Στίχοι της Βίβλου για παραπομπή

Διαβάστε περισσότερα

Σχετικά λόγια του Θεού:

Περισσότερο σπουδαίο περιεχόμενο

Περισσότερα ειδικά θέματα

«Επειδή δεν απέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον διά να κρίνη τον κόσμον, αλλά διά να σωθή ο κόσμος δι’ αυτού» (Κατά Ιωάννην 3:17).

«Όστις πιστεύση και βαπτισθή θέλει σωθή, όστις όμως απιστήση θέλει κατακριθή» (Κατά Μάρκον 16:16).

Διότι τούτο είναι το αίμα μου το της καινής διαθήκης, το υπέρ πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών» (Κατά Ματθαίον 26:28).

«Τον αγιασμόν, χωρίς του οποίου ουδείς θέλει ιδεί τον Κύριον» (Προς Εβραίους 12:14).

«Θέλετε λοιπόν είσθαι άγιοι, διότι άγιος είμαι εγώ»(Λευιτικόν 11:45).

«Δεν θέλει εισέλθει εις την βασιλείαν των ουρανών πας ο λέγων προς εμέ, Κύριε, Κύριε, αλλ’ ο πράττων το θέλημα του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς» (Κατά Ματθαίον 7:21).

«Ούτοι είναι οι ακολουθούντες το Αρνίον όπου αν υπάγη. Ούτοι ηγοράσθησαν από των ανθρώπων απαρχή εις τον Θεόν και εις το Αρνίον· και εν τω στόματι αυτών δεν ευρέθη δόλος, διότι είναι άμωμοι ενώπιον του θρόνου Θεού» (Αποκάλυψη 14:4-5).

Τον καιρό εκείνον, το έργο του Ιησού ήταν η λύτρωση όλης της ανθρωπότητας. Οι αμαρτίες όλων όσων πίστευαν σ’ Αυτόν συγχωρέθηκαν. Εφόσον πίστευες σ’ Αυτόν, θα σε λύτρωνε. Αν πίστευες σ’ Αυτόν, δεν ήσουν πλέον αμαρτωλός, είχες απαλλαγεί από τις αμαρτίες σου. Αυτό ήταν το νόημα της σωτηρίας και δικαιολογούνταν μέσω της πίστης. Εντούτοις, όσοι πίστευαν, είχαν ακόμα μέσα τους την επαναστατικότητα και αντιτάσσονταν στον Θεό, στοιχεία τα οποία έπρεπε να απομακρυνθούν αργά […] από το «Το όραμα του έργου του Θεού (2)»

Η ανθρωπότητα έπρεπε μόνο να δεχτεί τον Κύριο Ιησού ως Σωτήρα, ώστε να συγχωρεθούν οι αμαρτίες της. Θεωρητικά, οι αμαρτίες του ανθρώπου δεν ήταν πια εμπόδιο για να επιτύχει σωτηρία και να έλθει ενώπιον του Θεού, και δεν αποτελούσαν πια το μέσο πίεσης με το οποίο κατηγορούσε ο Σατανάς τον άνθρωπο. Αυτό συνέβη γιατί ο ίδιος ο Θεός είχε κάνει αληθινό έργο, είχε γίνει κατά την ομοιότητα και την πρόγευση της αμαρτωλής σάρκας, και ο ίδιος ο Θεός ήταν η προσφορά περί αμαρτίας. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος κατέβηκε από τον σταυρό, έχοντας λυτρωθεί και σωθεί χάρη στη σάρκα του Θεού, την ομοιότητα αυτής της αμαρτωλής σάρκας.

Διότι την Εποχή της Χάριτος οι δαίμονες έφυγαν από τον άνθρωπο με το άγγιγμα των χεριών και την προσευχή, αλλά οι διεφθαρμένες διαθέσεις παρέμεναν ακόμα μέσα στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος θεραπεύτηκε από την ασθένειά του και συγχωρέθηκαν οι αμαρτίες του, αλλά δεν επιτελέστηκε το έργο για να αποβληθούν οι διεφθαρμένες σατανικές διαθέσεις μέσα από τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος απλώς σώθηκε και έλαβε συγχώρεση για τις αμαρτίες του μέσω της πίστης του, αλλά η αμαρτωλή φύση του ανθρώπου δεν εξαλείφθηκε και παρέμενε μέσα του. Οι αμαρτίες του ανθρώπου συγχωρέθηκαν μέσω του ενσαρκωμένου Θεού, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν έχει αμαρτίες μέσα του. Οι αμαρτίες του ανθρώπου θα μπορούσαν να συγχωρεθούν μέσω της προσφοράς περί αμαρτίας, αλλά ο άνθρωπος δεν έχει καταφέρει να επιλύσει το ζήτημα του πώς δεν μπορεί πλέον να αμαρτάνει και πώς η αμαρτωλή φύση του μπορεί να αποβληθεί εντελώς και να μεταμορφωθεί. Οι αμαρτίες του ανθρώπου συγχωρέθηκαν εξαιτίας του έργου της σταύρωσης του Θεού, αλλά ο άνθρωπος συνέχισε να ζει με την παλιά, διεφθαρμένη σατανική διάθεση. Ως εκ τούτου, ο άνθρωπος πρέπει να σωθεί πλήρως από τη διεφθαρμένη σατανική διάθεση, ώστε η αμαρτωλή φύση του ανθρώπου να αποβληθεί πλήρως και να μην αναπτυχθεί ποτέ ξανά, επιτρέποντας έτσι την αλλαγή της διάθεσης του ανθρώπου. Αυτό απαιτεί από τον άνθρωπο να κατανοήσει το μονοπάτι της εξέλιξης της ζωής, την οδό ζωής και τον τρόπο αλλαγής της διάθεσής του. Απαιτείται επίσης ο άνθρωπος να ενεργεί σύμφωνα με αυτό το μονοπάτι, έτσι ώστε η διάθεση του ανθρώπου να μπορεί σταδιακά να αλλάξει και να μπορεί να ζήσει κάτω από τη λάμψη του φωτός και να μπορεί να κάνει τα πάντα σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, να αποβάλει τη διεφθαρμένη σατανική διάθεση, και να αποδεσμευτεί από το σκότος της επιρροής του Σατανά, ώστε να αναδυθεί πλήρως από την αμαρτία. Μόνο τότε ο άνθρωπος θα λάβει πλήρη σωτηρία. Όταν ο Ιησούς επιτελούσε το έργο Του, η γνώση του ανθρώπου γι’ Αυτόν ήταν ακόμα ασαφής και αόριστη. Ο άνθρωπος πάντα πίστευε ότι Αυτός ήταν ο υιός του Δαβίδ και τον ανακήρυξε ως μεγάλο προφήτη και φιλάνθρωπο Κύριο που λύτρωσε τον άνθρωπο από τις αμαρτίες του. Ορισμένοι, μέσω της πίστης, θεραπεύτηκαν, αγγίζοντας απλώς την άκρη του ενδύματός Του. Οι τυφλοί βρήκαν το φως τους και ακόμη και οι νεκροί ήρθαν πίσω στη ζωή. Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν μπορούσε να ανακαλύψει τη διεφθαρμένη σατανική διάθεση που ήταν βαθιά ριζωμένη μέσα του και ούτε ήξερε πώς να την αποβάλλει. Ο άνθρωπος έλαβε πολύ χάρη, όπως τη γαλήνη και την αγαλλίαση της σάρκας, την ευλογία ολόκληρης της οικογένειας μέσω της πίστης ενός, και τη θεραπεία των ασθενειών και ούτω καθεξής. Τα υπόλοιπα ήταν οι καλές πράξεις του ανθρώπου και η θεία εμφάνισή τους. Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να ζήσει βάσει αυτών, θεωρείτο καλός πιστός. Μόνο αυτοί οι πιστοί θα μπορούσαν να εισέλθουν στον ουρανό μετά θάνατον, πράγμα που σημαίνει ότι σώθηκαν. Εντούτοις, κατά τη διάρκεια της ζωής τους, δεν κατανόησαν διόλου την οδό της ζωής. Απλώς διέπρατταν αμαρτίες και στη συνέχεια εξομολογούνταν σε έναν συνεχή κύκλο χωρίς να ακολουθούν κανένα μονοπάτι προς την αλλαγή διάθεσης. Αυτή ήταν η κατάσταση του ανθρώπου την Εποχή της Χάριτος. Έχει λάβει ο άνθρωπος πλήρη σωτηρία; Όχι! Επομένως, μετά την ολοκλήρωση αυτού του σταδίου, ακολουθεί το έργο της κρίσης και του παιδέματος. Αυτό το στάδιο εξαγνίζει τον άνθρωπο μέσω του λόγου, έτσι ώστε να προσφέρει στον άνθρωπο ένα μονοπάτι για να το ακολουθήσει. Αυτό το στάδιο δεν θα ήταν καρποφόρο ή σημαντικό εάν συνεχιζόταν με την εκδίωξη των δαιμόνων, διότι η αμαρτωλή φύση του ανθρώπου δεν θα αποβαλλόταν και ο άνθρωπος θα σταματούσε μόνο στη συγχώρεση των αμαρτιών. Μέσα από την προσφορά περί αμαρτίας ο άνθρωπος έχει συγχωρεθεί για τις αμαρτίες του, διότι το έργο της σταύρωσης έχει ήδη ολοκληρωθεί και ο Θεός έχει κυριαρχήσει επί του Σατανά. Ωστόσο, η διεφθαρμένη διάθεση του ανθρώπου παραμένει μέσα του και ο άνθρωπος μπορεί ακόμη να αμαρτάνει και να αντιστέκεται στον Θεό. Ο Θεός δεν έχει κερδίσει την ανθρωπότητα. Γι’ αυτό, στο παρόν στάδιο του έργου, ο Θεός χρησιμοποιεί τον λόγο για να αποκαλύψει τη διεφθαρμένη διάθεση του ανθρώπου και ζητά από τον άνθρωπο να ενεργεί σύμφωνα με το σωστό μονοπάτι.

Η σάρκα του ανθρώπου είναι του Σατανά, ξεχειλίζει από ανυπάκουη διάθεση, είναι θλιβερά βρώμικη και ακάθαρτη. Οι άνθρωποι λαχταρούν πάρα πολύ την απόλαυση της σάρκας, υπάρχουν πάρα πολλές εκδηλώσεις της σάρκας και έτσι, ο Θεός απεχθάνεται τη σάρκα ως ένα σημείο. Όταν οι άνθρωποι αφήνουν πίσω τους τα βρώμικα, διεφθαρμένα πράγματα του Σατανά, κερδίζουν τη σωτηρία του Θεού. Αν όμως δεν καταφέρουν να απεκδυθούν τη βρωμιά και τη διαφθορά, θα εξακολουθούν να βρίσκονται υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά. Η πονηρία, η δολιότητα και η διαφθορά του ανθρώπου είναι πράγματα του Σατανά. Σώζοντάς σε, ο Θεός σε διαχωρίζει από αυτά τα πράγματα και το έργο του Θεού δεν μπορεί να είναι λάθος και όλα γίνονται προκειμένου να σωθούν οι άνθρωποι από το σκοτάδι. Όταν πιστέψεις ως ένα συγκεκριμένο σημείο, μπορέσεις να απεκδυθείς τη διαφθορά της σάρκας και δεν είσαι πια παγιδευμένος από αυτή τη διαφθορά, δεν θα έχεις πλέον σωθεί; Όταν ζεις υπό την σφαίρα επιρροής του Σατανά, είσαι ανίκανος να φανερώσεις τον Θεό, είσαι κάτι βρώμικο και δεν θα λάβεις την κληρονομιά του Θεού. Μόλις έχεις καθαριστεί και οδηγηθεί στην τελείωση, θα είσαι άγιος, κανονικός, ευλογημένος από τον Θεό και ευχάριστος στον Θεό.

