Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Η Περγαμηνή που Άνοιξε ο Αμνός

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

Δεν βρέθηκαν αποτελέσματα

Η δέκατη πέμπτη ομιλία

Ταχύτητα

Η δέκατη πέμπτη ομιλία

Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα χωρίς αυτογνωσία. Ωστόσο, παρόλο που είναι ανίκανος να γνωρίσει τον εαυτό του, ξέρει όλους τους άλλους σαν την παλάμη του χεριού του, λες και όλοι οι άλλοι πέρασαν πρώτα από την επιθεώρησή του κι έλαβαν την έγκρισή του πριν πουν ή κάνουν κάτι και, επομένως, σαν να τους έχει πάρει τα μέτρα ακριβώς, από πάνω ως κάτω, έως την ψυχολογική τους κατάσταση. Έτσι είναι όλα τα ανθρώπινα όντα. Ο άνθρωπος έχει εισέλθει στην Εποχή της Βασιλείας σήμερα, αλλά η φύση του παραμένει αμετάβλητη. Ενώπιόν μου εξακολουθεί να κάνει ό,τι κάνω κι Εγώ, αλλά πίσω από την πλάτη Μου αρχίζει να κάνει τη δική του και ξεχωριστή «δουλειά». Μόλις τελειώσει κι έλθει πάλι ενώπιόν Μου, όμως, είναι ένα εντελώς διαφορετικό άτομο, δείχνει προκλητικά ήρεμος, συγκροτημένος και με σταθερό σφιγμό. Δεν είναι αυτό ακριβώς που κάνει τον άνθρωπο τόσο αξιοκαταφρόνητο; Πόσοι άνθρωποι δεν έχουν δύο απολύτως διαφορετικά πρόσωπα, ένα πρόσωπο μπροστά Μου και ένα άλλο πίσω από την πλάτη Μου; Πόσοι απ’ αυτούς δεν είναι σαν νεογέννητοι αμνοί ενώπιόν Μου, αλλά πίσω Μου μετατρέπονται σε αδηφάγες τίγρεις, και έπειτα γίνονται σαν πουλάκια που φτερουγίζουν χαρούμενα στους λόφους; Πόσοι δείχνουν σκοπό και αποφασιστικότητα ενώπιόν Μου; Πόσοι παρουσιάζονται ενώπιόν Μου, αναζητώντας τα λόγια Μου με δίψα και λαχτάρα, αλλά, πίσω από την πλάτη Μου τα βαριούνται και τα αποκηρύσσουν, λες και ο λόγος Μου είναι βάρος; Πόσες και πόσες φορές, όταν βλέπω την ανθρώπινη φυλή να τη διαφθείρει ο εχθρός Μου, δεν έχω σταματήσει να τρέφω ελπίδες για την ανθρωπότητα. Πόσες και πόσες φορές, όταν βλέπω τον άνθρωπο να παρουσιάζεται ενώπιόν Μου με δάκρυα στα μάτια ζητώντας συγχώρηση, αλλά λόγω της έλλειψης αυτοσεβασμού του και της εμμονής του να είναι αδιόρθωτος, έκλεισα θυμωμένος τα μάτια Μου μπροστά σ' αυτήν την ενέργειά του, ακόμα κι όταν η καρδιά του είναι γνήσια και οι προθέσεις του ειλικρινείς. Πόσες και πόσες φορές, βλέπω τον άνθρωπο ικανό να έχει πίστη για να συνεργαστεί μαζί Μου, και πώς, ενώπιόν Μου, φαίνεται ξαπλωμένος στην αγκαλιά μου, νιώθοντας τη ζεστασιά της αγκαλιάς Μου. Πόσες και πόσες φορές, βλέποντας την αθωότητα, τη ζωντάνια και την ομορφιά των εκλεκτών Μου ανθρώπων, δεν ένιωσα ευχαρίστηση μέσα Μου γι’ αυτά τα πράγματα. Τα ανθρώπινα όντα δεν γνωρίζουν πώς να απολαύσουν την προορισμένη γι' αυτούς ευλογία στα χέρια Μου, γιατί δεν ξέρουν τι, τελικά, σημαίνει ούτε η ευλογία ούτε η ταλαιπωρία. Για τον λόγο αυτό, η ανθρωπότητα απέχει πολύ από το να είναι ειλικρινής καθώς Με αναζητά. Εάν δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα όπως το αύριο, πόσοι από εσάς που στέκεστε ενώπιόν Μου, θα ήσασταν λευκοί σαν το απάτητο χιόνι, ακηλίδωτοι σαν καθαρός νεφρίτης; Σίγουρα η αγάπη σας για Μένα δεν είναι κάτι που μπορεί να ανταλλαχθεί με ένα απολαυστικό γεύμα ή με αριστοκρατικά ρούχα ή μ' ένα υψηλό αξίωμα με γενναιόδωρες απολαβές; Ή μπορεί να ανταλλαχθεί με την αγάπη που σου δίνουν οι άλλοι; Είναι σίγουρο ότι όταν ο άνθρωπος περνάει από δοκιμασίες, δεν θα εγκαταλείψει την αγάπη του για Μένα; Είναι σίγουρο ότι ο πόνος και τα βάσανα δεν θα τον κάνουν να διαμαρτυρηθεί ενάντια σε ό,τι έχω κανονίσει; Κανένας άνθρωπος δεν έχει εκτιμήσει ποτέ πραγματικά τη ρομφαία στο στόμα Μου: γνωρίζει μόνο την επιφανειακή του σημασία χωρίς πραγματικά να αντιλαμβάνεται την εσωτερική. Εάν οι άνθρωποι ήταν πραγματικά σε θέση να δουν πόσο κοφτερή είναι η ρομφαία Μου, θα έφευγαν τρέχοντας σαν τα ποντίκια για την τρύπα τους. Λόγω της αναισθησίας τους, τα ανθρώπινα όντα δεν καταλαβαίνουν τίποτα από το αληθινό νόημα των λόγων Μου, και έτσι, δεν έχουν καμία ένδειξη ως προς το πόσο τρομερά είναι τα λόγια Μου ή πόσο ακριβώς αποκαλύπτεται η δική τους φύση και πόση κρίση έχει λάβει η διαφθορά τους μέσα από τα λόγια αυτά. Για τον λόγο αυτό, βάσει των ατελών ιδεών που έχουν σχηματίσει σχετικά με τα λόγια Μου, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν υιοθετήσει μια χλιαρή και επιφυλακτική στάση.

