Αυτός είναι ένας πραγματικά καλός άνθρωπος

15 Αυγούστου 2019

Από τη Μοράν, πόλη Λινγί, επαρχία Σαντόνγκ

Από τότε που ήμουν παιδί, έδινα πάντοτε μεγάλη σημασία στο πώς με έβλεπαν οι άλλοι και στην εκτίμησή τους για μένα. Για να επαινούμαι από τους άλλους για όλα όσα έπραττα, ποτέ δεν λογομαχούσα με κάποιον όποτε προέκυπτε κάτι, έτσι ώστε να αποφεύγω να καταστραφεί η καλή εικόνα που είχαν οι άλλοι για μένα. Μετά την αποδοχή του έργου του Θεού των εσχάτων ημερών, συνέχισα κατ’ αυτόν τον τρόπο, υποστηρίζοντας παντοιοτρόπως την καλή εικόνα που είχαν οι αδελφοί και οι αδελφές μου για μένα. Στο παρελθόν, όταν ήμουν υπεύθυνη για κάποιο έργο, η επικεφαλής μου έλεγε συχνά ότι η απόδοσή μου ήταν σαν κάποιου που έλεγε πάντοτε ναι, και όχι η απόδοση κάποιου που εφάρμοζε την αλήθεια στην πράξη. Ποτέ δεν το πήρα κατάκαρδα, αντίθετα, εάν οι άλλοι με θεωρούσαν καλή, τότε ένιωθα ικανοποιημένη.

