Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού Εφαρμογή

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Προσκαλούμε όσους αναζητούν την αλήθεια να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Ό,τι λέει ο Θεός είναι ακριβώς η κρίση Του για τον άνθρωπο

21

Από τη Σουνκιού, Επαρχία Χενάν

Πίστευα ότι ο Θεός κρίνει και παιδεύει τον άνθρωπο μόνο όταν αποκαλύπτει την έμφυτη διαφθορά του ανθρώπου ή όταν εκφέρει σκληρά λόγια που καθορίζουν τον τελικό προορισμό κάποιου, κι ότι εκείνα τα πιο γλυκά λόγια δεν είναι λόγια κρίσης και παίδευσης. Μονάχα πολύ αργότερα μια εμπειρία με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι ακόμα και τα γλυκά λόγια του Θεού αποτελούν επίσης την κρίση και την παίδευσή Του. Συνειδητοποίησα τότε ότι κάθε λέξη που εκφέρει ο Θεός αποτελεί την κρίση Του για τον άνθρωπο.

Πρόσφατα, η ηλικιωμένη αδελφή της οικογένειας που με φιλοξενεί ήταν αναστατωμένη διότι εκείνη και η νύφη της είχαν μια διαφωνία. Είχα συναναστραφεί μαζί της αρκετές φορές, όμως η κατάστασή της δεν άλλαζε. Σταδιακά, έγινα ανυπόμονη και σκεφτόμουν: «Έχω συναναστραφεί μαζί σου αρκετές φορές αλλά δεν έχεις αλλάξει. Μάλλον δεν ενδιαφέρεσαι για την αλήθεια. Δεν θα συναναστραφώ μαζί σου ξανά». Μετά από αυτό, τη ρωτούσα σπάνια σε τι κατάσταση βρίσκεται. Μια μέρα, η αδελφή που εργαζόταν μαζί μου ανέφερε την κατάσταση εκείνης της αδελφής και πρότεινε να τη συναναστρεφόμαστε περισσότερο και να προσευχόμαστε μαζί της. Όταν το άκουσα αυτό, δεν είπα τίποτα αλλά σκέφτηκα: «Έχω συναναστραφεί μαζί της αρκετές φορές και όλες ήταν άκαρπες. Κατά τη γνώμη μου, περισσότερη συναναστροφή μαζί της είναι απλώς χάσιμο χρόνου». Γνώριζα ότι αυτό αποκάλυπτε την αλαζονεία μου, η οποία είναι διάθεση του Σατανά. Την αγνοούσα και δεν έδειχνα καθόλου αγάπη προς αυτήν. Ωστόσο, απλώς δεν μπορούσα να αλλάξω την κατάστασή μου. Όταν προσευχόμασταν μαζί, εξακολουθούσα να δυσκολεύομαι να αφήσω στην άκρη τις προκαταλήψεις μου ενάντια σε εκείνη, σε τέτοιον βαθμό που βούλιαζα σε πνευματικό σκότος και δεν μπορούσα να νιώσω τον Θεό μαζί μου. Επίσης, ένιωθα να ασφυκτιώ, σαν κάτι να έφρασσε την καρδιά μου και να μην μπορούσε να απομακρυνθεί από αυτήν. Αργότερα, έθεσα τη δύσκολη κατάστασή μου ενώπιον του Θεού και προσευχήθηκα: «Θεέ Μου, έχω επίγνωση της αλαζονείας και της ανεπαρκούς ανθρώπινης φύσης μου. Δεν έδειξα ούτε ενδιαφέρον ούτε συμπόνοια προς την αδελφή μου. Δεν θέλω να ζω σε αυτήν την κατάσταση, όμως η καρδιά μου απλώς δεν μπορεί να αλλάξει. Θεέ Μου, Σε εκλιπαρώ να με διαφωτίσεις, να με κάνεις να καταλάβω την αλήθεια και να γνωρίσω τον εαυτό μου». Καθώς έκανα αυτήν την προσευχή, έφερα αμυδρά στη μνήμη μου κάποια λόγια του Θεού. Άνοιξα αμέσως το βιβλίο του λόγου του Θεού και βρήκα την ακόλουθη δήλωση: «Γιατί λέγεται ότι η έκταση της αποφασιστικότητάς σας να αγαπάτε τον Θεό και το αν έχετε πραγματικά απαρνηθεί τη σάρκα εξαρτάται από το αν εσύ είσαι προκατειλημμένος απέναντι στους αδελφούς και τις αδελφές σου, κι αν είσαι, εάν μπορείς να αφήσεις τις προκαταλήψεις στην άκρη. Δηλαδή, όταν η σχέση σας με τους αδελφούς και τις αδερφές σας είναι κανονική, τότε οι προϋποθέσεις σας ενώπιον του Θεού είναι επίσης κανονικές. Όταν ένας από τους αδελφούς και αδελφές σας είναι αδύναμος, εσύ δεν θα τον απεχθάνεσαι, δεν θα τον περιφρονείς, δεν θα τον χλευάζεις, ούτε θα τον αποφεύγεις. Εάν εσύ είσαι σε θέση να του φανείς χρήσιμος, θα κοινωνήσεις μαζί του […] Αν αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να τους συνδράμεις, τότε μπορείς