Μέσα στη βασιλεία, όχι μόνο εκφέρεται ο λόγος Μου από το στόμα Μου, αλλά τα πόδια Μου βαδίζουν τελετουργικά σε όλο το έδαφος. Με αυτόν τον τρόπο, έχω θριαμβεύσει έναντι όλων των ακάθαρτων και βρόμικων χώρων, με αποτέλεσμα να μην αλλάζει μόνο ο ουρανός, αλλά και η γη να περνά από την ίδια διαδικασία αλλαγής, για να ανανεωθεί συμφώνως σύντομα. Μέσα στο σύμπαν, τα πάντα ανανεώνονται μες στην ακτινοβολία της δόξας Μου, παρουσιάζοντας μια συγκινητική πτυχή που μαγεύει τις αισθήσεις και εξυψώνει το πνεύμα, ως εάν ο άνθρωπος να υπάρχει τώρα σε έναν ουρανό πέρα από τους ουρανούς, όπως συλλαμβάνεται από την ανθρώπινη φαντασία, ανενόχλητος από τον Σατανά, ελεύθερος από τις επιθέσεις των εξωτερικών εχθρών. Πάνω από το σύμπαν, τα μυριάδες αστέρια καταλαμβάνουν τις θέσεις τους κατ’ εντολή δική Μου, και ακτινοβολούν το φως τους μέσα από τις αστρικές περιοχές στις ώρες του σκότους. Ούτε ένα ον δεν τολμά να τρέφει σκέψεις απειθαρχίας, και έτσι, σύμφωνα με την ουσία των διοικητικών Mου διαταγμάτων, ολόκληρο το σύμπαν είναι καλά οργανωμένο και σε άριστη κατάσταση: καμία διαταραχή δεν έχει προκύψει ποτέ, ούτε έχει διασπαστεί ποτέ η ενότητα του σύμπαντος. Εκτελώ γιγάντια άλματα πάνω από τα αστέρια, και όταν ο ήλιος σκορπά τις ακτίνες του, Εγώ μειώνω τη ζεστασιά τους, στέλνοντας τεράστιες νιφάδες χιονιού, μεγάλες σαν φτερά χήνας που παρασύρονται κάτω από τα χέρια Μου. Αλλά όταν Εγώ αλλάζω γνώμη, όλο το χιόνι λιώνει και γίνεται ποτάμι. Μέσα σε μια στιγμή έχει ξεπηδήσει παντού άνοιξη κάτω από τον ουρανό, και ένα σμαραγδένιο πράσινο μεταμορφώνει ολόκληρο το τοπίο πάνω στη γη. Εγώ περιφέρομαι πάνω από το στερέωμα και, αμέσως, η γη τυλίγεται στο κατάμαυρο σκοτάδι εξαιτίας της εικόνας Μου: χωρίς προειδοποίηση, πέφτει η «νύχτα», και σ’ όλο τον κόσμο είναι τόσο σκοτεινά που δεν μπορεί κανείς να δει ούτε τη μύτη του. Με το σβήσιμο του φωτός, η ανθρωπότητα βρίσκει την ευκαιρία για να ξεκινήσει μια αφηνιασμένη αλληλοκαταστροφή, αρπάζοντας και λεηλατώντας ο ένας τον άλλον. Τα έθνη της γης, που πέφτουν σε χαοτικό διχασμό, εισέρχονται σε μια κατάσταση σύγχυσης και αναταράξεων, σε σημείο όπου υπερβαίνουν τη λύτρωση. Οι άνθρωποι παλεύουν μέσα στη δίνη του πόνου, βογκούν και στενάζουν από τον πόνο, θρηνούν λυπητερά για τα δεινά τους και λαχταρούν να μπει το φως και πάλι ανάμεσά τους, για να δοθεί έτσι τέλος στις μέρες του σκότους και να επανέλθει η ζωτικότητα που υπήρχε κάποτε. Αλλά έχω αφήσει προ πολλού τον άνθρωπο, με ένα τίναγμα των μανικιών Μου, με την απόφαση να μην τον λυπηθώ ποτέ ξανά για τις αδικίες του κόσμου: εδώ και καιρό, απεχθάνομαι και απορρίπτω τους ανθρώπους όλου του κόσμου, έχω κλείσει τα μάτια Μου στις συνθήκες που επικρατούν στη γη, έχω αποστρέψει το πρόσωπό Μου από κάθε κίνηση και κάθε χειρονομία του ανθρώπου, και έχω πάψει να απολαμβάνω τη νηπιακή του ηλικία και την αθωότητά του. Ξεκίνησα ένα άλλο σχέδιο για να δημιουργήσω τον κόσμο εκ νέου, έτσι ώστε αυτός ο νέος κόσμος να μπορεί να αναγεννηθεί έγκαιρα και να μην είναι πλέον βυθισμένος. Μέσα στην ανθρωπότητα, πόσες αλλόκοτες καταστάσεις Με περιμένουν να τις διορθώσω, πόσα λάθη Με περιμένουν να έρθω αυτοπροσώπως για να τα αποτρέψω, πόση σκόνη Με περιμένει να τη διώξω, πόσα μυστήρια Με περιμένουν να τα ξεσκεπάσω: όλη η ανθρωπότητα περιμένει Εμένα και ποθεί τον ερχομό Μου.