Στο τέλος, τα πράγματα μέσα στους ανθρώπους που είναι του Σατανά και τα πράγματα της φύσης τους πρέπει να αλλάξουν και πρέπει να γίνουν συμβατά με τις απαιτήσεις της αλήθειας· μόνο έτσι μπορεί κανείς να φτάσει πραγματικά στη σωτηρία. Αν, όπως συνήθιζες όταν ήσουν στη θρησκεία, απλώς ξεστομίζεις ορισμένα λόγια από το δόγμα ή φωνάζεις συνθήματα κι έπειτα τελείς μερικές καλές πράξεις, επιδεικνύεις λίγο περισσότερη καλή συμπεριφορά και αποφεύγεις να διαπράττεις ορισμένες αμαρτίες, ορισμένες προφανείς αμαρτίες, αυτό και πάλι δεν σημαίνει πως έχεις πατήσει το πόδι σου στη σωστή πορεία πίστης στον Θεό. Η συμμόρφωση με τους κανόνες καταδεικνύει πως οδεύεις στο σωστό μονοπάτι; Σημαίνει πως έχεις επιλέξει ορθά; Αν τα πράγματα μέσα στη φύση σου δεν έχουν αλλάξει και στο τέλος εξακολουθείς να αντιστέκεσαι στον Θεό και να Τον υβρίζεις, τότε αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά σου. Αν, στην πίστη σου στον Θεό, δεν επιλύσεις αυτό το πρόβλημα, τότε μπορεί να θεωρηθεί πως έχεις σωθεί;

Αν μπορεί κανείς να ικανοποιήσει τον Θεό ενώ εκπληρώνει το καθήκον του, αν τα λόγια και οι πράξεις του βασίζονται σε αρχές κι εκείνος μπορεί να εισέλθει στην πραγματικότητα όλων των πτυχών της αλήθειας, τότε είναι άνθρωπος που οδηγείται στην τελείωση από τον Θεό. Μπορεί να ειπωθεί ότι το έργο και τα λόγια του Θεού έχουν υπάρξει πλήρως αποτελεσματικά γι’ αυτούς τους ανθρώπους, ότι τα λόγια του Θεού έχουν γίνει η ζωή τους, ότι έχουν αποκτήσει την αλήθεια και ότι είναι σε θέση να ζουν σύμφωνα με τα λόγια του Θεού. Κατόπιν τούτου, η φύση της σάρκας τους, δηλαδή το ίδιο το θεμέλιο της αρχικής τους ύπαρξης, θα σειστεί συθέμελα και θα καταρρεύσει. Όταν οι άνθρωποι κατέχουν τα λόγια του Θεού ως τη ζωή τους, γίνονται νέοι άνθρωποι. Αν τα λόγια του Θεού γίνουν η ζωή τους, αν το όραμα του έργου του Θεού, οι απαιτήσεις Του από την ανθρωπότητα, οι αποκαλύψεις Του στους ανθρώπους και τα πρότυπα για μια αληθινή ζωή, τα οποία ο Θεός απαιτεί από εκείνους να πληρούν, γίνουν η ζωή τους, αν ζουν σύμφωνα με αυτά τα λόγια και τις αλήθειες, τότε οδηγούνται στην τελείωση από τα λόγια του Θεού. Αυτοί οι άνθρωποι αναγεννιούνται κι έχουν γίνει νέοι άνθρωποι μέσα από τα λόγια του Θεού.

Η σημασία της πίστης στον Θεό είναι το να σωθεί κανείς, άρα τι σημαίνει να σώζεται κανείς; «Σώζεται», «διαφεύγει από τη σκοτεινή επιρροή του Σατανά» —οι άνθρωποι μιλούν συχνά γι’ αυτά τα θέματα, μα δεν γνωρίζουν τι σημαίνει το να σωθεί κανείς. Το να σώζεται κανείς σημαίνει να ξεφεύγει από τις διεφθαρμένες διαθέσεις; Το να σώζεται κανείς σημαίνει να μη λέει ψέματα; Το να σώζεται κανείς σημαίνει να είναι έντιμος και να μην επαναστατεί κατά του Θεού; Πώς ακριβώς θα είναι ο άνθρωπος όταν σωθεί; Αυτό σχετίζεται με το θέλημα του Θεού. Με απλά λόγια, το να σωθείς σημαίνει ότι μπορείς να συνεχίσεις να ζεις και ότι επαναφέρεσαι στη ζωή. Οπότε, πριν απ’ αυτό, μπορείς να μιλάς, μπορείς να αναπνέεις, είσαι νεκρός; (Το πνεύμα είναι νεκρό.) Γιατί λέγεται ότι οι άνθρωποι είναι νεκροί αν είναι νεκρό το πνεύμα τους; Ποια είναι η βάση αυτού του αποφθέγματος; Πριν σωθούν, πού βρίσκονται; (Υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά.) Οι άνθρωποι ζουν υπό την επιρροή του Σατανά. Πού στηρίζονται για να ζήσουν; Ζουν με βάση τη σατανική τους φύση και τη διεφθαρμένη τους φύση. Όταν κάποιος ζει με βάση τη διεφθαρμένη σατανική του φύση, όλο του το είναι —η σάρκα του και όλες οι άλλες πτυχές, όπως η ψυχή και οι σκέψεις του— είναι ζωντανός ή νεκρός; Από την οπτική γωνία του Θεού είναι νεκρός. Επιφανειακά δείχνεις να αναπνέεις, να ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου και να σκέφτεσαι, όμως πού επικεντρώνονται όλες οι σκέψεις σου; Σκέφτεσαι συνεχώς μόνο το κακό· σκέφτεσαι πράγματα που αψηφούν τον Θεό και επαναστατούν εναντίον του Θεού, πράγματα που ο Θεός απεχθάνεται, μισεί και καταδικάζει. Στα μάτια του Θεού, όλα αυτά τα πράγματα όχι μόνο ανήκουν στη σάρκα, αλλά ανήκουν επίσης εξ ολοκλήρου στον Σατανά και τους διαβόλους. Τι είναι, λοιπόν, οι άνθρωποι στα μάτια του Θεού; Είναι ανθρώπινα όντα; Ο Θεός τους βλέπει ως διαβόλους, ως ζώα και ως σατανάδες, ζωντανούς σατανάδες! Οι άνθρωποι ζουν σύμφωνα με τα πράγματα και την ουσία του Σατανά και στα μάτια του Θεού είναι ζωντανοί σατανάδες με ανθρώπινη σάρκα. Ο Θεός ορίζει αυτούς τους ανθρώπους ως κινούμενα πτώματα· ως νεκρούς. Ο Θεός επιτελεί το σημερινό έργο της σωτηρίας για να πάρει αυτού του είδους τους ανθρώπους, αυτά τα κινούμενα πτώματα, τα οποία ζουν σύμφωνα με τη διεφθαρμένη σατανική διάθεσή τους και σύμφωνα με τη διεφθαρμένη σατανική ουσία τους. Παίρνει αυτούς τους αποκαλούμενους νεκρούς και τους μετατρέπει σε ζωντανούς. Αυτό σημαίνει σωτηρία.

Ανεξάρτητα από το τι κάνει ο Θεός ή τα μέσα με τα οποία το κάνει, ανεξάρτητα από το κόστος ή τον στόχο Του, ο σκοπός των πράξεών Του δεν αλλάζει. Ο σκοπός του είναι να προσθέσει στον άνθρωπο τα λόγια του Θεού, τις απαιτήσεις του Θεού και το θέλημα του Θεού για τον άνθρωπο. Με άλλα λόγια, είναι να προσθέσει στον άνθρωπο ό,τι πιστεύει ο Θεός ότι είναι θετικό σύμφωνα με τα στάδιά Του, επιτρέποντας στον άνθρωπο να καταλάβει την καρδιά του Θεού και να κατανοήσει την υπόσταση του Θεού και να του επιτρέψει να υπακούσει στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού, επιτρέποντας έτσι στον άνθρωπο να επιτύχει τον σεβασμό για τον Θεό και την αποφυγή του κακού— όλα αυτά είναι μια πτυχή του σκοπού του Θεού σε όλα όσα κάνει. Η άλλη άποψη είναι ότι, επειδή ο Σατανάς είναι το αντιθετικό στοιχείο και το αντικείμενο υπηρεσίας στο έργο του Θεού, ο άνθρωπος συχνά παραδίδεται στον Σατανά. Αυτό είναι το μέσο που χρησιμοποιεί ο Θεός για να επιτρέψει στους ανθρώπους να δουν την κακία, την ασχήμια και την ασέβεια του Σατανά εν μέσω των πειρασμών και των επιθέσεων του Σατανά, κάνοντας έτσι τους ανθρώπους να μισούν τον Σατανά και να είναι σε θέση να γνωρίζουν και να αναγνωρίζουν ό,τι είναι αρνητικό. Αυτή η διαδικασία τούς επιτρέπει να απελευθερωθούν σταδιακά από τον έλεγχο του Σατανά και από τις κατηγορίες, τις παρεμβάσεις και τις επιθέσεις του Σατανά — μέχρι που, χάρη στα λόγια του Θεού, στις γνώσεις τους για τον Θεό και χάρη στην υπακοή τους σ’ Αυτόν, και στην πίστη τους στον Θεό και στον σεβασμό τους γι’ Αυτόν, νικούν θριαμβευτικά τις επιθέσεις και τις κατηγορίες του Σατανά. Μόνο τότε θα έχουν σωθεί εντελώς από τη σφαίρα επιρροής του Σατανά. Η σωτηρία των ανθρώπων σημαίνει ότι ο Σατανάς έχει ηττηθεί, σημαίνει ότι δεν αποτελούν πια το φαγητό στο στόμα του Σατανά — ότι αντί να τους καταπιεί, ο Σατανάς τους έχει αφήσει ελεύθερους. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ακέραιοι, επειδή διαθέτουν πίστη, υπακοή και σεβασμό για τον Θεό και επειδή διακόπτουν κάθε σχέση με τον Σατανά. Ταπεινώνουν τον Σατανά, κάνουν τον Σατανά να δειλιάσει, και καταφέρνουν να κατατροπώσουν τον Σατανά. Η αποφασιστικότητά τους να ακολουθήσουν τον Θεό, και η υπακοή και ο σεβασμός για τον Θεό νικούν τον Σατανά και κάνουν τον Σατανά να τους εγκαταλείψει οριστικά. Μόνο τέτοιοι άνθρωποι έχουν πραγματικά κερδηθεί από τον Θεό, και αυτός είναι ο απώτερος στόχος του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου. Εάν θέλουν να σωθούν και επιθυμούν να τους κερδίσει ο Θεός οριστικά, τότε όλοι όσοι ακολουθούν τον Θεό πρέπει να αντιμετωπίσουν πειρασμούς και επιθέσεις μεγάλης ή μικρής έκτασης από τον Σατανά. Όσοι εξέρχονται από αυτούς τους πειρασμούς και τις επιθέσεις και είναι σε θέση να νικήσουν πλήρως τον Σατανά είναι όσοι έχουν σωθεί από τον Θεό. Τουτέστιν, όσοι έχουν σωθεί από τον Θεό είναι όσοι έχουν υποβληθεί στις δοκιμασίες του Θεού και έχουν υποστεί τους πειρασμούς και τις επιθέσεις του Σατανά αμέτρητες φορές. Όσοι έχουν σωθεί από τον Θεό κατανοούν το θέλημα και τις απαιτήσεις του Θεού και είναι σε θέση να συναινούν στην κυριαρχία και τις ρυθμίσεις του Θεού και δεν απαρνούνται την οδό του σεβασμού για τον Θεό και της αποφυγής του κακού εν μέσω των πειρασμών του Σατανά. Όσοι σώζονται από τον Θεό διαθέτουν ειλικρίνεια, είναι καλόκαρδοι, διακρίνουν μεταξύ αγάπης και μίσους, έχουν αίσθηση της δικαιοσύνης και είναι λογικοί και σε θέση να νοιάζονται για τον Θεό και να αγαπούν ό,τι ανήκει στον Θεό. Ο Σατανάς δεν κρατά αυτούς τους ανθρώπους δέσμιους, δεν τους κατασκοπεύει, δεν τους κατηγορεί ούτε τους κακοποιεί, είναι εντελώς ελεύθεροι, έχουν αποδεσμευτεί και απελευθερωθεί πλήρως.