Μία μέρα, διάβασα την εξής παράγραφο: «Εάν στην πίστη σου στον Θεό δεν επιδιώκεις την αλήθεια, τότε, έστω και αν δεν φαίνεται να διαπράττεις παράβαση, και πάλι δεν είσαι πραγματικά καλός άνθρωπος. Όσοι δεν επιδιώκουν την αλήθεια σίγουρα δεν έχουν καμία αίσθηση της δικαιοσύνης, ούτε μπορούν να αγαπούν αυτό που αγαπά ο Θεός ή να μισούν αυτό που μισεί ο Θεός. Δεν μπορούν να σταθούν με κανέναν τρόπο στο πλευρό του Θεού, πολύ λιγότερο να ζουν σε σύμπνοια με τον Θεό. Πώς λοιπόν μπορούν άνθρωποι χωρίς αίσθηση της δικαιοσύνης να αποκαλούνται καλοί; Όχι μόνο δεν έχουν αίσθηση της δικαιοσύνης όσοι περιγράφονται από τους κοσμικούς ανθρώπους ως “καλοί άνθρωποι”, δεν έχουν ούτε και στόχους στη ζωή. Είναι απλώς άνθρωποι που ποτέ δεν θέλουν να προσβάλουν κανέναν, συνεπώς τι αξίζουν; Η έννοια του πραγματικά καλού ατόμου υποδεικνύει κάποιον που αγαπά θετικά πράγματα, κάποιον που επιδιώκει την αλήθεια και λαχταρά το φως, κάποιον που μπορεί να διακρίνει το καλό από το κακό και έχει τους σωστούς στόχους στη ζωή. Μόνο αυτό το είδος ανθρώπου αγαπά ο Θεός» (από «Για να υπηρετείς τον Θεό πρέπει να μάθεις πώς να διακρίνεις όλα τα είδη ανθρώπων» στο βιβλίο «Ανθολογία των Χρονικών των Σχεδίων του Έργου της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού»). Αφού διάβασα αυτά τα λόγια, ξαφνικά είδα το φως. Είδα τώρα ότι καλός άνθρωπος δεν είναι όποιος έχει φιλικές επαφές με τους απλούς ανθρώπους και δεν λογομαχεί ή δεν φιλονικεί μαζί τους, ούτε κάποιος που είναι σε θέση να κάνει καλή εντύπωση στους αδελφούς και τις αδελφές του και να αξιολογείται θετικά από αυτούς. Πραγματικά καλός είναι όποιος αγαπά θετικά πράγματα και αναζητά την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, όποιος έχει πραγματικούς στόχους στη ζωή, όποιος έχει αίσθηση της δικαιοσύνης, όποιος μπορεί να διακρίνει ανάμεσα στο καλό και το κακό, αγαπά αυτό που αγαπά ο Θεός και μισεί αυτό που μισεί ο Θεός. Είναι όποιος είναι πρόθυμος να δώσει τα πάντα στην εκπλήρωση των καθηκόντων του και έχει τη θέληση και τη γενναιότητα να αφιερώσει τη ζωή του στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Όσον αφορά τις δικές μου πράξεις, πού υπήρχε κάποια αίσθηση δικαιοσύνης; Κάθε φορά που ένας αδελφός ή αδελφή επέστρεφε από τη διάδοση του ευαγγελίου μιλώντας για το πόσο δύσκολο ήταν, δεν μπορούσα να μην αισθάνομαι ότι αμφιταλαντεύομαι, ξεκινώντας από το να παραπονιέμαι, αισθανόμενη ότι η διάδοση του ευαγγελίου δεν ήταν εύκολη, ότι ήταν πραγματικά πάρα πολύ δύσκολη, παίρνοντας εν αγνοία μου το μέρος της σάρκας του ανθρώπου και μην θέλοντας πια τη συναναστροφή. Όταν έβλεπα αναστάτωση στην εκκλησία που αφορούσε θέματα όπως η διάχυση των αντιλήψεων έναντι του Θεού, εάν ήταν σοβαρή, συναναστρεφόμουν χρησιμοποιώντας διακριτικά λόγια για την επίλυση του θέματος. Εάν, πάλι, δεν ήταν σοβαρή, παρέβλεπα το ζήτημα κάνοντας τα στραβά μάτια, φοβούμενη ότι ο άλλος θα σχημάτιζε κακή γνώμη για μένα εάν δεν μιλούσα σωστά. Όταν έβλεπα τη συνεργάτιδά μου να κάνει κάποια πράγματα που δεν είχαν καμία σχέση με την αλήθεια ή να μην λαμβάνει υπόψη το περιβάλλον της, ήθελα να εγείρω το ζήτημα, στη συνέχεια όμως σκεφτόμουν: «Θα μπορέσει να το αντέξει εάν εγείρω αυτό το ζήτημα; Δεν αξίζει να βλάψουμε την καλή μας σχέση για ένα τόσο μικρό θέμα. Απλώς θα περιμένω μέχρι την επόμενη φορά και θα θέσω τότε το ζήτημα». Με αυτόν τον τρόπο έβρισκα δικαιολογίες ώστε να μπορώ να κωλυσιεργώ αποφεύγοντάς το.