να τους επισκεφθείς. Αυτό δεν πρέπει να γίνει από τον ηγέτη της εκκλησίας. Είναι ευθύνη κάθε αδελφού και αδελφής να κάνει αυτό το έργο. Αν δείτε ότι ένας αδελφός ή αδελφή βρίσκεται σε κακή κατάσταση, θα πρέπει να τους επισκεφθείτε. Αυτή είναι η ευθύνη του καθενός από εσάς» (από «Το έργο του Αγίου Πνεύματος και το έργο του Σατανά» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Τα λόγια του Θεού ότι «όταν η σχέση σας με τους αδελφούς και τις αδερφές σας είναι κανονική, τότε οι προϋποθέσεις σας ενώπιον του Θεού είναι επίσης κανονικές» εντυπώθηκαν καλά στον νου μου. Συλλογιζόμουν αυτά τα λόγια του Θεού ενώ επιδιδόμουν σε αναζήτηση. Μέσα από τη διαφώτιση και τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, αισθάνθηκα ότι αυτή η φαινομενικά γλυκιά δήλωση στην πραγματικότητα ενσάρκωνε τη μεγαλοπρέπεια και την κρίση και τρύπησε την καρδιά μου σαν σπαθί. Ο Θεός πάντοτε έλεγε ξεκάθαρα στον άνθρωπο ότι μόνο με βάση τα λόγια του Θεού το ανθρώπινο είδος μπορεί να συνάψει κανονικές σχέσεις με τους αδελφούς και τις αδελφές, κι ότι εάν οι σχέσεις του ανθρώπου με τους αδελφούς και τις αδελφές είναι κανονικές, τότε και η κατάστασή τους ενώπιον του Θεού μπορεί επίσης να είναι κανονική. Όμως, στην επικοινωνία μου με τους άλλους, το μόνο που εκδήλωνα ήταν η διεφθαρμένη διάθεση του Σατανά: περιφρονούσα, απέρριπτα και οριοθετούσα τους άλλους. Δεν είχα κανονική σχέση με τους ανθρώπους, πώς λοιπόν θα μπορούσα να απολαμβάνω μια κανονική σχέση με τον Θεό; Αποτελεί αμετάβλητη υποχρέωση των ανθρώπων που πιστεύουν στον Θεό να επισκέπτονται και να υπηρετούν τους αδελφούς και τις αδελφές που είναι παθητικοί και αδύναμοι. Αυτή είναι η ζωή που οφείλουν να ζουν οι άνθρωποι, οι οποίοι αναζητούν να αγαπήσουν τον Θεό και η συμπεριφορά των αδελφών που αγαπούν ο ένας τον άλλο. Αντιθέτως, όταν εγώ είδα ότι η αδελφή βρισκόταν σε κακή κατάσταση, παρόλο που φαινόταν ότι τη συναναστρεφόμουν, δεν τη βοηθούσα ούτε την υποστήριζα με καρδιά γεμάτη αγάπη για τον Θεό, επιθυμώντας να ικανοποιήσω τον Θεό, ή με καρδιά γεμάτη αγάπη για τους αδελφούς και τις αδελφές. Δεν κατανοούσα ότι υπέφερε ζώντας στο σκότος ούτε τη συναναστρεφόμουν υπομονετικά για να τη βοηθήσω να βγει από την αρνητική κατάσταση. Αντ’ αυτού, είχα απαιτήσεις από εκείνη, με βάση τα δικά μου προσωπικά πρότυπα, σκεπτόμενη πως απλώς θα έπρεπε να αλλάξει εντελώς αφότου την είχα συναναστραφεί. Όταν η κατάστασή της εξακολουθούσε να μην αλλάζει μετά τη συναναστροφή, την υποτίμησα, αποφασίζοντας ακόμα και ότι δεν είχε καμία πρόθεση να επιδιώξει την αλήθεια. Επομένως, την περιφρονούσα και την απέφευγα. Αυτό απέχει από όσα απαιτεί ο Θεός. Σκέφτηκα ότι τη συναναστράφηκα μονάχα λίγες φορές κι έπειτα έχασα την υπομονή μου. Την οριοθέτησα και την περιφρόνησα. Η ανθρώπινη φύση μου είναι τόσο ελλιπής! Τότε, έχασα την κανονική σχέση με τον Θεό και έγινα αντικείμενο της παίδευσής Του. Η ψυχή μου υπέφερε μέσα σε πνευματικό σκότος. Αυτή δεν ήταν η περίπτωση που η δίκαιη διάθεση του Θεού έπεσε πάνω μου; Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο πιο έντονα ένιωθα ότι αυτή ακριβώς η δήλωση ήταν η προσωπική κρίση του Θεού για μένα. Ντράπηκα και μετάνιωσα πικρά. Όμως, την ίδια στιγμή, ο σεβασμός μου για τον Θεό ξεπήδησε αυθόρμητα και συνειδητοποίησα ότι η διάθεση του Θεού χαρακτηρίζεται από μεγαλοπρέπεια και οργή. Συνειδητοποίησα ότι ο Θεός είναι πράγματι δίκαιος και άγιος στον υπέρτατο βαθμό. Ο Θεός μπορεί να εξετάσει την κάθε σκέψη μου, συνεπώς δεν μπορώ να ξεφύγω από την κρίση Του.