Η Βίβλος λέει: «Διότι με την καρδίαν πιστεύει τις προς δικαιοσύνην, και με το στόμα γίνεται ομολογία προς σωτηρίαν» (Προς Ρωμαίους 10:10). Έχουμε ήδη σωθεί μέσω της πίστης μας στον Ιησού. Άπαξ και σωθήκαμε, σωθήκαμε για πάντα. Όταν ο Κύριος έρθει θα είμαστε σίγουρα ικανοί να εισέλθουμε στη βασιλεία των ουρανών.

«Πας όστις πράττει την αμαρτίαν δούλος είναι της αμαρτίας. Ο δε δούλος δεν μένει πάντοτε εν τη οικία» (Κατά Ιωάννην 8:34-35).

«Έτι πολλά έχω να είπω προς εσάς, δεν δύνασθε όμως τώρα να βαστάζητε αυτά. Όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, θέλει σας οδηγήσει εις πάσαν την αλήθειαν» (Κατά Ιωάννην 16:12-13).

«Και εάν τις ακούση τους λόγους μου και δεν πιστεύση, εγώ δεν κρίνω αυτόν· διότι δεν ήλθον διά να κρίνω τον κόσμον, αλλά διά να σώσω τον κόσμον. Ο αθετών εμέ και μη δεχόμενος τους λόγους μου, έχει τον κρίνοντα αυτόν· ο λόγος, τον οποίον ελάλησα, εκείνος θέλει κρίνει αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα»(Κατά Ιωάννην 12:47-48).

«Διότι έφθασεν ο καιρός του να αρχίση η κρίσις από του οίκου του Θεού»(Α΄ Πέτρου 4:17).

«Ούτω και ο Χριστός, άπαξ προσφερθείς διά να σηκώση τας αμαρτίας πολλών, θέλει φανή εκ δευτέρου χωρίς αμαρτίας εις τους προσμένοντας αυτόν διά σωτηρίαν» (Προς Εβραίους 9:28).

Παρόλο που ο Ιησούς έκανε μεγάλο έργο ανάμεσα στους ανθρώπους, ολοκλήρωσε μόνο τη λύτρωση όλης της ανθρωπότητας και θυσιάστηκε για τις αμαρτίες του ανθρώπου, αλλά δεν απάλλαξε τον άνθρωπο από όλη τη διεφθαρμένη διάθεσή του. Για να σωθεί ολοκληρωτικά ο άνθρωπος από την επιρροή του Σατανά, δεν αρκεί μόνο να σηκώσει ο Ιησούς στους ώμους του τις αμαρτίες του ανθρώπου και να θυσιαστεί γι’ αυτές, αλλά πρέπει, επίσης, ο Θεός να επιτελέσει ακόμα μεγαλύτερο έργο για να απαλλάξει πλήρως τον άνθρωπο από την διάθεσή του, η οποία έχει διαφθαρεί από τον Σατανά. Συνεπώς, αφότου ο άνθρωπος συγχωρέθηκε για τις αμαρτίες του, ο Θεός επέστρεψε ενσαρκωμένος για να οδηγήσει τον άνθρωπο στη νέα εποχή και ξεκίνησε το έργο του παιδέματος και της κρίσης. Αυτό το έργο Του ανέβασε τον άνθρωπο σε υψηλότερο επίπεδο. Όλοι όσοι υποτάσσονται στην κυριαρχία Του θα απολαμβάνουν ανώτερη αλήθεια και θα λαμβάνουν μεγαλύτερες ευλογίες. Θα ζούνε πραγματικά στο φως και θα κερδίσουν την αλήθεια, την οδό και τη ζωή. Απόσπασμα από το κεφάλαιο «Μόνο αυτός που βιώνει το έργο του Θεού πιστεύει αληθινά στον Θεό»

Η πρώτη ενσάρκωση έγινε για να λυτρώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία μέσω της σάρκας του Ιησού, δηλαδή, Αυτός έσωσε τον άνθρωπο από τον σταυρό, αλλά η διεφθαρμένη σατανική διάθεση παρέμενε ακόμα μέσα στον άνθρωπο. Η δεύτερη ενσάρκωση δεν πρέπει πλέον να χρησιμεύει ως προσφορά περί αμαρτίας, αλλά για να σώζει πλήρως όσους λυτρώθηκαν από την αμαρτία. Αυτό γίνεται έτσι ώστε όσοι συγχωρούνται να μπορούν να απελευθερωθούν από τις αμαρτίες τους και να εξαγνιστούν πλήρως και να επιτύχουν αλλαγή της διάθεσής τους, σπάζοντας έτσι τα δεσμά της επιρροής του σκότους του Σατανά και επιστρέφοντας ενώπιον του θρόνου του Θεού. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί ο άνθρωπος να αγιοποιηθεί πλήρως. Ο Θεός ξεκίνησε το έργο της σωτηρίας την Εποχή της Χάριτος μετά την ολοκλήρωση της Εποχής του Νόμου. Μόνο κατά τις έσχατες ημέρες, όταν ο Θεός έχει εξαγνίσει πλήρως την ανθρωπότητα επιτελώντας το έργο της κρίσης και του παιδέματος του ανθρώπου εξαιτίας της επαναστατικότητας, ο Θεός θα ολοκληρώσει το έργο της σωτηρίας Του και θα εισέλθει στην ανάπαυσή Του.

Ένας αμαρτωλός όπως εσείς, ο οποίος έχει μόλις λυτρωθεί και δεν έχει αλλάξει ή τελειωθεί από τον Θεό, μπορεί να επιθυμείς την καρδιά του Θεού; Γιατί εσύ, εσύ που είσαι ακόμα ο παλιός εαυτός σου, είναι αλήθεια ότι σώθηκες από τον Ιησού και ότι δεν θεωρείσαι αμαρτωλός λόγω της σωτηρίας του Θεού, αλλά αυτό δεν αποδεικνύει ότι δεν είσαι αμαρτωλός και ότι δεν είσαι ακάθαρτος. Πώς μπορείς να είσαι άγιος αν δεν έχεις αλλάξει; Μέσα σου είσαι κυριευμένος από ακαθαρσία, εγωισμό και κακία, αλλά εξακολουθείς να επιθυμείς να κατέλθεις με τον Ιησού –τι τυχερός που θα ήσουν! Έχεις χάσει ένα στάδιο στην πίστη σου στον Θεό: Έχεις απλώς λυτρωθεί, αλλά δεν έχεις αλλάξει. Για να μπορείς να είσαι κάποιος που επιθυμεί η καρδιά του Θεού, ο Θεός πρέπει προσωπικά να επιτελέσει το έργο της αλλαγής και της κάθαρσής σου. Αν έχεις λυτρωθεί μόνο, θα είσαι ανίκανος να επιτύχεις την αγιότητα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα είσαι ακατάλληλος να κοινωνήσεις τις καλές ευλογίες του Θεού, επειδή έχεις χάσει ένα στάδιο στο έργο του Θεού για τη διαχείριση του ανθρώπου, το οποίο είναι το βασικό βήμα της αλλαγής και της τελείωσης. Και έτσι εσύ, ένας αμαρτωλός που έχει μόλις λυτρωθεί, είσαι ανίκανος να κληρονομήσεις άμεσα την κληρονομιά του Θεού.