Στη γη είμαι ο ίδιος ο πρακτικός Θεός στην καρδιά των ανθρώπων· στον ουρανό είμαι ο Κύριος όλης της δημιουργίας. Έχω ανέβει σε βουνά και έχω διασχίσει ποτάμια, κι έχω επίσης περιφερθεί ανάμεσα στην ανθρωπότητα. Ποιος τολμά ανοιχτά να αντιταχθεί στον ίδιο τον πρακτικό Θεό; Ποιος τολμά να ξεφύγει από την κυριαρχία του Παντοδύναμου; Ποιος τολμά να ισχυριστεί ότι βρίσκομαι, πέραν κάθε αμφιβολίας, στον ουρανό; Και πάλι, ποιος τολμά να ισχυριστεί, χωρίς την παραμικρή πιθανότητα σφάλματος, ότι βρίσκομαι στη γη; Δεν υπάρχει κανείς σε όλη την ανθρωπότητα που να είναι ικανός να αρθρώσει, με κάθε λεπτομέρεια, τα μέρη όπου κατοικώ. Μήπως όταν είμαι στον ουρανό, είμαι ο ίδιος ο υπερφυσικός Θεός; Μήπως όταν είμαι στη γη, είμαι ο ίδιος ο πρακτικός Θεός; Το γεγονός ότι είμαι ο Κυρίαρχος όλης της δημιουργίας ή ότι βιώνω τα ανθρώπινα δεινά, είναι σίγουρο ότι δεν μπορεί να καθορίσει εάν είμαι ο ίδιος ο πρακτικός Θεός ή όχι; Εάν ο άνθρωπος σκέφτεται έτσι,[α] δεν είναι νυχτωμένος και ανέλπιδος; Είμαι στον ουρανό· είμαι επίσης στη γη. Είμαι ανάμεσα στα μυριάδες πράγματα της δημιουργίας, αλλά και ανάμεσα στις μυριάδες των ανθρώπων. Ο άνθρωπος μπορεί να Με αγγίξει καθημερινά. Επιπλέον, μπορεί να Με βλέπει καθημερινά. όσον αφορά την ανθρωπότητα, φαίνεται πως άλλοτε κρύβομαι και άλλοτε είμαι ορατός. Φαίνεται πως υπάρχω πραγματικά, κι όμως φαίνεται και να μην υπάρχω. Σε Μένα υπάρχουν μυστήρια που είναι ανεξιχνίαστα για την ανθρωπότητα. Είναι λες και όλοι οι άνθρωποι Με κοιτάζουν μέσα από μικροσκόπιο για να ανακαλύψουν ακόμα περισσότερα μυστήρια Μέσα Μου, ελπίζοντας έτσι να διαλύσουν το συναίσθημα ανησυχίας στην καρδιά τους. Αλλά ακόμη κι αν χρησιμοποιούσαν φθοροσκόπιο, πώς θα μπορούσε η ανθρωπότητα να αποκαλύψει κάποια από τα μυστικά που ενυπάρχουν σε Μένα;