Η κρίση των λόγων του Θεού με βοήθησε να αφήσω στην άκρη την προκατάληψή μου ενάντια στην ηλικιωμένη αδελφή και έγινα πρόθυμη να συναναστραφώ μαζί της με πνεύμα αγάπης και καλοσύνης. Απρόσμενα, ωστόσο, προτού τη συναναστραφώ ξανά, είχε λάβει διαφώτιση από τον Θεό και είχε βγει από την αρνητική κατάστασή της, λέγοντας προσευχές και ακούγοντας ύμνους με τον λόγο του Θεού. Εκείνη τη στιγμή, χάρηκα που η κατάστασή της είχε βελτιωθεί. Ήμουν ευγνώμων που ο Θεός μάς είχε οδηγήσει, όπως θα κάνει πάντοτε. Επίσης, ντράπηκα για τη σατανική διάθεση που είχα επιδείξει.

Δόξα τω Θεώ! Παρά το γεγονός ότι είχα δείξει μονάχα ανυπακοή και διαφθορά καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της εμπειρίας, έμαθα ότι τα γλυκά λόγια του Θεού αποτελούν επίσης την κρίση και την παίδευσή Του για τον άνθρωπο, ότι κάθε λόγος που εκφέρεται από Εκείνον είναι η αλήθεια και ότι όλα είναι πράγματα που λείπουν από την ανθρώπινη φύση των διεφθαρμένων ανθρώπων. Γι’ αυτό, κάθε λόγος που προέρχεται από τον Θεό είναι κρίση για τον άνθρωπο. Δεν θα κοιτάξω ποτέ ξανά τα λόγια του Θεού μέσα από τις δικές μου αντιλήψεις και τη δική μου φαντασία. Θα αποδέχομαι την κρίση και την παίδευση των λόγων του Θεού με απόλυτη υποταγή, έτσι ώστε να μπορώ να κερδίσω και να κατανοήσω περισσότερες αλήθειες και να μεταμορφώσω τη διάθεσή μου το συντομότερο δυνατό.

Σχετικό περιεχόμενο