Το έργο των εσχάτων ημερών είναι η έκφραση του λόγου. Ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει πολύ μέσω του λόγου. Οι αλλαγές που γίνονται τώρα στους ανθρώπους που αποδέχτηκαν αυτόν τον λόγο είναι πολύ σπουδαιότερες από εκείνες των ανθρώπων που αποδέχτηκαν τα σημεία και τα θαύματα την Εποχή της Χάριτος. Διότι την Εποχή της Χάριτος οι δαίμονες έφυγαν από τον άνθρωπο με το άγγιγμα των χεριών και την προσευχή, αλλά οι διεφθαρμένες διαθέσεις παρέμεναν ακόμα μέσα στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος θεραπεύτηκε από την ασθένειά του και συγχωρέθηκαν οι αμαρτίες του, αλλά δεν επιτελέστηκε το έργο για να αποβληθούν οι διεφθαρμένες σατανικές διαθέσεις μέσα από τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος απλώς σώθηκε και έλαβε συγχώρεση για τις αμαρτίες του μέσω της πίστης του, αλλά η αμαρτωλή φύση του ανθρώπου δεν εξαλείφθηκε και παρέμενε μέσα του. Οι αμαρτίες του ανθρώπου συγχωρέθηκαν μέσω του ενσαρκωμένου Θεού, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν έχει αμαρτίες μέσα του. Οι αμαρτίες του ανθρώπου θα μπορούσαν να συγχωρεθούν μέσω της προσφοράς περί αμαρτίας, αλλά ο άνθρωπος δεν έχει καταφέρει να επιλύσει το ζήτημα του πώς δεν μπορεί πλέον να αμαρτάνει και πώς η αμαρτωλή φύση του μπορεί να αποβληθεί εντελώς και να μεταμορφωθεί. Οι αμαρτίες του ανθρώπου συγχωρέθηκαν εξαιτίας του έργου της σταύρωσης του Θεού, αλλά ο άνθρωπος συνέχισε να ζει με την παλιά, διεφθαρμένη σατανική διάθεση. Ως εκ τούτου, ο άνθρωπος πρέπει να σωθεί πλήρως από τη διεφθαρμένη σατανική διάθεση, ώστε η αμαρτωλή φύση του ανθρώπου να αποβληθεί πλήρως και να μην αναπτυχθεί ποτέ ξανά, επιτρέποντας έτσι την αλλαγή της διάθεσης του ανθρώπου. Αυτό απαιτεί από τον άνθρωπο να κατανοήσει το μονοπάτι της εξέλιξης της ζωής, την οδό ζωής και τον τρόπο αλλαγής της διάθεσής του. Απαιτείται επίσης ο άνθρωπος να ενεργεί σύμφωνα με αυτό το μονοπάτι, έτσι ώστε η διάθεση του ανθρώπου να μπορεί σταδιακά να αλλάξει και να μπορεί να ζήσει κάτω από τη λάμψη του φωτός και να μπορεί να κάνει τα πάντα σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, να αποβάλει τη διεφθαρμένη σατανική διάθεση, και να αποδεσμευτεί από το σκότος της επιρροής του Σατανά, ώστε να αναδυθεί πλήρως από την αμαρτία. Μόνο τότε ο άνθρωπος θα λάβει πλήρη σωτηρία. Όταν ο Ιησούς επιτελούσε το έργο Του, η γνώση του ανθρώπου γι’ Αυτόν ήταν ακόμα ασαφής και αόριστη. Ο άνθρωπος πάντα πίστευε ότι Αυτός ήταν ο υιός του Δαβίδ και τον ανακήρυξε ως μεγάλο προφήτη και φιλάνθρωπο Κύριο που λύτρωσε τον άνθρωπο από τις αμαρτίες του. Ορισμένοι, μέσω της πίστης, θεραπεύτηκαν, αγγίζοντας απλώς την άκρη του ενδύματός Του. Οι τυφλοί βρήκαν το φως τους και ακόμη και οι νεκροί ήρθαν πίσω στη ζωή. Ωστόσο, ο άνθρωπος δεν μπορούσε να ανακαλύψει τη διεφθαρμένη σατανική διάθεση που ήταν βαθιά ριζωμένη μέσα του και ούτε ήξερε πώς να την αποβάλλει. Ο άνθρωπος έλαβε πολύ χάρη, όπως τη γαλήνη και την αγαλλίαση της σάρκας, την ευλογία ολόκληρης της οικογένειας μέσω της πίστης ενός, και τη θεραπεία των ασθενειών και ούτω καθεξής. Τα υπόλοιπα ήταν οι καλές πράξεις του ανθρώπου και η θεία εμφάνισή τους. Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να ζήσει βάσει αυτών, θεωρείτο καλός πιστός. Μόνο αυτοί οι πιστοί θα μπορούσαν να εισέλθουν στον ουρανό μετά θάνατον, πράγμα που σημαίνει ότι σώθηκαν. Εντούτοις, κατά τη διάρκεια της ζωής τους, δεν κατανόησαν διόλου την οδό της ζωής. Απλώς διέπρατταν αμαρτίες και στη συνέχεια εξομολογούνταν σε έναν συνεχή κύκλο χωρίς να ακολουθούν κανένα μονοπάτι προς την αλλαγή διάθεσης. Αυτή ήταν η κατάσταση του ανθρώπου την Εποχή της Χάριτος. Έχει λάβει ο άνθρωπος πλήρη σωτηρία; Όχι! Επομένως, μετά την ολοκλήρωση αυτού του σταδίου, ακολουθεί το έργο της κρίσης και του παιδέματος. Αυτό το στάδιο εξαγνίζει τον άνθρωπο μέσω του λόγου, έτσι ώστε να προσφέρει στον άνθρωπο ένα μονοπάτι για να το ακολουθήσει. Αυτό το στάδιο δεν θα ήταν καρποφόρο ή σημαντικό εάν συνεχιζόταν με την εκδίωξη των δαιμόνων, διότι η αμαρτωλή φύση του ανθρώπου δεν θα αποβαλλόταν και ο άνθρωπος θα σταματούσε μόνο στη συγχώρεση των αμαρτιών. Μέσα από την προσφορά περί αμαρτίας ο άνθρωπος έχει συγχωρεθεί για τις αμαρτίες του, διότι το έργο της σταύρωσης έχει ήδη ολοκληρωθεί και ο Θεός έχει κυριαρχήσει επί του Σατανά. Ωστόσο, η διεφθαρμένη διάθεση του ανθρώπου παραμένει μέσα του και ο άνθρωπος μπορεί ακόμη να αμαρτάνει και να αντιστέκεται στον Θεό. Ο Θεός δεν έχει κερδίσει την ανθρωπότητα. Γι’ αυτό, στο παρόν στάδιο του έργου, ο Θεός χρησιμοποιεί τον λόγο για να αποκαλύψει τη διεφθαρμένη διάθεση του ανθρώπου και ζητά από τον άνθρωπο να ενεργεί σύμφωνα με το σωστό μονοπάτι. Αυτό το στάδιο είναι πιο σημαντικό από το προηγούμενο και πιο καρποφόρο, διότι τώρα ο λόγος παρέχει άμεσα τη ζωή του ανθρώπου και καθιστά δυνατή την πλήρη ανανέωση της διάθεσης του ανθρώπου. Είναι ένα στάδιο του έργου πιο βαθύ. Επομένως, η ενσάρκωση των εσχάτων ημερών έχει ολοκληρώσει τη σημασία της ενσάρκωσης του Θεού και έχει ολοκληρώσει πλήρως το σχέδιο διαχείρισης του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου.

Στο έργο των εσχάτων ημερών, ο λόγος είναι πιο δυνατός από την εκδήλωση σημείων και θαυμάτων και η εξουσία του λόγου υπερβαίνει εκείνη των σημείων και των θαυμάτων. Ο λόγος αποκαλύπτει όλες τις διεφθαρμένες διαθέσεις στην καρδιά του ανθρώπου. Δεν είσαι σε θέση να τις αναγνωρίσεις μόνος σου. Όταν σου αποκαλυφθούν μέσω του λόγου, θα φτάσεις φυσικά στη συνειδητοποίηση. Δεν θα μπορείς να τις αρνηθείς, και θα πειστείς απόλυτα. Δεν είναι αυτή άραγε η εξουσία του λόγου; Αυτό είναι το αποτέλεσμα που επιτεύχθηκε από το σημερινό έργο του λόγου. Επομένως, ο άνθρωπος δεν μπορεί να σωθεί πλήρως από τις αμαρτίες του μέσω της θεραπείας της ασθένειας και της εκδίωξης των δαιμόνων και δεν μπορεί να ολοκληρωθεί πλήρως με την εκδήλωση σημείων και θαυμάτων. Η εξουσία της θεραπείας των ασθενειών και της εκδίωξης των δαιμόνων απλώς δίνει χάρη στον άνθρωπο, αλλά η σάρκα του ανθρώπου εξακολουθεί να ανήκει στον Σατανά και η διεφθαρμένη σατανική διάθεση παραμένει μέσα στον άνθρωπο. Με άλλα λόγια, ό,τι δεν έχει καθαρίσει, εξακολουθεί να ανήκει στην αμαρτία και την ακαθαρσία. Μόνο αφού ο άνθρωπος καθαριστεί μέσω του λόγου, μπορεί να τον κερδίσει ο Θεός και να αγιοποιηθεί. Όταν οι δαίμονες εκδιώχθηκαν από τον άνθρωπο και αυτός λυτρώθηκε, αυτό σήμανε μόνο ότι αποσπάστηκε από τα χέρια του Σατανά και επέστρεψε στον Θεό. Ωστόσο, δεν έχει καθαριστεί ή αλλαχθεί από τον Θεό, και παραμένει διεφθαρμένος. Μέσα στον άνθρωπο εξακολουθεί να υπάρχει ακαθαρσία, αντίσταση και επαναστατικότητα. Ο άνθρωπος έχει επιστρέψει στον Θεό μόνο μέσω της λύτρωσης, αλλά ο άνθρωπος δεν Τον γνωρίζει και εξακολουθεί να αντιστέκεται και να προδίδει τον Θεό. Προτού λυτρωθεί ο άνθρωπος, πολλά από τα δηλητήρια του Σατανά είχαν ήδη φυτευτεί μέσα του. Μετά από χιλιάδες έτη διαφθοράς του Σατανά, ο άνθρωπος διαθέτει ήδη μέσα του φύση που αντιστέκεται στον Θεό. Επομένως, όταν ο άνθρωπος λυτρωθεί, πρόκειται μόνο για λύτρωση, όπου ο άνθρωπος αγοράζεται με υψηλό τίμημα, αλλά η δηλητηριώδης φύση μέσα του δεν έχει εξαλειφθεί. Ο άνθρωπος που είναι τόσο μιαρός πρέπει να υποβληθεί σε αλλαγή πριν αξιωθεί να υπηρετήσει τον Θεό. Μέσω αυτού του έργου της κρίσης και του παιδέματος, ο άνθρωπος θα καταφέρει να γνωρίσει πλήρως την ακάθαρτη και διεφθαρμένη ουσία μέσα του και θα είναι σε θέση να αλλάξει εντελώς και να γίνει καθαρός. Μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί ο άνθρωπος να αξιωθεί να επιστρέψει ενώπιον του θρόνου του Θεού. Όλο το έργο που επιτελείται σήμερα γίνεται για να καθαριστεί ο άνθρωπος και να αλλάξει. Μέσω της κρίσης και του παιδέματος του λόγου, καθώς και του ραφιναρίσματος, ο άνθρωπος μπορεί να αποβάλει τη διαφθορά του και να εξαγνιστεί. Αντί να θεωρείται αυτό το στάδιο έργου ως έργο της σωτηρίας, θα ήταν πιο κατάλληλο να ειπωθεί ότι είναι το έργο του εξαγνισμού. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι το στάδιο της κατάκτησης καθώς και το δεύτερο στάδιο της σωτηρίας.

Τις έσχατες ημέρες, ο Χριστός χρησιμοποιεί μια ποικιλία από αλήθειες για να διδάξει τον άνθρωπο, να εκθέσει την ουσία του ανθρώπου και να αναλύσει τα λόγια και τις πράξεις του. Αυτά τα λόγια εμπεριέχουν διάφορες αλήθειες, όπως το καθήκον του ανθρώπου, πώς θα πρέπει να υπακούει τον Θεό, πώς θα πρέπει να είναι πιστός σ’ Εκείνον, πώς οφείλει να βιώνει την κανονική ανθρώπινη φύση, καθώς και τη σοφία και τη διάθεση του Θεού, και ούτω καθεξής. Όλα αυτά τα λόγια απευθύνονται στην ουσία του ανθρώπου και στη διεφθαρμένη διάθεσή του. Συγκεκριμένα, αυτά τα λόγια που εκθέτουν το πώς ο άνθρωπος αποστρέφεται τον Θεό, λέγονται σε σχέση με το πώς ο άνθρωπος αποτελεί ενσάρκωση του Σατανά και μια εχθρική δύναμη απέναντι στον Θεό. Αναλαμβάνοντας το έργο της κρίσης Του, ο Θεός δεν καθιστά απλώς σαφή τη φύση του ανθρώπου με λίγα μόνο λόγια· εκθέτει, αντιμετωπίζει και κλαδεύει μακροπρόθεσμα. Αυτές οι μέθοδοι έκθεσης, αντιμετώπισης και κλαδέματος δεν μπορούν να αντικατασταθούν με συνηθισμένα λόγια, αλλά με την αλήθεια, την οποία ο άνθρωπος δεν κατέχει καθόλου. Μονάχα τέτοιου είδους μέθοδοι θεωρούνται ως κρίση· μόνο μέσω μιας τέτοιας κρίσης μπορεί ο άνθρωπος να υποταχθεί και να πειστεί πλήρως να είναι υποταγμένος στον Θεό και, επιπλέον, να αποκτήσει αληθινή γνώση του Θεού. Αυτό που αποφέρει το έργο της κρίσης, είναι η κατανόηση του ανθρώπου για το αληθινό πρόσωπο του Θεού και η αλήθεια για τη δική του παρακοή. Το έργο της κρίσης δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να κατανοήσει μεγάλο μέρος από το θέλημα του Θεού, τον σκοπό του έργου του Θεού, και τα μυστήρια που παραμένουν ακατανόητα γι’ αυτόν. Επίσης, δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να αναγνωρίσει και να μάθει την διεφθαρμένη ουσία του και τις ρίζες της διαφθοράς του, καθώς επίσης και να ανακαλύψει την ασχήμια του. Αυτές οι επιδράσεις προκαλούνται από το έργο της κρίσης, διότι η ουσία αυτού του έργου είναι στην πραγματικότητα το έργο του ανοίγματος της αλήθειας, της οδού και της ζωής του Θεού σε όλους όσοι πιστεύουν σ’ Εκείνον. Αυτό το έργο είναι το έργο της κρίσης που επιτελεί ο Θεός.