Όταν ο λαός Μου, μέσω της εργασίας Μου δοξαστεί μαζί Μου, εκείνη τη στιγμή θα βγει στο φως η φωλιά του μεγάλου κόκκινου δράκοντα, θα καθαριστεί όλη η λάσπη κι η βρομιά, και το μολυσμένο νερό, που λιμνάζει εδώ και αμέτρητα χρόνια, θα αποξηραθεί από τις φωτιές Μου και δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά. Κατά συνέπεια, ο μεγάλος κόκκινος δράκοντας θα χαθεί μέσα σε μια λίμνη από φωτιά και θειάφι. Είστε πραγματικά πρόθυμοι να παραμείνετε κάτω από την άγρυπνη φροντίδα Μου για να μη σας αρπάξει ο δράκοντας; Μισείτε πραγματικά τα δόλια στρατηγήματά του; Ποιος είναι σε θέση να γίνει πιστός μάρτυρας για Μένα; Για χάρη του ονόματός Μου, για χάρη του Πνεύματός Μου, για χάρη ολόκληρου του σχεδίου διαχείρισής Μου, ποιος είναι σε θέση να προσφέρει όλη τη δύναμη του σώματος του; Σήμερα, που η βασιλεία βρίσκεται στον κόσμο των ανθρώπων, είναι η ώρα που έχω έρθει αυτοπροσώπως στον κόσμο των ανθρώπων. Εάν αυτό δεν ήταν έτσι, υπάρχει κανείς που θα μπορούσε να πάει, άφοβα, στο πεδίο της μάχης για λογαριασμό Μου; Έτσι ώστε να πάρει σχήμα η βασιλεία, έτσι ώστε να ικανοποιηθεί η καρδιά Μου, και πάλι, έτσι ώστε να έρθει η ημέρα Μου, έτσι ώστε να έρθει η ώρα που τα μυριάδες πράγματα της δημιουργίας θα ξαναγεννηθούν και θα αναπτυχθούν με αφθονία, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορέσουν να διασωθούν από τις δυστυχίες που τους περιστοιχίζουν, έτσι ώστε να μπορέσει να έρθει το αύριο, και έτσι ώστε αυτό να είναι θαυμαστό, να ανθίσει και να ακμάσει, και πάλι, έτσι ώστε υπάρξει η απόλαυση του μέλλοντος, με όλη την ανθρωπότητα να προσπαθεί με όλες της τις δυνάμεις, χωρίς να λυπάται να θυσιάζεται για Μένα. Δεν είναι αυτό ένα σημάδι ότι η νίκη είναι ήδη δική Μου, και ένα σημάδι ολοκλήρωσης του σχεδίου Μου;