Διαπίστωνα τώρα ότι απλώς ταίριαζα με τα κριτήρια των κοσμικών ανθρώπων όσον αφορά τον καλό άνθρωπο, ο οποίος ήταν απλώς κάποιος που στα μάτια των απλών ανθρώπων έλεγε πάντοτε ναι: κάποιος που δεν θέλει ποτέ να προσβάλει κανέναν και δεν μοιάζει σε τίποτα με τον καλό άνθρωπο της χαράς του Θεού που αγαπά θετικά πράγματα, αναζητά την αλήθεια και έχει αίσθηση της δικαιοσύνης. Θεωρούσα την εντύπωση που είχαν οι άλλοι για μένα σημαντικότερη από την κατάκτηση της αλήθειας και έμενα ικανοποιημένη απλώς και μόνο εάν έκανα τους άλλους να με εγκωμιάζουν. Πώς θα μπορούσα να είμαι πιθανώς κάποια με τους σωστούς στόχους στη ζωή; Θα μπορούσε ο έπαινος των άλλων να αντιπροσωπεύει την εκ μέρους μου κατάκτηση της αλήθειας; Θα μπορούσε η καλή αξιολόγηση των άλλων να σημαίνει ότι έχω ζωή; Εάν πίστευα στον Θεό αλλά δεν αναζητούσα την αλήθεια ή τη δικαιοσύνη, δεν επιζητούσα μια αλλαγή στη διάθεσή μου, αλλά αντ’ αυτού επιδίωκα πάντοτε τη φήμη μου και να διασώσω την υπόληψή μου, τι άξιζε αυτό όταν ακολουθούσα τον Θεό; Τι θα μπορούσα να κατακτήσω εάν ακολουθούσα αυτόν τον δρόμο ως το τέλος; Ήμουν ένα διεφθαρμένο πλάσμα, πέρα ως πέρα. Εάν είχα κατακτήσει πραγματικά την εκτίμηση όλων και θεωρούσαν ότι έχω κύρος, τότε δεν είχα γίνει ο αρχάγγελος εκείνος που εποφθαλμιούσε τη θέση του Θεού; Δεν είχα γίνει αυθεντικός εχθρός του Θεού; Δεν ήμουν το είδος ανθρώπου που είχε διαπράξει μια θανάσιμη αμαρτία στα μάτια του Θεού; Εκείνοι που σώζει και οδηγεί στην τελείωση ο Θεός είναι οι πραγματικά καλοί άνθρωποι που αναζητούν την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Δεν είναι οι παράλογοι εκείνοι άνθρωποι που δεν μπορούν να διακρίνουν το καλό από το κακό, που δεν είναι σαφείς ως προς την αγάπη και το μίσος και δεν έχουν αίσθηση της δικαιοσύνης, πόσο μάλλον οι κακοί εκείνοι άνθρωποι που ενδιαφέρονται μόνο για τη δική τους φήμη και είναι εχθρικοί προς τον Θεό. Εάν συνέχιζα να εκλαμβάνω ως κριτήριο για τη συμπεριφορά μου αυτό που οι συνηθισμένοι άνθρωποι θεωρούν καλό άτομο, θα ήμουν καταδικασμένη να είμαι αντικείμενο εξάλειψης και τιμωρίας από τον Θεό.

Ω Θεέ μου! Ευχαριστώ για την καθοδήγηση και τη διαφώτισή Σου που με βοήθησαν να αναγνωρίσω ως έναν βαθμό τι σημαίνει να είναι κανείς πραγματικά καλός άνθρωπος και μου έδωσαν περαιτέρω τη δυνατότητα να διαπιστώσω τις λανθασμένες εικασίες και την άγνοιά μου και να αναγνωρίσω την ανυπακοή και την αντίστασή μου. Ω Θεέ μου! Από σήμερα, θα ήθελα να κάνω τη φράση «αναζήτησε την αλήθεια και έχε την αίσθηση της δικαιοσύνης» ως κριτήριο για τη συμπεριφορά μου, να επιδιώξω να εισέλθω βαθύτερα στην αλήθεια, να επιδιώξω μια αλλαγή στη διάθεσή μου και να προσπαθήσω να γίνω σύντομα ένα πραγματικά καλό άτομο, που διαχωρίζει σαφώς την αγάπη από το μίσος και έχει αίσθηση της δικαιοσύνης.

Οι καταστροφές αποτελούν συχνό φαινόμενο, κι έχουν εμφανιστεί τα σημεία της επιστροφής του Κυρίου. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να υποδεχθούμε τον Κύριο; Σας προσκαλούμε εγκάρδια να επικοινωνήσετε μαζί μας για να βρείτε τον τρόπο.
Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω Viber
Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω Messenger

Σχετικό περιεχόμενο

Βρίσκω το μονοπάτι για τη γνώση του Θεού

Μια μέρα, είδα το ακόλουθο εδάφιο από τα λόγια του Θεού στο κομμάτι «Πώς ο Πέτρος κατάφερε να γνωρίσει τον Ιησού»: «Όσο περνούσε ο καιρός που ακολουθούσε τον Ιησού, ο Πέτρος παρατηρούσε και έπαιρνε στα σοβαρά τα πάντα για τη ζωή Του: τις ενέργειες, τα λόγια, τις κινήσεις και τις εκφράσεις Του.

Απάντηση