Πώς επιτυγχάνεται η τελείωση του ανθρώπου από τον Θεό; Μέσα από τη δίκαιη διάθεσή Του. Η διάθεση του Θεού αποτελείται κυρίως από τη δικαιοσύνη, την οργή, τη μεγαλοπρέπεια, την κρίση και την κατάρα, και η τελείωση του ανθρώπου από Εκείνον γίνεται πρωτίστως μέσω της κρίσης. Μερικοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν και ερωτούν γιατί ο Θεός μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τελείωση μόνο μέσω της κρίσης και της κατάρας. Λένε: «αν ο Θεός καταριόταν τον άνθρωπο, δεν θα πέθαινε ο άνθρωπος; Αν ο Θεός έκρινε τον άνθρωπο, αυτός δεν θα καταδικαζόταν; Τότε, πώς μπορεί ακόμα να οδηγηθεί στην τελείωση;» Αυτά είναι λόγια ανθρώπων που δεν γνωρίζουν το έργο του Θεού. Αυτό που καταριέται ο Θεός είναι η ανυπακοή του ανθρώπου, κι αυτό που κρίνει είναι οι αμαρτίες του ανθρώπου.

Ο Θεός επιτελεί το έργο της κρίσης και της παίδευσης, ώστε ο άνθρωπος να Τον γνωρίσει, και για χάρη της μαρτυρίας Του. Χωρίς την κρίση Του για τη διεφθαρμένη διάθεση του ανθρώπου, ο άνθρωπος δεν θα γνώριζε τη δίκαιη διάθεσή Του που δεν επιτρέπει κανένα παράπτωμα και δεν θα μπορούσε να μετατρέψει την παλαιά γνώση του Θεού σε νέα. Για χάρη της μαρτυρίας Του και για χάρη της διαχείρισής Του, δημοσιοποιεί την ολότητά Του, επιτρέποντας έτσι στον άνθρωπο να επιτύχει τη γνώση του Θεού και να αλλάξει τη διάθεσή του και να φέρει την ηχηρή μαρτυρία του Θεού μέσω της δημόσιας εμφάνισης του Θεού.

Λέτε ότι όσοι πιστεύουν στον Θεό πρέπει να δεχθούν το έργο της κρίσης Του κατά τις έσχατες ημέρες, και μόνο τότε μπορεί να εξαγνιστεί η διεφθαρμένη τους διάθεση και οι ίδιοι να σωθούν από τον Θεό. Αλλά εμείς, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Κυρίου, κάνουμε την ταπεινότητα και την καρτερία πράξη, αγαπάμε τους εχθρούς μας, κουβαλάμε τους σταυρούς μας, εγκαταλείπουμε τα εγκόσμια, εργαζόμαστε και διαδίδουμε το ευαγγέλιο για τον Κύριο και ούτω καθεξής. Όλα αυτά δεν αποδεικνύουν ότι έχουμε αλλάξει; Πάντα αναζητούσαμε κατ’ αυτόν τον τρόπο, άρα κι εμείς δεν μπορούμε να επιτύχουμε τον εξαγνισμό και να αρπαχθούμε στη Βασιλεία των Ουρανών;

«Θέλετε λοιπόν είσθαι άγιοι, διότι άγιος είμαι εγώ» (Λευιτικόν 11:45).

«Αγίασον αυτούς εν τη αληθεία σου· ο λόγος ο ιδικός σου είναι αλήθεια» (Κατά Ιωάννην 17:17).

«Διότι λέγεις ότι πλούσιος είμαι και επλούτησα και δεν έχω χρείαν ουδενός, και δεν εξεύρεις ότι συ είσαι ο ταλαίπωρος και ελεεινός και πτωχός και τυφλός και γυμνός· συμβουλεύω σε να αγοράσης παρ’ εμού χρυσίον δεδοκιμασμένον εκ πυρός διά να πλουτήσης, και ιμάτια λευκά διά να ενδυθής και να μη φανερωθή η αισχύνη της γυμνότητός σου, και χρίσον τους οφθαλμούς σου με κολλούριον διά να βλέπης. Εγώ όσους αγαπώ, ελέγχω και παιδεύω· γενού λοιπόν ζηλωτής και μετανόησον» (Αποκάλυψη 3:17-19).

«Διότι ήλθεν ο γάμος του Αρνίου, και η γυνή αυτού ητοίμασεν εαυτήν. Και εδόθη εις αυτήν να ενδυθή βύσσινον καθαρόν και λαμπρόν· διότι το βύσσινον είναι τα δικαιώματα των αγίων. […] Γράψον, Μακάριοι οι κεκλημένοι εις το δείπνον του γάμου του Αρνίου» (Αποκάλυψη 19:7-9).

Εφόσον πιστεύεις στον Θεό, πρέπει να τρως και να πίνεις τον λόγο Του, να βιώνεις τον λόγο Του και να κάνεις πράξη τον λόγο Του. Μόνο αυτή είναι η πίστη στον Θεό! Εάν λες ότι πιστεύεις στον Θεό με το στόμα σου, αλλά είσαι ανίκανος να κάνεις πράξη οποιονδήποτε λόγο Του ή να παράγεις κάποια πραγματικότητα, αυτό δεν σημαίνει πίστη στον Θεό. Αυτό σημαίνει «η αναζήτηση άρτου για την ικανοποίηση της πείνας». Αν μιλάς μόνο για ασήμαντη μαρτυρία, άχρηστα ζητήματα και επιφανειακά θέματα και δεν κατέχεις ούτε το παραμικρό ίχνος πραγματικότητας, αυτό δεν συνιστά πίστη στον Θεό και δεν έχεις κατανοήσει τον σωστό τρόπο που πρέπει να πιστεύεις στον Θεό. Γιατί πρέπει να τρως και να πίνεις περισσότερο από τον λόγο του Θεού; Θεωρείται άραγε πίστη αν δεν τρως και δεν πίνεις τον λόγο Του και αναζητάς μόνο να ανέλθεις στον ουρανό; Ποιο είναι το πρώτο βήμα κάποιου που πιστεύει στον Θεό; Με ποιο μονοπάτι επιτυγχάνει ο Θεός την τελείωση του ανθρώπου; Μπορείς να τελειωθείς χωρίς να τρως και να πίνεις τον λόγο του Θεού; Μπορείς να θεωρείσαι άνθρωπος της βασιλείας χωρίς να είναι ο λόγος του Θεού η πραγματικότητά σου; Τι ακριβώς είναι η πίστη στον Θεό; Όσοι πιστεύουν στον Θεό, θα πρέπει να έχουν τουλάχιστον μια καλή συμπεριφορά εξωτερικά, και είναι εξαιρετικά σημαντικό να κατέχουν τον λόγο του Θεού. Ό,τι και να συμβεί, δεν μπορείς ποτέ να απομακρυνθείς από τον λόγο Του. Η γνώση σου για τον Θεό και η εκπλήρωση του θελήματός Του επιτυγχάνονται μέσω του λόγου Του. Στο μέλλον, κάθε έθνος, δόγμα, θρησκεία και τομέας θα κατακτηθεί μέσω του λόγου. Ο Θεός θα μιλήσει άμεσα, και όλοι οι άνθρωποι θα κρατήσουν τον λόγο του Θεού στα χέρια τους. Μέσω αυτού, θα τελειωθούν οι άνθρωποι. Ο λόγος του Θεού διεισδύει παντού: Οι άνθρωποι μιλάνε για τον λόγο του Θεού και κάνουν πράξη τον λόγο του Θεού, ενώ φυλάσσουν και μέσα τους τον λόγο του Θεού. Τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά, είναι διαποτισμένοι με τον λόγο του Θεού, και έτσι φτάνουν στην τελείωση. Όσοι εκπληρώνουν το θέλημα του Θεού και μπορούν να φέρουν τη μαρτυρία Του, είναι όσοι έχουν τον λόγο του Θεού ως πραγματικότητα.

Η αλήθεια που ο άνθρωπος χρειάζεται να κατέχει βρίσκεται στον λόγο του Θεού, μια αλήθεια που είναι η πιο ωφέλιμη και χρήσιμη για την ανθρωπότητα. Είναι το τονωτικό και η θρέψη που χρειάζεται το σώμα σας, στοιχεία που βοηθούν τον άνθρωπο να επαναφέρει την κανονική ανθρώπινη φύση του, μια αλήθεια με την οποία ο άνθρωπος πρέπει να είναι εφοδιασμένος. Όσο περισσότερο κάνετε πράξη τον λόγο του Θεού, τόσο γρηγορότερα η ζωή σας θα ανθίσει. Όσο περισσότερο κάνετε πράξη τον λόγο του Θεού, τόσο πιο ξεκάθαρη γίνεται η αλήθεια. Καθώς μεγαλώνετε σε ανάστημα, θα βλέπετε πιο ξεκάθαρα τα πράγματα του πνευματικού κόσμου, και θα είστε πιο ισχυροί να θριαμβεύσετε κατά του Σατανά. Μεγάλο μέρος της αλήθειας που δεν κατανοείτε θα γίνει πιο ξεκάθαρο όταν κάνετε πράξη τον λόγο του Θεού. Η κατανόηση και μόνο του κειμένου του λόγου του Θεού είναι κάτι που ικανοποιεί τους περισσότερους ανθρώπους και επικεντρώνονται στο να εφοδιάζονται με δόγματα χωρίς να βιώνουν το βάθος του στην πράξη. Δεν είναι αυτός ο τρόπος των Φαρισαίων; Πώς γίνεται, λοιπόν, να ισχύει γι’ αυτούς η φράση «Ο λόγος του Θεού είναι ζωή»; Μόνο όταν ο άνθρωπος κάνει πράξη τον λόγο του Θεού μπορεί η ζωή του πραγματικά να ανθίσει· δεν μπορεί να εξελιχθεί απλώς διαβάζοντας τον λόγο Του. Αν πιστεύεις ότι η κατανόηση του λόγου του Θεού είναι το μόνο που χρειάζεται για να έχει κανείς ζωή, να έχετε ανάστημα, τότε έχετε στρεβλή αντίληψη. Η πραγματική κατανόηση του λόγου του Θεού προκύπτει όταν κάνεις πράξη την αλήθεια και πρέπει να κατανοήσεις ότι «μόνο όταν κάνεις πράξη την αλήθεια μπορεί αυτή να γίνει κατανοητή».