Όσο περισσότερο εμμένουν οι άνθρωποι στις έσχατες ημέρες, τόσο περισσότερο θα νιώθουν το κενό του κόσμου και τόσο λιγότερο θάρρος θα έχουν για να ζήσουν τη ζωή. Για τον λόγο αυτό, αμέτρητοι άνθρωποι πέθαναν απογοητευμένοι, αμέτρητοι άλλοι έχουν απογοητευτεί κατά την αναζήτησή τους, και αμέτρητοι άλλοι υποφέρουν από τη χειραγώγηση στα χέρια του Σατανά. Έχω διασώσει τόσο πολλούς ανθρώπους, συντρέξει τόσους άλλους, και, πολύ συχνά, όταν τα ανθρώπινα όντα έχουν χάσει το φως, τους έχω επαναφέρει σε μέρος με φως, έτσι ώστε να Με γνωρίσουν μέσα εν μέσω φωτός και να Με απολαύσουν εν μέσω ευτυχίας. Λόγω της έλευσης του φωτός Μου, μεγαλώνει και η λατρεία στην καρδιά των ανθρώπων που κατοικούν στη βασιλεία Μου, γιατί είμαι ένας Θεός για να Με αγαπήσει η ανθρωπότητα, ένας Θεός στον οποίο προσκολλάται η ανθρωπότητα από τρυφερότητα, και το ανθρώπινο γένος είναι γεμάτο από ένα διαρκές αποτύπωμα της εικόνας Μου. Αλλά, τελικά, δεν υπάρχει κανείς που να καταλαβαίνει αν αυτό είναι η εργασία του πνεύματος ή μια λειτουργία της σάρκας. Αυτό το πράγμα και μόνο αρκεί να το βιώσει ο άνθρωπος με κάθε λεπτομέρεια κατά την πορεία της ζωής. Ο άνθρωπος, βαθιά μέσα του δεν Με έχει περιφρονήσει ποτέ . Αντίθετα, προσκολλάται πάνω Μου από τα βάθη του πνεύματός του. Η σοφία Μου προκαλεί το θαυμασμό του, τα θαύματα που κάνω είναι πανδαισία στα μάτια του, ο λόγος Μου θολώνει το νου του, κι όλα αυτά τα θεωρεί πολύτιμα. Η πραγματικότητα Μου κάνει τον άνθρωπο να τα χάνει, τον αφήνει άναυδο και σαστισμένο, και όμως είναι πρόθυμος να τα δεχτεί όλα. Αυτό ακριβώς δεν είναι το μέτρο του ανθρώπου όπως είναι πραγματικά;

13 Μαρτίου 1992

Υποσημειώσεις:

α. Στο αρχικό κείμενο αναφέρεται «Σ’ αυτήν την περίπτωση».

 

Προηγούμενο:Η δέκατη τέταρτη ομιλία

Επόμενο:Κεφάλαιο 16

Δείτε επίσης