «εικόνας Μου» παραμένει πάντοτε πλήρως κενό, χωρίς κανένας να μπορεί να το συμπληρώσει, χωρίς κανέναν να σπάει κάποιο παγκόσμιο ρεκόρ, επειδή για τον άνθρωπο, ακόμα και η δυνατότητα να διατηρεί τη βάση του στο παρόν αποτελεί μια ανεκτίμητη παρηγοριά, εν μέσω μεγάλης δυστυχίας.

23 Μαρτίου 1992

Προηγούμενο:Η εικοστή δεύτερη ομιλία

Επόμενο:Η εικοστή τέταρτη ομιλία

Δείτε επίσης