Εν περιλήψει, το να παίρνει κανείς το μονοπάτι του Πέτρου κατά την πίστη του σημαίνει να βαδίζει στο μονοπάτι της επιδίωξης της αλήθειας, το οποίο είναι επίσης το μονοπάτι για να γνωρίσει πραγματικά τον εαυτό του και να αλλάξει τη διάθεσή του. Μόνο βαδίζοντας στο μονοπάτι του Πέτρου θα βρίσκεται κανείς στο μονοπάτι της τελείωσης από τον Θεό. Πρέπει κανείς να είναι βέβαιος για το πώς να βαδίσει επακριβώς στο μονοπάτι του Πέτρου, καθώς και για το πώς να το κάνει πράξη. Πρώτον, πρέπει κανείς να βάλει στην άκρη τις δικές του προθέσεις, τις απρεπείς επιδιώξεις, και ακόμα και την οικογένειά του και όλα τα της σάρκας του. Πρέπει να είναι ολόψυχα αφοσιωμένος· δηλαδή, πρέπει κανείς να αφοσιωθεί πλήρως στον λόγο του Θεού, να εστιάσει στο να τρώει και να πίνει από τον λόγο του Θεού, να επικεντρωθεί στην αναζήτηση της αλήθειας και στην αναζήτηση των προθέσεων του Θεού μέσα από τον λόγο Του, και να προσπαθήσει να κατανοήσει το θέλημα του Θεού στο καθετί. Αυτή είναι η πιο θεμελιώδης και η πιο ζωτικής σημασίας μέθοδος πράξης. Αυτό έκανε ο Πέτρος αφού είδε τον Ιησού, και μόνο αν κάποιος ασκείται κατ’ αυτόν τον τρόπο μπορεί να επιτύχει άριστα αποτελέσματα. Η ολόψυχη αφοσίωση στον λόγο του Θεού περιλαμβάνει ως επί το πλείστον να αναζητά κανείς την αλήθεια, να αναζητά τις προθέσεις του Θεού μέσα από τον λόγο Του, να εστιάζει στην κατανόηση του θελήματος του Θεού και να κατανοεί και να αποκτά περισσότερη αλήθεια από τον λόγο του Θεού. Όταν διάβαζε τον λόγο Του, ο Πέτρος δεν επικεντρωνόταν στην κατανόηση των δογμάτων, πόσο μάλλον εστίαζε την προσοχή του στην απόκτηση θεολογικής γνώσης. Αντίθετα, επικεντρώθηκε στην κατανόηση της αλήθειας και του θελήματος του Θεού, καθώς και στην κατανόηση της διάθεσής Του και του κάλλους Του. Ο Πέτρος επιχείρησε επίσης να καταλάβει τις διάφορες διεφθαρμένες καταστάσεις του ανθρώπου μέσα από τον λόγο του Θεού, καθώς και τη διεφθαρμένη φύση και το πραγματικό ελάττωμα του ανθρώπου, πληρώντας, έτσι, όλες τις πτυχές των απαιτήσεων που έχει ο Θεός από τον άνθρωπο προκειμένου Αυτός να ικανοποιηθεί. Ο Πέτρος είχε τόσο πολλές σωστές πρακτικές που συμμορφώνονταν με τον λόγο του Θεού. Αυτό ήταν το πλέον συμβατό με το θέλημα του Θεού και ήταν ο καλύτερος τρόπος με τον οποίο μπορούσε να συνεργαστεί ένας άνθρωπος ενόσω βίωνε το έργο του Θεού. Όταν περνούσε από τις εκατοντάδες δοκιμασίες του Θεού, ο Πέτρος εξέταζε αυστηρά τον εαυτό του σε σχέση με κάθε λόγο που εξέφρασε ο Θεός για να κρίνει τον άνθρωπο, με κάθε λόγο που εξέφρασε ο Θεός για να αποκαλύψει τον άνθρωπο και με κάθε λόγο του Θεού που αποτελούσε απαίτηση για τον άνθρωπο, και αγωνιζόταν να συλλάβει το νόημα εκείνων των λόγων. Προσπαθούσε ειλικρινά να αναλογιστεί και να απομνημονεύσει κάθε λέξη που του είχε πει ο Ιησούς, και πέτυχε πολύ καλά αποτελέσματα. Μέσα από αυτόν τον τρόπο πράξης, μπόρεσε να κατανοήσει τον εαυτό του μέσα από τα λόγια του Θεού και, όχι μόνο κατάφερε να κατανοήσει τις διαφορετικές διεφθαρμένες καταστάσεις του ανθρώπου, αλλά επίσης κατάφερε να κατανοήσει την ουσία, τη φύση και τις διάφορες ελλείψεις του ανθρώπου. Αυτό σημαίνει να κατανοεί κανείς πραγματικά τον εαυτό του. Από τα λόγια του Θεού, ο Πέτρος όχι μόνο πέτυχε αληθινή κατανόηση του εαυτού του, μα από αυτά που εκφράστηκαν στα λόγια του Θεού — τη δίκαιη διάθεση του Θεού, αυτό που έχει και είναι ο Θεός, το θέλημά Του για το έργο Του, τις απαιτήσεις Του από την ανθρωπότητα — από αυτά τα λόγια κατάφερε να γνωρίσει ολοκληρωτικά και τον Θεό. Κατάφερε να γνωρίσει τη διάθεση του Θεού και την ουσία Του. Κατάφερε να γνωρίσει και να κατανοήσει αυτό που έχει και είναι ο Θεός, καθώς και το κάλλος Του και τις απαιτήσεις Του από τον άνθρωπο. Παρόλο που εκείνον τον καιρό ο Θεός δεν μιλούσε τόσο πολύ όσο σήμερα, στον Πέτρο, μολαταύτα, επετεύχθησαν αποτελέσματα σε αυτές τις πτυχές. Αυτό ήταν κάτι το σπάνιο και το πολύτιμο. Ο Πέτρος πέρασε από εκατοντάδες δοκιμασίες, αλλά δεν υπέφερε μάταια. Όχι μόνο κατάφερε να γνωρίσει τον εαυτό του μέσα από τα λόγια και το έργο του Θεού, αλλά κατάφερε να γνωρίσει και τον Θεό. Επιπλέον, επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στις απαιτήσεις που είχε ο Θεός από την ανθρωπότητα μέσα στα λόγια Του. Σε όποιες πτυχές θα πρέπει ο άνθρωπος να ικανοποιεί τον Θεό προκειμένου να συνάδει με το θέλημα του Θεού, ο Πέτρος ήταν σε θέση να καταβάλει μεγάλη προσπάθεια σ’ αυτές τις πτυχές και να αποκτήσει πλήρη διαύγεια· αυτό ήταν εξαιρετικά ευεργετικό όσον αφορά την είσοδό του. Για οτιδήποτε κι αν μιλούσε ο Θεός, εφόσον εκείνα τα λόγια μπορούσαν να γίνουν η ζωή του και ανήκαν στην αλήθεια, ο Πέτρος ήταν ικανός να τα χαράξει στην καρδιά του, ώστε να τα αναλογίζεται και να τα εκτιμά συχνά. Αφότου άκουσε τα λόγια του Ιησού, μπόρεσε να τα βάλει στην καρδιά του, γεγονός που δείχνει ότι ήταν ιδιαιτέρως επικεντρωμένος στα λόγια του Θεού και, στο τέλος, πέτυχε πραγματικά αποτελέσματα. Δηλαδή, ήταν ικανός να κάνει ελεύθερα πράξη τα λόγια του Θεού, να κάνει πράξη την αλήθεια με ακρίβεια και να συνάδει με το θέλημα του Θεού, να ενεργεί εξ ολοκλήρου σύμφωνα με την πρόθεση του Θεού και να εγκαταλείψει την προσωπική του άποψη και τα αποκυήματα της φαντασίας του. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ο Πέτρος εισήλθε στην πραγματικότητα των λόγων του Θεού.

Όλοι θέλουμε να δεχτούμε την κρίση του Θεού, αλλά πείτε μας πώς πρέπει να βιώσουμε την κρίση Του για να λάβουμε την αλήθεια και τη ζωή, να απαλλαγούμε από την αμαρτωλή μας φύση και να πετύχουμε τη σωτηρία;

«Ιδού, η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων, και θέλει σκηνώσει μετ’ αυτών, και αυτοί θέλουσιν είσθαι λαοί αυτού, και αυτός ο Θεός θέλει είσθαι μετ' αυτών Θεός αυτών· και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον»(Αποκάλυψη 21:3-4).

«Όστις έχει ωτίον ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας. Εις τον νικώντα θέλω δώσει εις αυτόν να φάγη εκ του ξύλου της ζωής, το οποίον είναι εν μέσω του παραδείσου του Θεού»(Αποκάλυψη 2:7).

«Όστις έχει ωτίον ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας. Ο νικών δεν θέλει αδικηθή εκ του θανάτου του δευτέρου» (Αποκάλυψη 2:11).

«Μακάριοι οι πράττοντες τας εντολάς αυτού, διά να έχωσιν εξουσίαν επί το δένδρον της ζωής και να εισέλθωσι διά των πυλώνων εις την πόλιν» (Αποκάλυψη 22:14).

«Ούτοι είναι οι ερχόμενοι εκ της θλίψεως της μεγάλης, και έπλυναν τας στολάς αυτών και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι του Αρνίου. Διά τούτο είναι ενώπιον του θρόνου του Θεού και λατρεύουσιν αυτόν ημέραν και νύκτα εν τω ναώ αυτού, και ο καθήμενος επί του θρόνου θέλει κατασκηνώσει επ’ αυτούς. Δεν θέλουσι πεινάσει πλέον ουδέ θέλουσι διψήσει πλέον, ουδέ θέλει πέσει επ’ αυτούς ο ήλιος ουδέ κανέν καύμα, διότι το Αρνίον το αναμέσον του θρόνου θέλει ποιμάνει αυτούς και οδηγήσει αυτούς εις ζώσας πηγάς υδάτων, και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών» (Αποκάλυψη 7:14-17).

Με την ολοκλήρωση των λόγων Μου, η βασιλεία σχηματίζεται σταδιακά επάνω στη γη και ο άνθρωπος επιστρέφει σταδιακά στην κανονικότητα, κι έτσι, εγκαθίσταται στη γη η βασιλεία της καρδιάς Μου. Μέσα στη βασιλεία, όλοι οι άνθρωποι του Θεού ανακτούν τη ζωή του κανονικού ανθρώπου. Ο παγερός χειμώνας φεύγει, για να πάρει τη θέση του ένας κόσμος με πόλεις γεμάτες άνοιξη, όπου θα επικρατεί άνοιξη όλον τον χρόνο. Οι άνθρωποι δεν έρχονται πλέον αντιμέτωποι με τον ζοφερό, μίζερο κόσμο του ανθρώπου, δεν υπομένουν πλέον το ψύχος του κόσμου του ανθρώπου. Οι άνθρωποι δεν μάχονται μεταξύ τους, οι χώρες δεν πολεμάνε μεταξύ τους, δεν γίνονται πλέον σφαγές και δεν υπάρχουν εκείνα τα ρυάκια αίματος από τις σφαγές· όλοι οι τόποι πλημμυρίζουν από ευτυχία και παντού υπάρχει διάχυτη εγκαρδιότητα ανάμεσα στους ανθρώπους. Πηγαίνω από τόπο σε τόπο, απολαμβάνω επάνω από τον θρόνο Μου, ζω ανάμεσα στ’ αστέρια. Και οι άγγελοι Μού προσφέρουν νέα τραγούδια και νέους χορούς. Δεν κυλάνε πλέον δάκρυα στο πρόσωπό τους λόγω της ευθραυστότητάς τους. Δεν ακούω πλέον, ενώπιόν Μου, τον ήχο από το κλάμα των αγγέλων, και κανένας δεν Μου παραπονιέται πια για κακουχίες. Σήμερα, όλοι ζείτε ενώπιόν Μου· αύριο, θα ζείτε όλοι στη βασιλεία Μου. Δεν είναι αυτή η μεγαλύτερη ευλογία που δίνω στον άνθρωπο;

Η σοφία Μου απαντάται παντού στη γη και σε ολόκληρο το σύμπαν. Μέσα σε όλα τα πράγματα βρίσκονται οι καρποί της σοφίας Μου, μέσα σε όλους τους ανθρώπους υπάρχουν διάχυτα τα αριστουργήματα της σοφίας Μου, τα πάντα είναι όπως στη βασιλεία Μου και οι άνθρωποι αναπαύονται κάτω από τους ουρανούς Μου, όπως τα πρόβατα στα βοσκοτόπια Μου. Κινούμαι επάνω από τους ανθρώπους και παρακολουθώ τα πάντα. Τίποτα δεν φαίνεται πια παλιό και κανένας δεν είναι όπως ήταν. Αναπαύομαι στον θρόνο Μου, πλαγιάζω επάνω σε ολόκληρο το σύμπαν και είμαι πλήρως ικανοποιημένος, επειδή όλα τα πράγματα έχουν ανακτήσει την ιερότητά τους και Εγώ μπορώ να διαμένω και πάλι ειρηνικά στη Σιών, ενώ οι άνθρωποι στη γη μπορούν να ζούνε μια γαλήνια, χαρούμενη ζωή υπό την καθοδήγησή Μου. Όλοι οι άνθρωποι διαχειρίζονται τα πάντα μέσα στο χέρι Μου, έχουν ανακτήσει την πρότερη ευφυΐα τους και την αρχική εμφάνισή τους, δεν καλύπτονται πλέον από σκόνη· αντιθέτως, στη βασιλεία Μου είναι καθαροί σαν τον νεφρίτη, καθένας με μια όψη σαν εκείνη του αγίου μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, επειδή η βασιλεία Μου έχει εδραιωθεί στους ανθρώπους.

Υπό το φως Μου, όλοι οι άνθρωποι βλέπουν και πάλι το φως. Μέσα στα λόγια Μου, οι άνθρωποι βρίσκουν πράγματα να απολαύσουν. Έρχομαι από την Ανατολή και κατάγομαι από εκεί. Όταν η δόξα Μου ακτινοβολεί, όλα τα έθνη φωτίζονται, όλοι έρχονται στο φως και τίποτα δεν παραμένει στο σκοτάδι. Στη βασιλεία, η ζωή των ανθρώπων του Θεού με τον Θεό είναι ασυγκρίτως χαρούμενη. Τα ύδατα χοροπηδούν για τις ευλογημένες ζωές των ανθρώπων, τα βουνά απολαμβάνουν μαζί με τους ανθρώπους την αφθονία Μου. Όλοι οι άνθρωποι πασχίζουν, εργάζονται σκληρά για να δείξουν την αφοσίωσή τους στη βασιλεία Μου. Στη βασιλεία δεν υπάρχει πλέον καμία παρακοή, καμία αντίσταση· οι ουρανοί και η γη εξαρτώνται το ένα από το άλλο, ο άνθρωπος κι Εγώ είμαστε στενά συνδεδεμένοι και έχουμε βαθιά συναισθήματα, μέσα από την ευδαιμονία της ζωή, στηριζόμενοι ο ένας στον άλλον… Εκείνη τη στιγμή, ξεκινώ επισήμως την επουράνια ζωή. Δεν υπάρχουν πλέον οι παρεμβολές του Σατανά και οι άνθρωποι εισέρχονται στην ανάπαυση. Σε ολόκληρο το σύμπαν, οι εκλεκτοί Μου ζουν υπό τη δόξα Μου, ευλογημένοι πέρα κάθε σύγκρισης, όχι σαν άνθρωποι που ζουν ανάμεσα σε ανθρώπους, αλλά ως άνθρωποι που ζουν με τον Θεό. Όλοι έχουν βιώσει τη διαφθορά του Σατανά και έχουν γευτεί την πίκρα και τη γλυκύτητα της ζωής. Τώρα που ζουν υπό το φως Μου, πώς μπορούν να μην ευφραίνονται; Πώς είναι δυνατόν για κάποιον να απέχει από μια τόσο όμορφη στιγμή και να την αφήσει να περάσει; Άνθρωποι! Τραγουδήστε τώρα τα τραγούδια στην καρδιά σας και χορέψτε για Μένα! Ανυψώστε τώρα την ειλικρινή καρδιά σας και προσφέρετέ την σε Μένα! Χτυπήστε τώρα τα τύμπανά σας και παίξτε για Μένα! Ακτινοβολώ χαρά σε όλο το σύμπαν! Δείχνω στους ανθρώπους το ένδοξο πρόσωπό Μου! Θα ακουστώ σαν βροντή! Θα υπερβώ το σύμπαν! Ήδη βασιλεύω ανάμεσα στους ανθρώπους! Οι άνθρωποι Με εξυμνούν! Πλέω στα γαλάζια σύννεφα και οι άνθρωποι κινούνται μαζί Μου. Βαδίζω ανάμεσα στους ανθρώπους και οι εκλεκτοί Μου Με περιβάλλουν. Οι καρδιές των ανθρώπων είναι πανευτυχείς, τα τραγούδια τους κάνουν το σύμπαν να σείεται, σχίζουν τους ουρανούς! Το σύμπαν δεν καλύπτεται πλέον από ομίχλη, δεν υπάρχει πλέον λάσπη, ούτε συσσωρευμένα βρομόνερα. Άγιοι άνθρωποι του σύμπαντος! Υπό την προσεκτική εξέτασή Μου αποκαλύπτεται η αληθινή σας όψη. Δεν είστε πλέον άνθρωποι καλυμμένοι από βρώμα, αλλά άγιοι καθαροί σαν τον νεφρίτη, όλοι οι λατρεμένοι Μου, όλες οι χαρές Μου! Το κάθε τι επανέρχεται στη ζωή! Όλοι οι άγιοι έχουν επιστρέψει στους ουρανούς και Με υπηρετούν, έχουν εισέλθει στη ζεστή αγκαλιά Μου, δεν θρηνούν πλέον, δεν ανησυχούν πια, προσφέρουν τον εαυτό τους σ' Εμένα, επιστρέφουν στον οίκο Μου, και στην πατρίδα τους θα Με αγαπάνε ατελείωτα! Σταθερά! Πού είναι η θλίψη! Πού είναι τα δάκρυα! Πού είναι η σάρκα! Η γη δεν υπάρχει πλέον, οι ουρανοί είναι παντοτινοί. Παρουσιάζομαι σε όλους τους ανθρώπους και όλοι Με δοξάζουν. Αυτή η ζωή, αυτό το κάλλος, από αμνημονεύτων χρόνων και παντοτινά, δεν θα αλλάξει. Αυτή είναι η ζωή στη βασιλεία.

«Κινούμαι επάνω από τους ανθρώπους και παρακολουθώ τα πάντα. Τίποτα δεν φαίνεται πια παλιό και κανένας δεν είναι όπως ήταν. Αναπαύομαι στον θρόνο Μου, πλαγιάζω επάνω σε ολόκληρο το σύμπαν…» Αυτή είναι η έκβαση του τωρινού έργου του Θεού. Όλοι οι εκλεκτοί του Θεού επιστρέφουν στην αρχική τους μορφή και, λόγω αυτού του γεγονότος, οι άγγελοι, οι οποίοι υπέφεραν επί τόσα χρόνια, απελευθερώνεται, ακριβώς όπως ο Θεός λέει, «με όψη σαν εκείνη του αγίου μέσα στην καρδιά του ανθρώπου». Επειδή οι άγγελοι εργάζονται στη γη και υπηρετούν τον Θεό στη γη, ενώ η δόξα του Θεού εκτείνεται σε ολόκληρο τον κόσμο, ο ουρανός κατεβαίνει στη γη και η γη ανυψώνεται στον ουρανό. Συνεπώς, ο άνθρωπος είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ ουρανού και γης. Ο ουρανός και η γη δεν είναι πλέον χώρια, δεν διαχωρίζονται πια, αλλά έχουν γίνει ένα. Σε όλον τον κόσμο, μόνο ο Θεός και ο άνθρωπος υπάρχουν. Δεν υπάρχει σκόνη ή βρωμιά και τα πάντα έχουν ανανεωθεί, σαν ένα αρνάκι που ξαπλώνει σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι κάτω από τον ουρανό, απολαμβάνοντας όλη τη χάρη του Θεού. Λόγω της άφιξης αυτού του πράσινου, μια πνοή ζωής ακτινοβολεί, επειδή ο Θεός έρχεται στον κόσμο για να ζήσει δίπλα στον άνθρωπο για όλη την αιωνιότητα, ακριβώς όπως ειπώθηκε από τον ίδιο τον Θεό «Εγώ μπορώ να διαμένω και πάλι ειρηνικά στη Σιών». Αυτό είναι το σύμβολο της ήττας του Σατανά, είναι η ημέρα ανάπαυσης του Θεού, και αυτή η μέρα θα εξυμνείται, θα διακηρύσσεται και θα γιορτάζεται απ’ όλους τους ανθρώπους. Όταν ο Θεός αναπαυτεί στον θρόνο Του θα σημαίνει, επίσης, ότι έχει ολοκληρώσει το έργο Του στη γη, και θα είναι εκείνη ακριβώς η στιγμή που θα αποκαλυφθούν στον άνθρωπο όλα τα μυστήρια του Θεού. Ο Θεός και ο άνθρωπος θα βρίσκονται για πάντα σε αρμονία και δεν θα χωρίσουν ποτέ. Αυτές είναι οι όμορφες σκηνές από τη βασιλεία!

Η ζωή σε ανάπαυση είναι μια ζωή χωρίς πόλεμο, χωρίς βρωμιά, χωρίς συνεχιζόμενη αδικία. Αυτό σημαίνει ότι στερείται της παρενόχλησης του Σατανά (εδώ ο «Σατανάς» αναφέρεται σε εχθρικές δυνάμεις), της διαφθοράς του Σατανά, καθώς και της εισβολής οποιασδήποτε δύναμης που αντιτίθεται στον Θεό. Όλα ακολουθούν το δικό τους είδος και λατρεύουν τον Άρχοντα της δημιουργίας. Ο ουρανός και η γη είναι απολύτως ήρεμοι. Αυτή είναι η ξεκούραστη ζωή της ανθρωπότητας. Όταν ο Θεός εισέλθει στην ανάπαυση, καμιά αδικία δεν θα παραμείνει πια πάνω στη γη και δεν θα υπάρξει πλέον εισβολή από καμία εχθρική δύναμη. Η ανθρωπότητα θα εισέλθει επίσης σε μια νέα σφαίρα· δεν θα είναι πια μια ανθρωπότητα διεφθαρμένη από τον Σατανά, αλλά μια ανθρωπότητα που έχει σωθεί αφότου έχει διαφθαρεί από τον Σατανά. Η ημέρα ανάπαυσης της ανθρωπότητας είναι επίσης και η ημέρα ανάπαυσης του Θεού. Ο Θεός έχασε την ανάπαυσή Του λόγω της ανικανότητας της ανθρωπότητας να εισέλθει στην ανάπαυση· δεν ήταν ότι αρχικά δεν μπορούσε να αναπαυθεί. Η είσοδος στην ανάπαυση δεν σημαίνει ότι όλα τα πράγματα θα σταματήσουν να μετακινούνται ή ότι όλα θα σταματήσουν να αναπτύσσονται, ούτε σημαίνει ότι ο Θεός θα σταματήσει να εργάζεται ή ο άνθρωπος θα πάψει να ζει. Το σημάδι της εισόδου στην ανάπαυση είναι το εξής: Ο Σατανάς καταστράφηκε· αυτοί οι κακοί άνθρωποι που στηρίζουν τον Σατανά στο να πράττει το κακό έχουν τιμωρηθεί και εξαφανιστεί· όλες οι δυνάμεις, οι εχθρικές προς τον Θεό, παύουν να υπάρχουν. Ο Θεός που εισέρχεται σε ανάπαυση σημαίνει ότι δεν θα επιτελεί πλέον το έργο Του για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Η ανθρωπότητα που εισέρχεται σε ανάπαυση σημαίνει ότι όλη η ανθρωπότητα θα ζήσει μέσα στο φως του Θεού και κάτω από τις ευλογίες Του. Δεν θα υπάρξει καμία από τις διαφθορές του Σατανά, ούτε θα γίνουν αδικίες. Η ανθρωπότητα θα ζήσει κανονικά στη γη και κάτω από τη φροντίδα του Θεού. Όταν ο Θεός και ο άνθρωπος εισέλθουν στην ανάπαυση μαζί, αυτό θα σημαίνει ότι η ανθρωπότητα έχει σωθεί και ότι ο Σατανάς έχει καταστραφεί, ότι το έργο του Θεού μέσα στον άνθρωπο έχει ολοκληρωθεί εντελώς. Ο Θεός δεν θα συνεχίσει να εργάζεται μέσα στον άνθρωπο και ο άνθρωπος δεν θα ζει πλέον υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά. Ως εκ τούτου, ο Θεός δεν θα είναι πλέον απασχολημένος και ο άνθρωπος δεν θα τρέχει πλέον. Ο Θεός και ο άνθρωπος θα εισέλθουν στην ανάπαυση ταυτόχρονα. Ο Θεός θα επιστρέψει στην αρχική Του θέση και κάθε άτομο θα επιστρέψει στην αντίστοιχη θέση του. Αυτοί είναι οι προορισμοί που ο Θεός και ο άνθρωπος θα διαμείνουν αντίστοιχα μετά το τέλος ολόκληρης της διαχείρισης του Θεού. Ο Θεός έχει τον προορισμό του Θεού και ο άνθρωπος έχει τον προορισμό του ανθρώπου. Ενώ αναπαύεται, ο Θεός θα συνεχίσει να καθοδηγεί όλη την ανθρωπότητα στη ζωή τους πάνω στη γη. Ενώ βρίσκεται υπό το φως του Θεού, ο άνθρωπος θα λατρεύει τον έναν αληθινό Θεό στον ουρανό. Ο Θεός δεν θα ζει πλέον ανάμεσα στην ανθρωπότητα και ο άνθρωπος δεν θα είναι σε θέση να ζήσει μαζί με τον Θεό στον προορισμό του Θεού. Ο Θεός και ο άνθρωπος δεν θα μπορούν να ζήσουν μέσα στο ίδιο βασίλειο· αντίθετα, και οι δύο θα έχουν το δικό τους αντίστοιχο τρόπο ζωής. Ο Θεός είναι Αυτός που καθοδηγεί όλη την ανθρωπότητα, ενώ όλη η ανθρωπότητα είναι η αποκρυστάλλωση του έργου διαχείρισης του Θεού. Είναι η ανθρωπότητα που οδηγείται. Όσον αφορά την ουσία, η ανθρωπότητα δεν είναι παρόμοια με τον Θεό. Για να αναπαυθείς, θα πρέπει να επιστρέψεις στην αρχική σου θέση. Επομένως, όταν ο Θεός εισέρχεται στην ανάπαυση, σημαίνει ότι ο Θεός επιστρέφει στην αρχική Του θέση. Ο Θεός δεν θα ζει πλέον πάνω στη γη, ούτε θα μοιράζεται τη χαρά και την ταλαιπωρία της ανθρωπότητας σαν να βρίσκεται ανάμεσα στην ανθρωπότητα. Όταν η ανθρωπότητα εισέρχεται στην ανάπαυση, αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος έχει γίνει μια πραγματική δημιουργία· η ανθρωπότητα θα λατρεύει τον Θεό από τη γη και θα έχει φυσιολογική ανθρώπινη ζωή. Οι άνθρωποι δεν θα είναι πλέον ανυπάκουοι στον Θεό ούτε θα αντιστέκονται στον Θεό· θα επιστρέψουν στην αρχική ζωή του Αδάμ και της Εύας. Αυτές είναι οι αντίστοιχες ζωές και οι προορισμοί του Θεού και της ανθρωπότητας μετά την είσοδό τους στην ανάπαυση. Η ήττα του Σατανά είναι μια αναπόφευκτη εξέλιξη στον πόλεμο μεταξύ του Θεού και του Σατανά. Με αυτόν τον τρόπο, η είσοδος του Θεού στην ανάπαυση μετά την ολοκλήρωση του έργου διαχείρισής Του και η πλήρης σωτηρία και η είσοδος του ανθρώπου στην ανάπαυση, θα γίνουν αναπόφευκτη εξέλιξη. Ο τόπος ανάπαυσης του ανθρώπου είναι στη γη και ο τόπος ανάπαυσης του Θεού είναι στον ουρανό. Ενώ ο άνθρωπος λατρεύει τον Θεό στην ανάπαυση, θα ζήσει επί της γης, κι ενώ ο Θεός καθοδηγεί το υπόλοιπο τμήμα της ανθρωπότητας στην ανάπαυση, θα τους καθοδηγήσει από τον ουρανό, όχι από τη γη. Ο Θεός θα εξακολουθεί να είναι το Πνεύμα, ενώ ο άνθρωπος θα εξακολουθεί να είναι σάρκα. Ο Θεός και ο άνθρωπος έχουν και οι δύο διαφορετικούς τρόπους ανάπαυσης. Ενώ ο Θεός αναπαύεται, θα έρθει και θα εμφανιστεί ανάμεσα στους ανθρώπους· ενώ ο άνθρωπος αναπαύεται, θα οδηγηθεί από τον Θεό να επισκεφθεί τον ουρανό, κι επίσης να απολαύσει τη ζωή στον ουρανό.

Για το ότι το «σιτάρι που δεν μπορεί να γίνει καλαμπόκι, και το καλαμπόκι δεν μπορεί να γίνει σιτάρι» δεν υπάρχει αμφιβολία. Όλοι όσοι αγαπούν πραγματικά τον Θεό, τελικά θα παραμείνουν στη βασιλεία και ο Θεός δεν θα κακομεταχειριστεί κανέναν που πραγματικά Τον αγαπάει. Με βάση τις διαφορετικές λειτουργίες και μαρτυρίες τους, οι νικητές στη βασιλεία θα υπηρετούν ως ιερείς ή ακόλουθοι, και όλοι εκείνοι που πέρασαν τις δοκιμασίες, θα γίνουν το σώμα των ιερέων μέσα στη βασιλεία. Το σώμα των ιερέων θα διαμορφωθεί όταν το έργο του ευαγγελίου σε όλο το σύμπαν έχει τελειώσει. Όταν εκείνη η ώρα έρθει, αυτό που πρέπει να γίνει από τον άνθρωπο θα είναι η εκτέλεση του καθήκοντός του μέσα στη βασιλεία του Θεού και η ζωή του μαζί με τον Θεό μέσα στη βασιλεία. Στο σώμα των ιερέων θα υπάρχουν αρχιερείς και ιερείς, και οι υπόλοιποι θα είναι οι υιοί και ο λαός του Θεού. Όλα αυτά καθορίζονται από τις μαρτυρίες τους προς τον Θεό κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας· δεν είναι τίτλοι που δίνονται έτσι, χωρίς λόγο. Μόλις η κατάσταση του ανθρώπου παγιωθεί, το έργο του Θεού θα σταματήσει, γιατί ο καθένας ταξινομείται ανάλογα με το είδος και επιστρέφει στην αρχική του θέση, και αυτό είναι το σημείο της ολοκλήρωσης του έργου του Θεού, αυτό θα είναι το τελικό αποτέλεσμα του έργου του Θεού και των πράξεων του ανθρώπου, και είναι και η αποκρυστάλλωση των οραμάτων του έργου του Θεού και της συνεργασίας του ανθρώπου. Στο τέλος, ο άνθρωπος θα βρει ανάπαυση στη βασιλεία του Θεού, και ο Θεός, επίσης, θα επιστρέψει στην κατοικία Του για να αναπαυθεί. Αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα των 6.000 χρόνων συνεργασίας μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου.

Όταν ο άνθρωπος εισέλθει στον αιώνιο προορισμό, θα λατρεύει τον Δημιουργό· και ακριβώς επειδή έχει κερδίσει τη σωτηρία και έχει εισέλθει στην αιωνιότητα, δεν πρόκειται να επιδιώκει κανέναν στόχο, αλλά ούτε και θα χρειάζεται να ανησυχεί μήπως τον πολιορκεί ο Σατανάς. Κατά την συγκεκριμένη στιγμή, ο άνθρωπος θα γνωρίζει τη θέση του και θα εκτελεί το καθήκον του και, ακόμη και χωρίς παίδευση ή κρίση, το κάθε άτομο θα εκτελεί το καθήκον του. Εκείνη την εποχή, ο άνθρωπος θα αποτελεί δημιούργημα και ως προς την ταυτότητα, αλλά και ως προς την κατάσταση. Πλέον δεν θα υφίσταται ο διαχωρισμός σπουδαίου – ταπεινού· το κάθε άτομο θα επιτελεί απλώς μια διαφορετική λειτουργία. Ωστόσο, ο άνθρωπος θα εξακολουθεί να ζει σε έναν εύτακτο, σωστό προορισμό για το ανθρώπινο γένος, και θα εκτελεί το καθήκον του προς χάριν της λατρείας προς τον Δημιουργό, και μια τέτοια ανθρωπότητα, θα είναι η ανθρωπότητα της αιωνιότητας. Κατά την συγκεκριμένη εποχή, ο άνθρωπος θα έχει αποκτήσει μια ζωή φωτισμένη από τον Θεό, υπό τη φροντίδα και την προστασία Του, μια ζωή μαζί με τον Θεό. Το ανθρώπινο γένος θα διάγει μια κανονική ζωή πάνω στη γη, και ολόκληρο το ανθρώπινο γένος θα εισέλθει στον σωστό δρόμο. Το σχέδιο διαχείρισης των 6.000 χρόνων θα έχει επιτύχει την απόλυτη συντριβή του Σατανά, πράγμα που σημαίνει ότι ο Θεός θα έχει ανακτήσει την αρχική εικόνα του ανθρώπου αμέσως μετά τη δημιουργία του και, ως εκ τούτου, θα έχει εκπληρωθεί η αρχική πρόθεση του Θεού.

Αυτοί που θα τελειοποιηθούν από τον Θεό είναι αυτοί που θα λάβουν τις ευλογίες και την κληρονομιά Του. Αυτό σημαίνει πως αποδέχονται αυτό που έχει και είναι ο Θεός έτσι ώστε να γίνει αυτό που έχουν μέσα τους. Έχουν όλα τα λόγια του Θεού σφυρηλατημένα μέσα τους. Όποιο και να είναι το Είναι του Θεού, έχετε τη δυνατότητα να το αποδεχτείτε εξ ολοκλήρου ως έχει και με αυτόν τον τρόπο να βιώσετε την αλήθεια. Αυτό είναι το είδος του ανθρώπου που τελειοποιείται και αποκτάται από τον Θεό. Μόνο τέτοιο είδος ανθρώπου δικαιούται να κληρονομήσει αυτές τις ευλογίες που απονέμει ο Θεός:

Γνωρίζεις τη διαφορά μεταξύ της σωτηρίας και της επίτευξης της πλήρους σωτηρίας;